Η δήλωση συμπαράστασης του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν προς την Ελλάδα πριν από λίγες μέρες στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αναφορικά με τις τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Χθες, αποκαλύφθηκε το αντίτιμο αυτής της δήλωσης, με την είδηση -διά στόματος του αναπληρωτή υπουργού Εθνικής Αμυνας Φώτη Κουβέλη- ότι η Ελλάδα θα προμηθευτεί από τη Γαλλία δύο φρεγάτες τύπου FREMM.
«Είναι δυνατόν οι γαλλικές φρεγάτες να πλεύσουν στο Αιγαίο μέσα στο καλοκαίρι», είπε χαρακτηριστικά ο κ. Κουβέλης μιλώντας σε εκπομπή του ΣΚΑΪ, προσθέτοντας ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε μιλήσει με τον πρόεδρο Μακρόν για τις δύο φρεγάτες FREMM. Ο υπουργός αναφέρθηκε επίσης και στην αναβάθμιση των πολεμικών αεροσκαφών F16, λέγοντας πως και γι’ αυτό πρέπει να αποφασίσει σύντομα η κυβέρνηση.
Νέου τύπου
Σύμφωνα με πληροφορίες τις επόμενες μέρες θα ολοκληρωθούν οι λεπτομέρειες της συμφωνίας με τους Γάλλους, η οποία θα περιλαμβάνει και την απόκτηση άλλων δύο φρεγατών σε βάθος χρόνου. Είναι εξαιρετικά πιθανό, αυτές να είναι οι νέου τύπου φρεγάτες Belh@ara, που κατασκευάζονται από την ίδια εταιρεία με τις FREMM.
Η συμφωνία για τις φρεγάτες φαίνεται πως έκλεισε τον προηγούμενο μήνα όταν δύο σημαντικά στελέχη της γαλλικής εταιρείας Naval Group επισκέφθηκαν τη Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων του υπουργείου Εθνικής Αμυνας. Είχαν προηγηθεί άλλες δύο συναντήσεις από τις αρχές της χρονιάς, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ελλήνων και Γάλλων.
Η ιστορία πώλησης γαλλικών φρεγατών στην Ελλάδα δεν είναι καινούργια. Χρονολογείται τουλάχιστον από το 2004. Οταν όμως η χώρα μπήκε στη μνημονιακή εποχή, οι εξοπλισμοί πάγωσαν. Ο προκάτοχος του Εμ. Μακρόν, Φρανσουά Ολάντ, είχε επιχειρήσει να προωθήσει την πώληση –με ευνοϊκούς όρους– 2 φρεγατών FREMM στην Ελλάδα το 2011, ωστόσο το σχέδιο είχε συναντήσει τη σθεναρή άρνηση της γερμανικής πλευράς.
Και όταν λέμε γερμανική πλευρά, εννοούμε τον ανταγωνιστή της Naval Group, ThyssenKrupp Group, που μας είχε πουλήσει στο παρελθόν τα διαβόητα υποβρύχια 214 που έγερναν. Αποκαλυπτικό ήταν το δημοσίευμα του περιοδικού «Der Spiegel» στις 17 Οκτωβρίου του 2011, όπου επισημαινόταν χαρακτηριστικά πως οι Γερμανοί φορολογούμενοι δεν μπορεί να είναι αυτοί που θα πληρώσουν τις γαλλικές φρεγάτες που θα αγοράσει η Ελλάδα.
Μερικά χρόνια μετά και κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ., μια δήλωση του Πάνου Καμμένου, μετά τη συνάντηση που είχε με τον τότε Γάλλο ομόλογό του, Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν, στο πλαίσιο της αεροπορικής έκθεσης Paris Air Show, προκάλεσε ερωτήματα. Σύμφωνα με τη δήλωση, η Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία επρόκειτο να αρχίσει συνομιλίες για τη συμπαραγωγή γαλλικών αεροσκαφών στην Ελλάδα.
Επικοινωνιακά αυτό αποτελούσε την ελληνική απάντηση στην είδηση ότι η Τουρκία ετοιμαζόταν να προχωρήσει σε συμπαραγωγή των μαχητικών F-35 με τις ΗΠΑ. Κάπως έτσι μάλλον ρίχτηκε η ιδέα «F-35 εσείς, Rafale εμείς» (πρόκειται επίσης για ένα μαχητικό τελευταίας γενιάς, γαλλικής κατασκευής).
Με αφορμή τη δήλωση Καμμένου στην έκθεση, ο τότε βουλευτής της Ν.Δ. στην Κέρκυρα, Στέφανος Γκίκας, είχε κάνει σχετική ερώτηση στη Βουλή, ωστόσο κανείς δεν ξέρει αν υπήρξε απάντηση, ενώ σίγουρα δεν υπήρξε συνεργασία με τους Γάλλους σε αυτό το κομμάτι.
Οι ανάγκες
Με την ένταση των ελληνοτουρκικών σχέσεων το τελευταίο διάστημα και την ενδεχόμενη περαιτέρω κλιμάκωση τουλάχιστον μέχρι τις τουρκικές εκλογές, πολλοί είναι εκείνοι που παίρνουν θέση στο κομμάτι των εξοπλισμών και των αναγκών που πρέπει να καλυφθούν στις ένοπλες δυνάμεις.
Κάποιοι το κάνουν επειδή πραγματικά γνωρίζουν το αντικείμενο, κάποιοι άλλοι επιθυμούν να δημιουργήσουν «κλίμα» προκειμένου να προωθήσουν τη δική τους ατζέντα και σίγουρα υπάρχουν κι εκείνοι που καίγονται να προωθήσουν –μέσω διαφόρων καναλιών– τα δικά τους προϊόντα.
Μιλώντας με ανώτερη στρατιωτική πηγή, μάθαμε ότι το λάθος που κάνουν συχνά τα ΜΜΕ είναι να συγκρίνουν τις ένοπλες δυνάμεις δύο χωρών (π.χ. Ελλάδας και Τουρκίας) με γνώμονα τους αριθμούς και μόνο και αφήνοντας στην άκρη άλλους, ιδιαίτερους και εξαιρετικά σημαντικούς παράγοντες, που συντελούν στη διαμόρφωση μιας σωστής στρατηγικής και ορθής χρήσης των μέσων που διαθέτει η κάθε χώρα. «Είναι περισσότερο πολύπλοκο από το να πεις “η Τουρκία έχει π.χ. 200 F16, εμείς έχουμε 100, άρα χάνουμε στον αέρα”», μας ελέχθη χαρακτηριστικά.
