Τη στενοχώρια της είδησης ότι πέθανε προχτές ο Πέτρος Κουναλάκης μετριάζει κάπως η πληροφορία που μεταφέρει σε χτεσινό της σημείωμα η Ξένια. Γράφει για τον πατέρα της ότι μια από τις τελευταίες ειδήσεις που του είπε ήταν «η καταδίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής, που ήταν και μια ηθική δικαίωση για τον ίδιο».
Είναι αλήθεια ότι από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Κουναλάκης ήταν από τους λίγους βουλευτές (μαζί με τον Στρατή Κόρακα του ΚΚΕ) που διέγνωσαν τον κίνδυνο για τη δημοκρατία από τη δράση της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης και προσπάθησε με παρεμβάσεις του στη Βουλή να ευαισθητοποιήσει τα δημοκρατικά κόμματα. Του κάκου. Ηταν η περίοδος που οι υπουργοί Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης απαντούσαν στερεότυπα ότι «οι ιδέες δεν διώκονται, παρά μόνο οι πράξεις». Αφέθηκε έτσι το δηλητήριο να γιγαντωθεί, με τα γνωστά οδυνηρά αποτελέσματα.
Αυτή η «εμμονική» αντιναζιστική του προσκόλληση –όπως θα τη χαρακτήριζαν οι γνωστοί αναθεωρητές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας– συνοδευόταν από την εξίσου αντιδημοφιλή –ακόμα και στο εσωτερικό της Αριστεράς– τόλμη του να επιμένει σε θέσεις αρχής απέναντι σε ζητήματα όπως το μεταναστευτικό και το μειονοτικό ή ακόμα .και την αντιαπαγορευτική πολιτική για την τοξικοεξάρτηση. Αυτά τα ζητήματα-ταμπού για την ελληνική κοινωνία ο Πέτρος τα είχε λυμένα, χωρίς να δίνει σημασία στο γεγονός ότι τον έφερναν να πολιτεύεται κόντρα στο ρεύμα και μάλιστα να γίνεται στόχος της λαϊκιστικής ακροδεξιάς προπαγάνδας στα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης που τότε είχαν αρχίσει να κυριαρχούν στη δημόσια σφαίρα.
Για του λόγου το αληθές μεταφέρω εδώ δυο μικρές του δηλώσεις που μας είχε εμπιστευτεί ως βουλευτής τότε του Συνασπισμού και δημοσιεύτηκαν στη στήλη του «Ιού» στην «Ελευθεροτυπία».
