Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά 51 ολόκληρα χρόνια χρειάστηκαν να περάσουν για να βρεθούν και να μεταφερθούν στα πάτρια εδάφη τα οστά ενός 22χρονου ήρωα που έχασε την ζωή του από τον Αττίλα το 1974 στην Κύπρο.
Μέσα σε βαρύ κλίμα συγκίνησης και πόνου έγινε το περασμένο Σάββατο η κηδεία του ήρωα Λάμπρου Νικητοπούλου στον τόπο όπου είχε γεννηθεί, στον οικισμό Τσουράκι, στους πρόποδες του Λυκαίου όρους, σε μικρή απόσταση από την Ανδρίτσαινα.
Ένα παλικάρι που έχασε την ζωή του στην εισβολή των Τούρκων στην μαρτυρική Μεγαλόνησο στις 16 Αυγούστου του 1974 και από τότε αν και η οικογένειά του γνώριζε ότι ήταν νεκρός, όχι όμως και που βρίσκονταν τα οστά του.
Μάλιστα λίγες μέρες πριν σκοτωθεί, ως νοσηλευτής που υπηρετούσε στην ΕΛΔΥΚ είχε συνοδεύσει έναν τραυματία στον Πειραιά και μόλις επέστρεψε στην Κύπρο η μοίρα του επεφύλαξε το πιο άσχημο παιχνίδι. Την επόμενη, στις 16 Αυγούστου με την δεύτερη εισβολή του Αττίλα έχασε την ζωή του μέσα στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ.
Πριν από 18 χρόνια στην μεγάλη πυρκαγιά που ξεκίνησε από την Ζαχάρω και έφτασε μέχρι την Τρίπολη, μια ομάδα δασοκομάντος από την Κύπρο βρέθηκε στα βουνά της Αρκαδίας. Εκεί στον οικισμό Τσουράκι οι ηλικιωμένοι γονείς του Λάμπρου, ο Ηλίας και η Κατερίνα τους περιποιήθηκαν και τους μίλησαν για τον αδικοχαμένο γιο τους στην Κύπρο. Το πιο συγκινητικό ήταν μόλις η χαροκαμμένη μάνα είδε τους Κύπριους δασοκομάντος είπε “Ήρθε ο Λάμπρος μου για να μας σώσει από τις φωτιές”.
Η τραγική αυτή ιστορία συγκίνησε τους Κύπριους δασοκομάντος και όταν επέστρεψαν στο νησί κίνησαν γη και ουρανό και σε έναν ομαδικό τάφο που ανακάλυψαν, εντόπισαν με την μέθοδο του DNA τα οστά του παλικαριού.
Το Σάββατο στον μικρό αυτόν οικισμό, στο Τσουράκι πάνω από 300 άτομα από τα γύρω χωριά (Κοτυλιο, Παλατου, Θεισόα, Ροβια, Άγιος Σώστης), πολιτικοί (Ιωάννης Λαμπροπουλος-ΝΔ και Διονύσης Καλαματιανος-ΣΥΡΙΖΑ), ανώτεροι στρατιωτικοί αλλά και δήμαρχοι της περιοχής αποτισαν φόρο τιμής σε έναν ήρωα που έδωσε το αίμα του για την λευτεριά της μαρτυρικης Κύπρου.
Μεγάλη ήταν η συγκίνηση όταν ανώτεροι στρατιωτικοί με την συνοδεία μπάντας του στρατού που έπαιζαν πένθιμα εμβατήρια αλλά και την παρουσία αγήματος αποτελούμενο από 24 στρατιώτες, μετέφεραν τα οστά του ήρωα στο μικρό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής όπου εψαλλει η νεκρώσιμη ακολουθία χοροστατούντος του Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου και με την παρουσία τεσσάρων ιερέων από την γύρω περιοχή. Για να ταφεί αμέσως μετά στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας εκεί όπου έχει τοποθετηθεί η προτομή του ήρωα Λάμπρου Νικητοπούλου.
Λίγες μέρες πριν σκοτωθεί από Τουρκικά πυρά, τον είδε για τελευταία φορά ο αδελφός του Δημήτρης Νικητόπουλος “Του πρότεινα να μείνει και να μην επιστρέψει επειδή ήδη είχε το απολυτήριο του στα χέρια του. Μας είπε ότι οι συνάδελφοι μου πολεμούν. Και πρέπει να επιστρέψω. Δεν έφερα καμμία αντίρρηση. Τον αγκάλιασα και έφυγε. Δεν τον ξαναείδα. Το παράπονο μου είναι ότι δεν έφυγε για την πατρίδα, έφυγε από τους προδότες”.
Με δάκρυα στα μάτια αλλά και με ένα παράπονο μίλησε για τον Λάμπρο ο συμπολεμιστής του στην ΕΛΔΥΚ Δημήτρης Γιάνναρος “Τι να πρώτο θυμηθώ. Μπήκαμε στο χορό και χορέψαμε. Σε έναν πόλεμο εάν δεν σκοτώσεις θα σκοτωθείς. Περάσαμε κύματα και κύματα. Η πατρίδα μας έχει παραγκωνισμένους. Και ακόμα μας βλέπουν σαν μαύρα πρόβατα. Εμείς με αυτό το παράπονο θα φύγουμε”.
Ένας ακόμη συμπολεμιστής του, ο γιατρός Κωνσταντίνος Καντζαβελος που τον έζησε τον Λάμπρο τους τελευταίους έξι μήνες στην ΕΛΔΥΚ θυμάται “Με το απολυτήριο στο χέρι, μπήκε ο Λάμπρος στο πλοίο της επιστροφής από την Αμμόχωστο για την Ελλάδα με την λαχτάρα να ξαναβρεθεί κοντά στα αγαπημενα του πρόσωπα. Σαλπαρε το πλοίο με τους απολυομενους στρατιώτες και την ίδια νύχτα ξεκίνησε και η εισβολή των Τούρκων. Αντί για τον Πειραιά λοιπόν, αποβίβασε τους στρατιώτες στην Πάφο ώστε από εκεί να επιστρέψουν και να ενισχύσουν τις μονάδες τους Έτσι ο Λάμπρος βρέθηκε ξανά στην ΕΛΔΥΚ που τον είχε τόσο ανάγκη. Στο ιατρείο της ΕΛΔΥΚ τον βρήκε ο δεύτερος Αττίλας. Το ιατρείο ήταν στην άκρη του στρατοπέδου, στην πλευρά που κάλυπτε ο λόχος διοίκησης. Από αυτή την πλευρά έγινε η επίθεση για την κατάληψη του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. Εκεί έπεσαν ηρωικά όλοι σχεδόν οι άντρες του λόχου. Ανάμεσα τους και ο Λάμπρος”.
Το ίδιο συγκινημένος ήταν κι ένας ακόμη συμπολεμιστής του Λάμπρου, ο Δημήτρης Λυτριβης “Ο Αττίλας 2 ξεκίνησε στις 5 το πρωί της 14ης Αυγούστου του 1974 με δύο τουρκικά σώματα στρατού που εκτός των άλλων μέσων περιελάμβαναν 200 άρματα μάχης, 300 τεθωρακισμένα και 100 πυροβόλα διαφόρων διαμετρημάτων. Οι απώλειες ήταν μεγάλες τόσο για τους επιτιθέμενους, όσο και για τους αμυνόμενους. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Τούρκου υπουργού Άμυνας δύο χρόνια αργότερα. Εάν οι Έλληνες είχαν αποστείλει έστω και τέσσερα αεροσκάφη στην Κύπρο, εμείς θα αναγκαζομασταν να ματαιώσουμε την συνέχιση της επιχείρησης. Οι ΕΛΔΥΚαριοι πολέμησαν αβοηθητοι. Ανάμεσα τους και ο Λάμπρος που έπεσε στις 16 Αυγούστου του 1974”.
Στον μικρό οικισμό Τσουρακι το παρών έδωσε και ο Μορφωτικός Σύμβουλος της Κυπριακής Πρεσβείας στην Ελλάδα Λουκάς Ξενοφώντος που μίλησε με βαθειά συγκίνηση για έναν ήρωα που προσέφερε τη “ζωή και τα νιάτα του στον βωμό για την απελευθέρωση της Κύπρου. Που έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες της ΕΛΔΥΚ και από σήμερα επέστρεψε στην πατρώα γη ως ήρωας”.
Ο κόσμος μέσα και έξω από το εκκλησάκι με μάτια βουρκωμενα άκουσε για ένα παλικάρι που έδωσε το αίμα του για την λευτεριά της Κύπρου στα 22 του χρόνια, το “Δευτε τελευταίον ασπασμό”, έστω και μετά από 51 χρόνια.
