Εκδικάζεται σήμερα στο Συμβούλιο της Επικρατείας για πολλοστή φορά η αίτηση ακύρωσης συλλόγων και πολιτών για τα «έργα διευθέτησης του ρ. Πικροδάφνης από Λ. Βουλιαγμένης ως εκβολές» της Περιφέρειας Αττικής.
Το ρέμα της Πικροδάφνης αποτελεί το καταφύγιο άγριας ζωής στην νότια Αθήνα και φιλοξενεί μεγάλο αριθμό προστατευόμενων και απειλούμενων ειδών ζώων και πουλιών. Με το πρόσχημα του πλημμυρισμού και των καταπτώσεων των πρανών η Περιφέρεια προτείνει έργα 7,2 χλμ από συρματοκιβώτια, και 2,5 χλμ από σκυρόδεμα και πασαλότοιχους. Θα απαιτηθεί το κόψιμο περίπου 1000 δέντρων και εκρίζωση του συνόλου της θαμνώδους, της χαμηλής παραποτάμιας βλάστησης, και κυρίως των καλαμιώνων, του χώρου δηλ. φωλιάσματος, τροφής και αναπαραγωγής δεκάδων ειδών πανίδας και κυρίως μεταναστευτικής ορνιθοπανίδας.
Τα προτεινόμενα έργα, αξίας εκατομμυρίων, «εκτός από καταστροφικά για το οικοσύστημα του ποταμού αυξάνουν τον πλημμυρικό κίνδυνο, επιταχύνουν την ροή και μεταθέτουν την πλημμύρα στην συμβολή του ρέματος με τη Λ. Ποσειδώνος, θέτοντας έτσι σε μεγάλο κίνδυνο ζωές, και περιουσίες ανθρώπων. Όλα αυτά την στιγμή που η Πικροδάφνη σύμφωνα με τα Διαχειριστικά Σχέδια βάσει της Οδηγίας 2007 ΕΕ, της ΕΓΥ του ΥΠΕΝ, δεν ανήκει στις ζώνες υψηλού δυνητικού κινδύνου πλημμύρας και μόνον σε μεγάλα πλημμυρικά επεισόδια, μεγαλύτερα των περιόδων εκατονταετίας, υπερχειλίζει τοπικά στις εκβολές της» αναφέρει μεταξύ άλλων το «Δίκτυο Πολιτών για την Διάσωση του Ρέματος της Πικροδάφνης».
Το ΣτΕ μετά από 2 αναβολές και 2 εκδικάσεις έχει δώσει στην Περιφέρεια την ευκαιρία να προσκομίσει την οριοθέτηση του ρέματος σε πρόταση Π.Δ. «Αυτήν την στιγμή η πρόταση οριοθέτησης που προωθείται , υιοθετεί οριογραμμές άσχετες από αυτές της παλαιάς (ιστορικής) κοίτης του ρέματος, ακόμα κι εκεί όπου αυτό είναι εφικτό. Η ιστορική κοίτη τεκμαίρεται από την μελέτη φωτοερμηνείας του ΥΠΕΝ, βάσει των αεροφωτογραφιών του ΄39 και από τους εγκεκριμένους χάρτες του καθ. Λαμπαδάριου (1922), προτού δηλ επιχωθεί από τις ανθρωπογενείς παρεμβάσεις.
Στερείται κατ΄ αυτόν τον τρόπο από το ποτάμι ο απαραίτητος ζωτικός χώρος για την διοχέτευση των μεγάλων πλημμυρών του, ενώ την ίδια στιγμή ¨σώζονται¨ όλες οι καταπατήσεις και τους παρέχεται η δυνατότητα νομιμοποίησης. Ταυτόχρονα αφαιρεί σημερινούς ελεύθερους χώρους που ιστορικά αποτελούσαν μέρος της κοίτης και των όχθεων του ποταμού και τους αποδίδει προς εκμετάλλευση και κάλυψη» σημειώνουν από το Δίκτυο.
