Παρουσίαση του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ

Ενα νέο ιστορικό τετράτομο εγχειρίδιο ολοκληρώθηκε από την επιστημονική ομάδα του ΚΚΕ και παρουσιάστηκε προχθές στην αίθουσα συνεδρίων του κόμματος, στον Περισσό – η οποία ήταν κατάμεστη. Πρόκειται για το πρώτο μέρος του Δοκιμίου Ιστορίας του ΚΚΕ, που καλύπτει την περίοδο 1918-1949, με ύλη που απλώνεται σε τέσσερις τόμους όχι μόνο για την πορεία του κόμματος τη συγκεκριμένη εποχή, αλλά με γενικότερα ιστορικά στοιχεία της εποχής που προηγήθηκε της ίδρυσής του.

Για τη συγγραφή του έργου αξιοποιήθηκε μεγάλο εύρος ιστορικών και βιβλιογραφικών πηγών, ωστόσο το υλικό των τεσσάρων αυτών τόμων «δεν αποτελεί μια αποκλειστικά κομματική ιστορία, δεν είναι στενά φιλο-ΚΚΕ ενδιαφέροντος ή αποκλειστικά ερευνητικού από την πλευρά του ταξικού αντίπαλου», όπως διευκρίνισε η Ελένη Μπέλου (μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ), αλλά «είναι υλικό ευρύτερου ιστορικού ενδιαφέροντος κι αυτό οφείλεται στη μεθοδολογία που ακολουθήθηκε.

Τι είπαν Κουτσούμπας και Παπαρήγα

Δηλαδή στο γεγονός ότι η ίδρυση, η ανάπτυξη και η εξέλιξη της ιδεολογικής-πολιτικής ταυτότητας και δράσης του ΚΚΕ και της Νεολαίας του εξετάζονται σε συνάρτηση με τις εγχώριες, αλλά και τις διαβαλκανικές και παγκόσμιες οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Ετσι, μέσω της ιστορίας του ΚΚΕ, βλέπουμε την ιστορία της Ελλάδας ενταγμένης στα Βαλκάνια για έναν αιώνα, αφού είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Αλλά πηγαίνουμε και πιο πίσω, στον σχεδόν έναν αιώνα που μεσολάβησε από την Επανάσταση του 1821 έως την ίδρυση του ΚΚΕ. Επιχειρούμε μια εκτεταμένη αναφορά και εκτίμηση των κοινωνικών-οικονομικών-πολιτικών συνθηκών και ιδεολογικών αντιλήψεων στην Ελλάδα του 19ου αιώνα έως τη λήξη του Α’ Π.Π. και μετά την περίοδο του Μεσοπολέμου».

Με βάση αυτό το σκεπτικό, είναι αλήθεια ότι το συγκεκριμένο Δοκίμιο Ιστορίας αξίζει «να υπάρχει σε κάθε σπίτι, βιβλιοθήκη ή δωμάτιο κομμουνιστή και κομμουνίστριας, μέλους της ΚΝΕ, αλλά και κάθε ανθρώπου καλής θέλησης, κάθε αγωνιστή της ζωής, που αγαπά και θέλει να γνωρίζει όλες τις πτυχές της ιστορίας του κινήματός μας, του κόμματος, του τόπου μας», όπως είπε ο Δ. Κουτσούμπας κατά την εναρκτήρια ομιλία του.

Η εκδήλωση έκλεισε με την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα (μέλος της Κ.Ε. και του Τμήματος Ιστορίας της Κ.Ε. του ΚΚΕ), η οποία έκανε λόγο για μια εποχή όπου «ανθίζουν όλα τα “λουλούδια” του αντικομμουνισμού, με χοντροκομμένο περιεχόμενο, αλλά και επιμελημένα εκλεπτυσμένο», θέλοντας να διαχωρίσει την ιστορική αυτή εργασία από τα όσα υποστηρίζουν «ιστορικοί και πολιτικοί επιστήμονες, οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ˝αναθεωρητές του μεσαίου χώρου˝ που -τάχα- δεν διακατέχονται από εμπάθεια, ωστόσο αναγνωρίζουν ορισμένες ακρότητες σε βάρος του ΚΚΕ, ως απάντηση σε βίαιες ενέργειες και προκλήσεις που δήθεν πρώτο το ΚΚΕ οργάνωσε. Επιδιώκουν να εξαγνίσουν τα αστικά κόμματα που προκύψαν από τα σπλάχνα των παλαιότερων, να απενοχοποιήσουν ορισμένους πολιτικούς, όπως π.χ. τον Γ. Παπανδρέου του Δεκέμβρη του ’44, που πέθανε με το προσωνύμιο “Γέρος της Δημοκρατίας” ή τον Π. Κανελλόπουλο, ως διανοούμενο ήπιων δεξιών τόνων, βεβαίως είναι και πολλοί άλλοι».