«Το βιώσιμο χρέος δεν καθορίζεται μόνο με οικονομικά κριτήρια»

«Με πολιτικά όπλα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το χρέος» τόνισε ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Γ. Κασιμάτης, και πρόσθεσε ότι «το βιώσιμο χρέος δεν καθορίζεται μόνο με οικονομικά κριτήρια».

Επικαλέστηκε έκθεση του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, σύμφωνα με την οποία η επιβίωση ενός λαού προέχει της υποχρέωσης αποπληρωμής ενός χρέους, σημειώνοντας ότι «ούτε οι κυβερνήσεις αλλά ούτε τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δικαιούνται να υπονομεύουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα με πρόσχημα το εξωτερικό χρέος μιας χώρας».

Ο Γ. Κασιμάτης ήταν ο βασικός ομιλητής στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου με θέματα το 3ο Μνημόνιο και το νέο ταμείο υφαρπαγής της δημόσιας περιουσίας. Χαρακτήρισε τη νέα δανειακή σύμβαση «επαχθέστερη όλων» και εξήγησε ότι οι λόγοι είναι κατ’ αρχάς πολιτικοί, αφού υπεγράφη από μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά και οικονομικοί, αφού επαναφέρει όλους τους ελέγχους που είχαν θεσπιστεί από τα προηγούμενα μνημόνια και περιπλέκει τα θέματα δανεισμού, ενώ τα συνδέει με τραπεζικά συμφέροντα.

Ο καθηγητής, που σε παλιότερη τοποθέτησή του είχε χαρακτηρίσει «εγκληματική οργάνωση» το ΤΑΙΠΕΔ, χρησιμοποίησε ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα για το νέο υπερ-ταμείο στο οποίο θα ενταχθούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, όπως οργανισμοί κοινής ωφέλειας.

«Το Δημόσιο δεν θα μπορεί να εγγυηθεί ούτε για το νερό» υποστήριξε και ανέφερε ότι στον νέο φορέα θα μετέχουν τρεις εκπρόσωποι του ESM (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Στήριξης), που θα έχουν δικαίωμα βέτο αλλά και ρευστοποίησης περιουσιακών στοιχείων με συνοπτικές διαδικασίες.

Οι οργανωτές της χθεσινής εκδήλωσης δεν προανήγγειλαν κάποια προσφυγή σε ευρωπαϊκές ή άλλες Αρχές, ενώ ώς τώρα υπάρχουν μόνο δημοσιογραφικές πληροφορίες για το νέο ταμείο εθνικού πλούτου που ετοιμάζει η κυβέρνηση.

Εγινε γνωστό ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ερευνά αναφορά για παραβιάσεις ευρωπαϊκών συμβάσεων και οδηγιών για το επιχειρούμενο ξεπούλημα του Ελληνικού.

Στο έγγραφο, που κατατέθηκε από ομάδα ευρωβουλευτών, επισημαίνονται η παραβίαση πέντε διατάξεων του πρωτογενούς δικαίου της Ε.Ε., της συμμετοχής του κοινού στη λήψη αποφάσεων, της προστασίας του τοπίου και του περιβάλλοντος.