Πριν από λίγες μέρες πήρε σάρκα και οστά το όνειρο του φίλου και συναδέλφου μου Θάνου Τσάκλα. Το όνειρό του ήταν να τρέξει στον Μαραθώνιο της Αθήνας, με στόχο να προβάλει το μήνυμα που τον καίει: την ευαισθητοποίηση του κόσμου για ό,τι πιο πολύτιμο σ’ αυτόν τον πλανήτη, για τη φύση που όπως όλοι ξέρουμε πια, πως μας εκδικείται για την πλεονεξία, την άγρια εκμετάλλευσή της, τον βιασμό της κυριολεκτικά και μάλιστα στο όνομα πραγμάτων που μόνο ειρήνη δε θυμίζουν…
Ο φίλος μου έτρεξε για τη σωτηρία της θάλασσας που είναι πνιγμένη στις πετρελαιοκηλίδες, στα πλαστικά και στα δίχτυα-παγίδες θανάτου για πλάσματα που απειλούνται με εξαφάνιση όπως οι χελώνες και οι φώκιες.
Ο φίλος μου έτρεξε για τα δάση που καταπίνουν κάθε καλοκαίρι οι μεγάλες πυρκαγιές, σκοτώνοντας ζώα μικρά και μεγάλα που ζουν σ’ αυτά.
Ο φίλος μου έτρεξε για τις πλημμύρες που καταστρέφουν σοδειές και περιουσίες, που ξεριζώνουν τους κατοίκους από τα σπίτια τους.
Ο φίλος μου έτρεξε για όλες αυτές τις καταστροφές που έχουν πυκνώσει τα τελευταία χρόνια λόγω της κλιματικής αλλαγής και δεν μπορούμε πια να κάνουμε ότι δε βλέπουμε, δεν καταλαβαίνουμε.
Το οικολογικό περιβάλλον κινδυνεύει να αφανιστεί από το ανθρώπινο χέρι και πρέπει ΤΩΡΑ να κάνουμε κάτι οπωσδήποτε.
Τρέχω κι εγώ κάθε χρόνο στον Μαραθώνιο, προσθέτοντας τη φωνή μου ως διαμαρτυρία για την καταστροφή της φύσης, του περιβάλλοντος, όπως άλλες φορές στο παρελθόν για τη «Φλόγα» (παιδιά με καρκίνο) και την οικονομική της ενίσχυση.
Φέτος δε θα έτρεχα στον Μαραθώνιο, πέρσι είχα καταφέρει να υλοποιήσω την υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου το 2015, τη χρονιά που πέθανε ο πατέρας μου, πολεμώντας τον καρκίνο και τις παράγωγες ασθένειες παλικαρίσια: να τρέξω 10 συνεχόμενους Μαραθωνίους. Ξεκίνησα το 2012 τον πρώτο μου Μαραθώνιο και από τότε είχε κατοικήσει στο μυαλό μου η πίστη για τον αγώνα σε κάθε τι καλό και ωφέλιμο. Αυτή η ανάγκη αποτυπώθηκε μέσα μου στη φράση: «βήμα βήμα, χωρίς να σταματάς ποτέ, βήμα βήμα ως το τέλος». Έβαλα τον στόχο να τρέχω για έναν σκοπό, αδιαφορώντας ακόμα και για το γόνατό μου που μετά από ένα ατύχημα μου δημιούργησε μια σοβαρή αναπηρία.
Επιστρέφοντας στο σήμερα, τον περασμένο Ιούνιο, στη διάρκεια ενός σεμιναρίου όπου διδάσκαμε μαζί με τον Θάνο, στην Πάτρα, συνέβη κάτι. Ο φίλος και συνάδελφός μου μου εκμυστηρεύτηκε το δικό του όνειρο: να τρέξει στον Μαραθώνιο σέρνοντας απορρίμματα πλαστικού, δίχτυα, δοχεία, ελαστικά, πράγματα που ο ίδιος μάζεψε από τον βυθό της θάλασσας, αλλά κι ένα κομμάτι από κορμό καμένου δένδρου. Όλα αυτά δεμένα μεταξύ τους με συνολικό βάρος πάνω από 40 κιλά θα τα έσερνε τρέχοντας ξυπόλυτος.
Αυτό όλο με ενθουσίασε, θα έτρεχα κι εγώ, όμως δεν είχα προπονηθεί για πολύ καιρό και ήξερα ότι το γόνατό μου θα καταπονηθεί στο τρέξιμο. Ενημέρωσα τον Θάνο, νιώθοντας φοβερές ενοχές, πως δε θα μπορούσα να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου, 15 μέρες πριν τον Μαραθώνιο: «Λυπάμαι δε θα καταφέρω να τρέξω». Όμως μια εβδομάδα πριν το πήρα απόφαση. Ξέχασα όλους τους ενδοιασμούς και τον φόβο για το πόδι μου, ξεπέρασα πρακτικά προβλήματα και έτρεξα!
Αυτός ο Μαραθώνιος είχε εξαιρετικές δυσκολίες και κυρίως για τον Θάνο που έτρεχε ξυπόλυτος. Όμως ο κόσμος έβλεπε, καταλάβαινε το νόημα της παρέμβασης και μας έδινε κουράγιο και δύναμη για να φτάσουμε μέχρι το τέλος. Άνθρωποι από την Ελλάδα αλλά και από άλλες χώρες, που είτε έτρεχαν κι αυτοί είτε παρακολουθούσαν τους αθλητές στη διάρκεια της διαδρομής, μάς εμψύχωναν με τρόπο συγκινητικό.
Ήταν μια περιπέτεια με πόνο (κούραση, πληγωμένα πόδια), αλλά και τεράστια χαρά. Είναι η χαρά που νιώθεις όταν δίνεις τον δικό σου ειρηνικό αγώνα για να σταματήσει ΤΩΡΑ η αδιανόητη καταστροφή της φύσης, ο αφανισμός του πλανήτη που αποτελεί το μοναδικό σπίτι όλων μας. Είναι η χαρά που νιώθεις όταν βήμα βήμα αγωνίζεσαι για να μεταφέρεις ένα τόσο σημαντικό μήνυμα, μια κραυγή SOS.
Έζησα ξανά αυτή τη σπουδαία εμπειρία και χάρηκα τόσο πολύ που ήμουν δίπλα στον φίλο μου που έτρεξε σέρνοντας τα 40 κιλά ανθρώπινα σκουπίδια πάνω στο σώμα της φύσης. Που έτρεξε μεταφέροντας αυτό το σοβαρότατο μήνυμα.
Εύχομαι ο κάθε Μαραθώνιος από εδώ και πέρα να μας πηγαίνει ένα βήμα πιο κοντά στην ενσυναίσθηση, την ανάγκη να προστατεύσουμε τη ζωή, τα παιδιά μας, το μέλλον. Ήταν ένας αξέχαστος Μαραθώνιος!
