Η συμμετοχή μου στην ειδική εξεταστική επιτροπή της Βουλής για τα δανεικά και αγύριστα των πολιτικών κομμάτων και των ΜΜΕ ήταν μια πολύ δυνατή και δύσκολη εμπειρία για μένα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις «φιλικές» συμβουλές, οι οποίες μου προσφέρονταν «δωρεάν» από πολλές πλευρές εκείνη την περίοδο και μάλιστα σε αφθονία. Ολες κατέληγαν στο: «…για το καλό σου σ’ τα λέω αυτά, Γιάννη»!
Ηταν η περίοδος που ζήταγα από καναλάρχες να μου εξηγήσουν γιατί πιστεύουν ότι οι πολίτες έχουν συνδέσει το όνομά τους με τη διαπλοκή και από τραπεζίτες να μου πουν αν θα έδειχναν την ίδια «ευλυγισία» και την ίδια «προθυμία» απέναντι σε απλούς πολίτες. Ηταν όμως παράλληλα η εποχή που –όσο και αν φοβόμουν μέσα μου εγώ ο ίδιος– πίστευα ότι είχε έρθει ο καιρός να βρεθεί και κάποιος –και κάτι– που να φοβούνται τα λαμόγια. Συμπεριφέρονταν όλοι τους –ακόμα και μέσα στις αίθουσες του Κοινοβουλίου– λες και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τους σταματήσει. Κοίταγαν όσους βουλευτές δεν έχουν ήδη εξαγοράσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο λες και ήμασταν τρίχα στο φαγητό τους, σκόνη στο παπούτσι τους.
Αυτό ήταν το βαθύτερο κίνητρό μου και αυτό θεώρησα πως έχω λάβει εντολή να πράξω από τους ψηφοφόρους της Ενωσης Κεντρώων. Να κάνω ό,τι μπορώ, δηλαδή, για να καταλάβουν όλοι αυτοί που θεωρούν τους πολίτες ηλίθιους και άξιους να τρώνε δούλεμα ότι κάνουν λάθος και πως θα το πληρώσουν ακριβά. Πως η δημοκρατία είναι πιο ισχυρή από τα λαμόγια. Ας είναι τυφλή. Ας αργεί να έρθει. Ας κάνει λάθη. Είναι πιο ισχυρή.
Την απόφασή μου να μην καθίσω στην άκρη και να κάνω τον τουρίστα την πλήρωσα. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα γιατί καμία από τις επίκαιρες ερωτήσεις μου δεν παίζεται από τα κανάλια. Ποτέ δεν αναρωτήθηκα γιατί σε τακτική βάση τα ειδησεογραφικά τηλεγραφήματα ξεχνάνε το όνομά μου, ούτε γιατί τα κοινοβουλευτικά ρεπορτάζ παραλείπουν να αναφερθούν στις εισηγήσεις μου. Ξέρω καλά γιατί. Γιατί εγώ το αποφάσισα.
Γιατί εγώ προτίμησα να μην ακούσω τις «φιλικές» συμβουλές. Γιατί μου φάνηκε σωστότερο το να μπορώ να απαντήσω στους συμπολίτες μου σε κάποιες απλές ερωτήσεις, όπως σε αυτή που ζητά να μάθει τι έγινε τελικά με όλα αυτά τα λεφτά που έφαγαν κομματόσκυλα και δημοσιοκάφροι εις υγείαν των κορόιδων.
Ρώτησα λοιπόν και εγώ –τον περασμένο Ιούνιο– μαζί με άλλους συναδέλφους μου (που ούτε και εκείνοι δεν δέχτηκαν να σκύψουνε το κεφάλι) να μας απαντήσει ο μέχρι προχθές υπουργός της Δικαιοσύνης, ο κύριος Κοντονής, τι έκανε η Δικαιοσύνη και οι λειτουργοί της σχετικά με το πόρισμα που της στείλαμε όλοι μαζί πριν από δεκαοκτώ μήνες και με τις ευχές μας να κάνουν ευσυνείδητα τη δουλειά τους και να φροντίσουν να πάνε κάποιοι φυλακή και κάποιοι να γυρίσουν τα κλεμμένα.
Η απάντηση του κυρίου Κοντονή, αυτή που έμελλε να είναι η τελευταία του ως υπουργού Δικαιοσύνης, είναι αυτή που παραδίδω στην κρίση σας. Και επειδή εγώ δεν είμαι καθόλου ικανοποιημένος από την απάντησή του, προχωρώ στη διατύπωση της μοναδικής ερώτησης, στην οποία θα κληθεί να απαντήσει ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης, ο κ. Καλογήρου:
Υπάρχει τίποτα που να έχουν λόγο να το φοβούνται τα λαμόγια σε αυτή τη χώρα, κύριε υπουργέ της Δικαιοσύνης; Απαντήστε πειστικά, με θετικό τρόπο, σε αυτή την ερώτηση και δεν χρειάζομαι καρέκλες για να σας στηρίξω.
* Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης Ενωσης Κεντρώων
