«Μέρες οπισθοδρόμησης στην Κεντρική Ευρώπη» τιτλοφορείται δημοσίευμα της Βίκυς Καπετανοπούλου στην «Εφ.Συν.» (16/3). Σλοβακία, Ουγγαρία, Πολωνία και Σλοβενία (οι τρεις πρώτες και μέλη της ομάδας Βίζεγκραντ), για διάφορους λόγους καθεμιά, από επικείμενες εκλογές μέχρι δολοφονίες και οικονομικά σκάνδαλα, βρίσκονται σε αναβρασμό.
Αναφέρομαι ενδεικτικά στη Σλοβακία, όπου η δολοφονία του δημοσιογράφου Γιαν Κιούτσακ έριξε την κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ρόμπερτ Φίτσο, σε συμβούλους του οποίου ο δολοφονηθείς καταμαρτυρούσε σχέσεις με την ιταλική μαφία, αλλά και σκάνδαλα διαφθοράς «επί ημερών Φίτσο, γνωστού και για την ξενοφοβική στάση του απέναντι στους αιτούντες άσυλο και δη τους μουσουλμάνους».
Γεγονός που, προσωπικά, ουδόλως με εκπλήσσει. Δεν είναι ασυνήθης η συμπόρευση σχέσεων με μαφία, σκανδάλων διαφθοράς και ξενοφοβίας/ρατσισμού. Ποτέ αυτά τα τρία δεν συγκρούστηκαν· τουλάχιστον στο μέρος της Ιστορίας που έχω υπόψη.
Τα ίδια και στην Ουγγαρία, με τον διαβόητο Βίκτορ Ορμπαν, «πρύτανη» των εν Ευρωπαϊκή Ενώσει ξενοφοβικών/ρατσιστών με κάλπες ενόψει.
Ιδια και στην Πολωνία, με κυβερνητικό έλεγχο, από το κυβερνών εθνικιστικό κόμμα, του δικαστικού σώματος και με αντιευρωπαϊκές κορόνες εναντίον σχετικής παρέμβασης των Βρυξελλών, από τον πρόεδρο Αντρέι Ντούντα. Περίπου ίδια και στη Σλοβενία, όπου και κει παραιτήθηκε η κυβέρνηση και πάνε για εκλογές.
Ολα αυτά λοιπόν τα ανησυχητικά «παράδοξα» εντάσσονται γενικά στην αοριστία του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού». Που ναι μεν, όσο είναι αόριστος, άλλο τόσο είναι και πολυτασικός· συνοπτικά, υπάρχει π.χ. ευρωσκεπτικισμός «από αριστερά», αλλά υπάρχει και «από πολύ δεξιά».
Μόνο που σ’ αυτές τις χώρες, τις πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού», ο ευρωσκεπτικισμός είναι στην ουσία… ευρωαρνητισμός της ελεεινότερης μορφής που σε κάνει να αναρωτιέσαι: Τι τρέχει τελικά στην Ευρωπαϊκή Ενωση; Ενδιαφέρεται κανείς;
