Χάθηκε ένας ανελέητος εχθρός της δικτατορίας

Η τελευταία φορά που μίλησα με τον Ηλία Δημητρακόπουλο ήταν τον Δεκέμβριο του 2011. Τον κάλεσα στο σπίτι του στην Ουάσινγκτον για να ζητήσω την άποψή του για το πώς εξελίσσεται η πολιτική και οικονομική κατάσταση στη χώρα μας.

Ανησυχώ πολύ για το πού πάμε. Υπάρχει έλλειμμα διακυβέρνησης και δεν βλέπω σύντομα διέξοδο στο αδιέξοδο όπου οδεύουμε

Τα λόγια του αποδείχθηκαν προφητικά. Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η ανησυχία του για τον δρόμο που έχει χαράξει η ελληνική δημοσιογραφία.

Κατά την άποψή του, η μεγαλύτερη παθογένεια που κληροδοτείται στους νέους δημοσιογράφους είναι η καχυποψία που τείνει να διαχυθεί στην κοινωνία για την αξιοπιστία της δημοσιογραφίας στις μέρες μας. «Δεν μπορείς να είσαι αξιόπιστος αν δεν είσαι αποκαλυπτικός και δεν στέκεσαι μακριά από διαφόρου τύπου εξαρτήσεις» μου είχε πει.

Η είδηση του θανάτου του, πλήρης ημερών, δεν είναι μόνο μια προσωπική απώλεια για όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και να συνομιλήσουν μαζί του, ειδικά όσοι από εμάς βρισκόμαστε στη θέση να εκπροσωπούμε δημοσιογραφικά τη χώρα μας στις ΗΠΑ. Σε μια εποχή που τα δημοσιογραφικά πρότυπα εκλείπουν, ο Ηλίας Δημητρακόπουλος αφήνει στο διηνεκές ένα δυσαναπλήρωτο κενό ειδικά για τους νεότερους στον χώρο.

Ο Ηλίας Δημητρακόπουλος είχε γεννηθεί το 1928 στην Αθήνα. Το 1943 ήταν ο νεότερος σε ηλικία κρατούμενος των κατοχικών δυνάμεων στις Φυλακές Αβέρωφ.

Μετά τον πόλεμο, έγινε ο νεότερος πολιτικός συντάκτης της «Καθημερινής» και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην επιστροφή του Μακάριου από την εξορία του στις Σεϊχέλες και στην εκλογική ήττα του Κ. Καραμανλή το 1963, όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ.

Οι Αμερικανοί για τον Ηλία

Οι δημοσιογράφοι της «Ουάσινγκτον Ποστ», Εβανς και Νόβακ, έγραψαν: «Ο Ηλίας ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός της χούντας. Πιο μεγάλος από τον Ανδρέα και τη Μελίνα».

Οπως γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης, «από την ώρα που έφτασε στην Ουάσινγκτον ξεκίνησε έναν ανελέητο πόλεμο κατά των συνταγματαρχών της Αθήνας και κατά της κυβέρνησης του Νίξον και ιδιαίτερα του Χένρι Κίσιντζερ.

Το 1968 ο Δημητρακόπουλος ξεσκέπασε μια παράνομη χορήγηση 549.000 δολ. που είχε δώσει ο Τομ Πάππας στη χούντα και αυτή τα έστειλε για τον προεκλογικό αγώνα του Ρίτσαρντ Νίξον και του Σπύρου Αγκνιου το 1968.

Αυτός ο αγώνας του Ηλία Δημητρακόπουλου οδήγησε στο περίφημο σκάνδαλο του Watergate και την εξευτελιστική πτώση του Νίξον από το προεδρικό αξίωμα.

Από τότε, κάθε του κίνηση παρακολουθούνταν από τη CIA και το FBI και είχε δοθεί εντολή στις ομοσπονδιακές φορολογικές αρχές των ΗΠΑ να ελέγξουν για πολλά χρόνια τις φορολογικές τους δηλώσεις αλλά, βέβαια, δεν βρήκαν ποτέ τίποτα το μεμπτόν. Το 1970 η δικτατορία τού αφαίρεσε την ελληνική υπηκοότητα».

Ο Ηλίας Δημητρακόπουλος υπήρξε φίλος του Γεωργίου Παπανδρέου και του Ανδρέα Παπανδρέου. Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι η μαρτυρία του Θεόδωρου Καρυώτη: «Την άνοιξη του 1974 ο Δημητρακόπουλος μου έδωσε έναν φάκελο και μου πλήρωσε το αεροπορικό μου εισιτήριο για να πάω να τον δώσω στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Ανδρέας το διάβασε μπροστά μου και μου είπε: “Ο Ηλίας είναι μεγάλος πατριώτης”. Ποτέ δεν έμαθα το περιεχόμενο του μηνύματος, αλλά υποψιάζομαι ότι είχε σχέση με την επερχόμενη, τότε, κυπριακή τραγωδία», γράφει χαρακτηριστικά. Και ίσως αυτή ακριβώς η φράση είναι που θα εντυπωθεί στη συνείδησή μας εις μνήμην του Ηλία Δημητρακόπουλου.