Το παράλογο των απαιτήσεων Ευρωπαίων και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από την Ελλάδα καυτηριάζει ο γνωστός νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Σε συνέντευξή του στο χθεσινό φύλλο της γερμανικής Handelsblatt, ο Κρούγκμαν προειδοποιεί ότι η ελληνική οικονομία δεν έχει καταφέρει έως σήμερα να ορθοποδήσει πλήρως και ότι η κρίση στην ευρωζώνη μπορεί να αναζωπυρωθεί εκ νέου γρήγορα.
«Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η θηλιά που πνίγει αυτή τη στιγμή την Ελλάδα πρέπει να χαλαρώσει. Το να απαιτεί κανείς από τους Ελληνες πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ είναι τρελό», τονίζει συμπληρώνοντας ότι η τρέχουσα κατάσταση θα μπορούσε να βελτιωθεί μόνον αν αποσυρόταν η πολιτική λιτότητας στη χώρα και η Γερμανία εξήγγελλε ένα επενδυτικό σχέδιο».
Ο Κρούγκμαν αναφέρθηκε και στις πιέσεις που ασκεί διαρκώς τον τελευταίο καιρό η Γερμανία προς την ΕΚΤ για απόσυρση της πολιτικής ποσοτικής χαλάρωσης και σφίξιμο των λουριών. Υπενθύμισε ότι «πριν από τέσσερα χρόνια ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι έσωσε την Ευρώπη από τον γκρεμό» και ξόρκισε το ότι «το τελευταίο πράγμα που θα χρειαζόταν σήμερα η Ευρώπη είναι η απόσυρση του προγράμματος ομολόγων».
Εν τω μεταξύ αίσθηση προκαλεί το πρόσφατο editorial των Financial Times για τη διαμάχη μεταξύ ευρωζώνης-ΔΝΤ για το ελληνικό ζήτημα και τη διάσταση που αυτή έλαβε στην τελευταία συνεδρίαση του Δ.Σ. του Ταμείου νωρίτερα αυτή την εβδομάδα.
Το δημοσίευμα θεωρεί ότι η ασυνήθιστη απόφαση του ΔΝΤ να εμφανίσει αυτές τις διαφωνίες στους κόλπους του και τη διάσπαση του Δ.Σ. στο ανακοινωθέν της συνεδρίασης, αποτελεί σημαντικό γεγονός και αναδεικνύει τις διοικητικές αδυναμίες του. Κατηγορεί τις ευρωπαϊκές χώρες υπογραμμίζοντας ότι σε σχέση με το μέγεθός τους στην παγκόσμια οικονομία αυτές υπερεκπροσωπούνται στο συμβούλιο του ΔΝΤ.
Η χρήση αυτής της ισχύος προκειμένου να υποχρεωθεί το Ταμείο να κάνει πίσω στο αίτημα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, τονίζει, αποτελεί ξεκάθαρη σύγκρουση συμφερόντων και απειλή για την αξιοπιστία και την ανεξαρτησία του Ταμείου.
Οι εκπρόσωποι των Ευρωπαίων στο συμβούλιο, που επιδιώκουν να συμφωνήσει το ΔΝΤ σε υψηλότερο πρωτογενές πλεόνασμα (3,5% του ΑΕΠ αντί 1,5% που είναι η θέση των τεχνικών κλιμακίων) οδηγούνται σε σύγκρουση συμφερόντων, αφού επί της ουσίας επιχειρούν να καλύψουν τις κυβερνήσεις τους για τον αντίκτυπο που θα είχε μια διαγραφή του ελληνικού χρέους.
Υπάρχει σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κόστος αν εμφανιστούν ότι υποχωρούν έναντι της Ελλάδας, δεδομένων και των επικείμενων εκλογών σε Γερμανία και Γαλλία.
