Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η έκδοση ή μη αλλοδαπών που κατέφυγαν στη χώρα μας έχει τη μικρή της ιστορία στην ελληνική Δικαιοσύνη και στην πολιτική.

Είναι γεγονός ότι μέχρι τώρα οι περισσότεροι που συνελήφθησαν στην Ελλάδα και των οποίων ζητήθηκε η έκδοση είτε ανήκαν σε χώρους της άκρας Αριστεράς είτε ήταν μέλη εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων και οργανώσεων.

Η χθεσινή πρόταση της αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου κατά της έκδοσης των δύο Τούρκων στρατιωτικών αποτελεί ένα πρώτο βήμα σε μια αισιόδοξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα εξέλιξη της τωρινής υπόθεσης.

Η Δικαιοσύνη καλείται να αποδείξει αν θα σηκώσει το βάρος της απόφασης να μην εκδοθούν άνθρωποι που κινδυνεύουν ή αν θα αποφασίσει την έκδοση πετώντας το μπαλάκι στην εκτελεστική εξουσία.

Η πρόσφατη ελληνική ιστορία έχει καταγράψει περιπτώσεις που ο Αρειος Πάγος ή το Εφετείο σήκωσαν το βάρος παρόμοιων αποφάσεων, αλλά και περιπτώσεις που την τελική απόφαση κλήθηκε να πάρει ο υπουργός Δικαιοσύνης αφού προηγουμένως το δικαστήριο είχε αποφανθεί υπέρ της έκδοσης.

Ρολφ Πόλε: ο Γερμανός μαχητικός δικηγόρος των κινημάτων της νεολαίας στη Δ. Γερμανία φυλακίστηκε για την παρουσία του σε διαδηλώσεις το 1969, όπως και το 1971, λόγω της έμπρακτης αλληλεγγύης του σε πολιτικούς κρατούμενους.

Εμεινε προφυλακισμένος για δύο χρόνια, ενώ στο μεταξύ το κατηγορητήριο τροποποιήθηκε και καταδικάστηκε σε έξι χρόνια κάθειρξη για δήθεν συμμετοχή στην οργάνωση RAF.

Τον Μάρτιο του 1975, μετά την απαγωγή του Πέτερ Λόρεντς από την οργάνωση «Κίνημα 2 Ιούνη», απελευθερώνεται μαζί με άλλους έξι κρατούμενους.

Το 1976 συλλαμβάνεται στην Αθήνα και η Δυτική Γερμανία ζητεί την έκδοσή του.

Αναπτύσσεται πρωτοφανές κίνημα συμπαράστασης με διαδηλώσεις που σφράγισαν μια ολόκληρη περίοδο.

Δικηγόροι του, οι Παναγιώτης Κανελλάκης, Βαγγέλης Γιαννόπουλος και Γιώργος Στεφανάκης.

Σύσσωμη η αντιπολίτευση ζήτησε την παραχώρηση πολιτικού ασύλου στον Πόλε. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον Χαρίλαο Φλωράκη, τον Μπάμπη Δρακόπουλο και τον Μανώλη Γλέζο.

Το Εφετείο Αθηνών σε μια ιστορική συνεδρίασή του απορρίπτει το γερμανικό αίτημα.

Ο Αρειος Πάγος αποφασίζει τελικά την έκδοση, δύο μέρες πριν από τις γερμανικές εκλογές.

Η παράδοση του Πόλε θεωρήθηκε τότε το πολιτικό δώρο του Κωνσταντίνου Καραμανλή προς τον Χέλμουτ Σμιτ.

Οι τρεις δικαστές του Εφετείου που τόλμησαν να υποστηρίξουν ότι ο Πόλε διώκεται για πολιτικά εγκλήματα (Αλεξόπουλος, Βάλλας, Σαρτζετάκης) υπέστησαν πειθαρχική δίωξη.

Μοχάμεντ Ρασίντ (το πραγματικό του όνομα ήταν Χαμντάν): συλλαμβάνεται το 1988 στην Ελλάδα για κατοχή πλαστού διαβατηρίου, ενώ στη συνέχεια το όνομά του συνδέεται με τη βομβιστική επίθεση στο αεροσκάφος της «Παναμέρικαν» την ίδια χρονιά.

Παρά τις έντονες πιέσεις των αμερικανικών αρχών, δεν απελάθηκε.

Κατά τη διάρκεια της δίκης του διέψευσε τις κατηγορίες των αμερικανικών αρχών, ενώ η Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης τον υποστήριξε ως μέλος της.

Το 1992 καταδικάστηκε σε 18 χρόνια κάθειρξη, το 1993 η ποινή του μειώθηκε στα 15 χρόνια και τελικά το 1996 απελευθερώθηκε από τις ελληνικές φυλακές, για να συλληφθεί αργότερα σε κάποια άλλη χώρα από όπου εκδόθηκε στις ΗΠΑ και ξαναδικάστηκε για τις ίδιες πράξεις.

Ο Ελληνας συνήγορός του Σπύρος Φυτράκης σε συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» το 2013 είχε πει:

Υπερασπιζόμουν τον Ρασίντ. Ο Αρειος Πάγος αποφάσισε την έκδοση, αλλά ο υπουργός Δικαιοσύνης που είχε το αποφασιστικό δικαίωμα δεν έλαβε απόφαση. Το θέμα πάγωσε. Εκαμα τότε μια αίτηση εκ μέρους του κατηγορουμένου στους αρχηγούς που συμμετείχαν στην κυβέρνηση συνεργασίας (1989) χωρίς αποτέλεσμα, μέχρι που σχηματίστηκε αυτοδύναμη η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ενα πρωινό με κάλεσαν στο γραφείο του, κάναμε μια μεγάλη συζήτηση και του εξέθεσα όλη την υπόθεση Ρασίντ. Ο Μητσοτάκης έβγαλε σε 5 μέρες απόφαση και είπε ότι δεν εκδίδεται και θα δικαστεί εδώ πέρα. Ετσι και έγινε

Μαουρίτσιο Φολίνι: το 1987 ο Ιταλός αγωνιστής της άκρας Αριστεράς συνελήφθη για πλαστό διαβατήριο στην Ελλάδα και φυλακίστηκε.

Τα εντάλματα σε βάρος του ήταν άκυρα, ανυπόστατα και προϊόντα πολιτικής δίωξης, όπως απέδειξε τότε σε μια ιστορική αγόρευσή στον Αρειο Πάγο ο αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλάκης.

Το ανώτατο δικαστήριο παρ’ όλα αυτά αποφάσισε ότι η δράση του Φολίνι δεν ήταν πολιτική και αποφάσισε την έκδοσή του.

Ο κρατούμενος προχώρησε σε σκληρή απεργία πείνας φτάνοντας ένα μόλις βήμα πριν το θάνατο, όταν με παρέμβαση του υπουργού Δικαιοσύνης Μένιου Κουτσόγιωργα αποφασίστηκε να μην εκδοθεί.

Το 1990 και αφού έχει αλλάξει η κυβέρνηση στην Ελλάδα ζητείται με νέο ένταλμα η έκδοση του Φολίνι στην Ιταλία.

Το Εφετείο και ειδικά ο εισαγγελέας δέχτηκαν τους ισχυρισμούς των συνηγόρων και αποφασίστηκε η μη έκδοση ενώ ο Μ. Φολίνι αφέθηκε ελεύθερος.

Ενρίκο Μπιάνκο: το 1998 πολύ γρήγορα «ξεφούσκωσε» η υπόθεση της σύλληψης, στην Πρέβεζα, του Ιταλού Ενρίκο Μπιάνκο, που προβλήθηκε ως μεγάλη επιτυχία του «αντιτρομοκρατικού αγώνα» και τελικά αποδείχθηκε φιάσκο.

Ο φερόμενος ως συνένοχος στην απαγωγή και τη δολοφονία του Αλντο Μόρο ήταν απλώς ένας από τους χιλιάδες αγωνιστές της ιταλικής Αριστεράς που συμμετείχαν στις δυναμικές οργανώσεις της δεκαετίας του ‘70.

Ο ίδιος αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες.

Το Εφετείο αναγνώρισε τον πολιτικό χαρακτήρα της δίωξής του και αποφάσισε να μην τον εκδώσει στις ιταλικές αρχές.

Στο μεταξύ σε όλο το μεταπολιτευτικό διάστημα δεκάδες Τούρκοι και Κούρδοι αγωνιστές συνελήφθησαν κατά καιρούς και ζητήθηκε η έκδοσή τους από τις τουρκικές αρχές.

Στη συντριπτική τους πλειονότητα τα αιτήματα απορρίφθηκαν, ενώ οι αρχές της γειτονικής χώρας έφτασαν μέχρι και στο να απαγάγουν Τούρκο υπήκοο μέσα σε ελληνικό έδαφος.

Τελικά πρόσφατα εκδόθηκαν στη Γαλλία και στη Γερμανία δύο Τούρκοι υπήκοοι εξαιτίας ενταλμάτων αυτών των χωρών που αφορούσαν ποινικά αδικήματα που φέρονται ότι έκαναν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι.

Θυμίζουμε ακόμα ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις κόντεψαν να τιναχτούν στον αέρα όταν με πρωτοβουλία κάποιων πολιτών, και όχι μόνο, έφτασε στην Ελλάδα ο καταζητούμενος ηγέτης του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν.

Η τότε ελληνική κυβέρνηση ανάγκασε τον Οτσαλάν να εγκαταλείψει την Ελλάδα, ενώ ο ίδιος συνελήφθη λίγο αργότερα στην Κένυα.