Το Σάββατο 27 Οκτώβρη το ΚΚΕ (μ-λ) πραγματοποιεί την κεντρική του εκδήλωση για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΣΕΚΕ (μετέπειτα ΚΚΕ). Εκατό χρόνια από την πρώτη οργανωμένη εμφάνιση το κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Θα προηγηθεί πορεία στους δρόμους του Πειραιά με προσυγκέντρωση στις 13.00 στην πλατεία Καραϊσκάκη.
Η εκδήλωση αυτή αποτελεί κορύφωση μιας σειράς εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων που πραγματοποιήθηκαν τους τελευταίους μήνες πανελλαδικά. Εκδήλωση στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, στο Γεντί Κουλέ στη Θεσσαλονίκη και στο Ιτζεδίν στα Χανιά και σε άλλες πόλεις, 3ήμερο οδοιπορικό στο Γράμμο είναι κάποιες από τις πρωτοβουλίες που πήρε το ΚΚΕ(μ-λ) για να αναδείξει τη σημασία αυτής της εκατόχρονης πορείας, τα θετικά της και τα αρνητικά της, τις κορυφώσεις της και τις καμπές της. Πορεία παράλληλη με την πορεία του ελληνικού εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Πορεία παράλληλη με τις κοσμοϊστορικές ανατροπές και εξελίξεις που προκάλεσε η λαϊκή πάλη και το κομμουνιστικό κίνημα σε όλον τον κόσμο. Αλλά και πορεία με τις ιδιαίτερες πτυχές της, που όχι μόνο σημάδεψαν την ιστορία του τόπου, αλλά αποτέλεσαν και σημείο αναφοράς για τα λαϊκά κινήματα ανά τον κόσμο.
Η ίδρυση του ΣΕΚΕ το Νοέμβρη του 1918 και η συγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας, και η μετονομασία του σε ΚΚΕ το 1924 ήταν ζωτική ταξική και πολιτική ανάγκη της εργατικής τάξης και του λαού της χώρας μας την περίοδο εκείνη, αλλά κι όλα τα μετέπειτα χρόνια. Ήταν μια εξέλιξη που αποτέλεσε προϊόν της ταξικής πάλης, ήταν η υλοποίηση της ανάγκης για τη συγκρότηση του πολιτικού υποκειμένου της εργατικής τάξης σε ανώτερο επίπεδο.
Η εξέλιξη αυτή ευνόησε, ενίσχυσε, πολιτικοποίησε και καθοδήγησε τους εργατικούς, λαϊκούς, αντιφασιστικούς και εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες. Έδωσε ορμή στην αφύπνιση του προλεταριάτου και οικοδόμησε τους όρους για την ανάδειξη των δυνατοτήτων και του μεγαλείου της εργατικής τάξης.
Αποτέλεσε την απαρχή μιας πορείας που πέρασε μέσα από συνταρακτικές στιγμές, όπως ο Μάης του ’36, και οδήγησε στην κορυφαία στιγμή της λαϊκής και εργατικής αφύπνισης, στο έπος της Εθνικής Αντίστασης και την ίδρυση του ΕΛΑΣ –τότε που ο λαός έφτασε πιο κοντά από ποτέ στο στόχο της κοινωνικής απελευθέρωσης και της ανεξαρτησίας– και του ΔΣΕ. Ήταν όμως και μια πορεία που πέρασε και μέσα από ήττες και σοβαρά πισωγυρίσματα, όπως η συνθηκολόγηση της ηγεσίας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τον αγγλικό ιμπεριαλισμό και η πραξικοπηματική επέμβαση του ΚΚΣΕ στο ΚΚΕ (1955), αποτέλεσμα της διαδικασίας της καπιταλιστικής παλινόρθωσης που είχε αρχίσει να συντελείται στην ΕΣΣΔ και στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες.
Σε αυτήν την πορεία αναδείχτηκαν και οι μεγάλες αντιπαραθέσεις που υπήρξαν στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, ιδιαίτερα μετά το κακόφημο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ. Αναδείχτηκε η σημαντική προσπάθεια του μαρξιστικού-λενινιστικού ρεύματος, κόντρα στη νέα, ρεφορμιστική ηγεσία του ΚΚΕ, και για μια άλλη, επαναστατική πορεία του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα και διεθνώς.
Η εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) δεν έχει στόχο να αποτελέσει απλά και μόνο ένα φόρο τιμής στους αγώνες της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών. Θέλει, κυρίως, να προβάλει τη σημερινή ανάγκη της ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος, να επιμείνει στην ανάδειξη της προοπτικής της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Θέλει να υπερασπιστεί το επαναστατικό παρελθόν και να προετοιμάσει το επαναστατικό μέλλον. Να αντιταχθεί στη δυσφήμιση της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος από τους φανερούς και κρυφούς εχθρούς του: από τις δυνάμεις του συστήματος, που νιώθουν την ανάγκη να κηρύσσουν ξανά και ξανά τον καπιταλιστικό «μονόδρομο» και το «τέλος της ιστορίας», αλλά και από τις δυνάμεις του ρεφορμισμού που –ενώ πρωτοστάτησαν για δεκαετίες στη δυσφήμιση και το χτύπημα της επαναστατικής, κομμουνιστικής προοπτικής– σήμερα νιώθουν την ανάγκη να την… αποκαταστήσουν, κινούμενες όμως στην ίδια αντεπαναστατική, συμβιβαστική γραμμή.
Σήμερα, σε μια περίοδο αποσυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος, και ήττας του κομμουνιστικού κινήματος, αυτό που προβάλλει επιτακτικά είναι η ανάγκη της εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης σαν τάξης για τον εαυτό της, η ανάγκη συγκρότησης των αντιστάσεων και των διεκδικήσεών της απέναντι στη συνεχώς οξυνόμενη επίθεση που δέχεται απ’ την αστική τάξη, την κυβέρνηση και τον ιμπεριαλισμό, να παλέψει για όλα όσα της αφαιρεί καθημερινά ο ταξικός της αντίπαλος, ενάντια στη φτώχεια, την ανεργία, την ένταση της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, τη φασιστικοποίηση, τον κίνδυνο εμπλοκής σε αντιλαϊκούς πολέμους. Αλλά και η ανάγκη να οικοδομηθούν εκείνοι οι πολιτικοί, ιδεολογικοί και οργανωτικοί όροι για τη συγκρότηση του επαναστατικού πολιτικού υποκειμένου της εποχής μας.
