Τα λεφτά που φυγαδεύτηκαν σωρηδόν εκτός Ελλάδος μέσα από αγορές επενδυτικών προϊόντων εξωτερικού χωρίς να αφήσουν αποτυπώματα στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα αναζητούν εντατικά πλέον οι εισαγγελικές αρχές σε τράπεζες, χρηματιστηριακές εταιρείες και εταιρείες διαχείρισης αμοιβαίων κεφαλαίων.
Στο μικροσκόπιο έχουν τεθεί όλες οι τοποθετήσεις άνω των 500.000 ευρώ σε μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια, ομόλογα και άλλα επενδυτικά προϊόντα που ενώ αγοράστηκαν από Ελληνες επενδυτές μέσω εγχώριων επενδυτικών εταιρειών, κατέληξαν μετά από λίγο καιρό με το «τρικ» της αλλαγής θεματοφύλακα να γίνουν καταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού, κυρίως στην Ελβετία, το Λουξεμβούργο και άλλους «ασφαλείς προορισμούς».
Παρότι αυτή καθεαυτή η διαδικασία δεν ενέχει τίποτα παράνομο, εντούτοις οι Αρχές προσπαθούν να συγκεντρώσουν στοιχεία επενδυτικών κινήσεων προς το εξωτερικό με σκοπό να τα διασταυρώσουν με τα φορολογικά δεδομένα φυσικών προσώπων ή εταιρειών και τους λογαριασμούς καταθέσεων ή τους χρηματιστηριακούς κωδικούς που τηρούνται εντός Ελλάδος, προκειμένου να αποκαλύψουν περιπτώσεις φοροδιαφυγής, αδήλωτων κεφαλαίων, «ξεπλύματος» κ.λπ.
Τις τελευταίες ημέρες πολλές χρηματιστηριακές εταιρείες έχουν γίνει αποδέκτες νέων εισαγγελικών εντολών με τις οποίες ζητείται να παραδώσουν αναλυτικά στοιχεία για όλες τις αγορές επενδυτικών προϊόντων των πελατών τους στο εξωτερικό με αξία άνω των 500.000 ευρώ για την περίοδο από 1ης Ιουνίου 2014 έως 30 Ιουνίου 2015.
Δηλαδή έναν χρόνο πριν επιβληθούν τα capital controls με τα οποία απαγορεύτηκε κάθε μεταφορά κεφαλαίων στο εξωτερικό και μέχρι τις δύο πρώτες ημέρες της υποχρεωτικής τραπεζικής αργίας που ξεκίνησε στις 29 Ιουνίου 2015.
Μέσα στο πρώτο 6μηνο του 2015 αποσύρθηκαν καταθέσεις άνω των 40 δισ. ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες για να κρυφτούν σε στρώματα ή να τοποθετηθούν στο εξωτερικό, ενώ συνολικά από το 2010 μέχρι σήμερα η μείωση καταθέσεων νοικοκυριών, επιχειρήσεων και ξένων κατοίκων ξεπερνά τα 140 δισ. ευρώ και μεγάλο μέρος έχει κατευθυνθεί στο εξωτερικό.
Η έρευνα από τους οικονομικούς εισαγγελείς βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και περίπου οκτώ μήνες και έχουν ήδη ζητηθεί από πέρυσι, σε διάφορα κύματα, αντίστοιχα στοιχεία για την περίοδο από το 2010 μέχρι το 2014.
Στους παροικούντες τη χρηματιστηριακή Ιερουσαλήμ, είναι γνωστή ήδη από την πρώτη περίοδο της ελληνικής κρίσης η μέθοδος της -καθ’ όλα νόμιμης- εκροής κεφαλαίων στο εξωτερικό μέσω παράκαμψης του τραπεζικού συστήματος το οποίο βρίσκεται υπό τον καθημερινό έλεγχο της Τραπέζης της Ελλάδος.
Τη μέθοδο αυτή την εκμεταλλεύτηκαν χιλιάδες επενδυτές και τμήματα private banking ελληνικών τραπεζών, που πρόσφεραν τη δυνατότητα επενδύσεων σε ξένα προϊόντα μέσω Λουξεμβούργου, ως πρόσχημα για να προσελκύσουν δισεκατομμύρια ευρώ πλούσιων πελατών τους που ήθελαν να βγάλουν χρήματα στο εξωτερικό.
Χωρίς εμβάσματα…
Οποιος είχε λόγους ή δεν επιθυμούσε να πραγματοποιήσει έμβασμα από τον λογαριασμό του σε τράπεζα του εξωτερικού και συνεπώς η κίνησή του να καταγραφεί στη «δισκέτα» που είναι υποχρεωμένες να δίνουν καθημερινά οι τράπεζες στην ΤτΕ για τις κινήσεις κεφαλαίων, προσέφευγε στις υπηρεσίες των τμημάτων επενδυτικής τραπεζικής των ελληνικών τραπεζών και από εκεί στις εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων που έχουν δημιουργήσει όλες οι ελληνικές τράπεζες, κυρίως στο Λουξεμβούργο, για τους μεγάλους πελάτες τους.
Μέχρι και την περίοδο της επιβολής των capital controls, οποιοσδήποτε επενδυτής μπορούσε να αγοράσει μέσω του τραπεζικού του λογαριασμού στην Ελλάδα επενδυτικά προϊόντα ξένων αγορών, των οποίων τη θεματοφυλακή (φύλαξη) είχαν ξένες εταιρείες ή εταιρείες ελληνικών συμφερόντων στο εξωτερικό (π.χ. Λουξεμβούργο).
Αν ο επενδυτής ήθελε να ρευστοποιήσει τις επενδυτικές θέσεις του και να κρατήσει τα χρήματά του στο εξωτερικό, άνοιγε έναν λογαριασμό σε μια τράπεζα, π.χ. της Ελβετίας ή οποιαδήποτε άλλης χώρας, και ζητούσε να αναλάβει τη θεματοφυλακή των επενδυτικών προϊόντων άλλη εταιρεία που συνεργαζόταν με την τράπεζα στην οποία είχε ανοίξει τον λογαριασμό.
Ρευστοποιούσε τις μετοχές ή τα αμοιβαία κεφάλαια, το προϊόν της πώλησης κατετίθετο στον ξένο λογαριασμό και με τον τρόπο αυτό διασφάλιζε ότι τα χρήματά του έμεναν στο εξωτερικό, χωρίς παράλληλα το επίσημο τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα να έχει στοιχεία ότι υπήρξε εκροή καταθέσεων, αφού τα λεφτά αρχικά έφευγαν με τη μορφή χρεογράφων και στη συνέχεια μετατρέπονταν πάλι σε ρευστό.
