Νέα επιστολή προς τα υπουργεία Οικονομικών, Περιβάλλοντος – Ενέργειας και Εργασίας έστειλαν οι απολυμένοι της ΛΑΡΚΟ μέσω του σωματείου της Λάρυμνας, προειδοποιώντας για τον κίνδυνο πτώχευσης της μεταλλουργίας, 15 μήνες μετά από την απόλυσή τους και το λουκέτο έπειτα από την ακύρωση του διαγωνισμού πώλησης λόγω απόσυρσης της κοινοπραξίας ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ-AD Holding.
Τον Δεκέμβριο λήγει η θητεία της ειδικής διαχείρισης της ΛΑΡΚΟ –έπειτα από πολλές παρατάσεις– και με δεδομένο ότι η κυβέρνηση δεν έχει δώσει την παραμικρή ένδειξη για το αν θα επαναλάβει τον διαγωνισμό πώλησης της εταιρείας, η αγωνία των απολυμένων, είτε απασχολούνται σε προγράμματα της ΔΥΠΑ είτε ακόμη βρίσκονται σε «λίστες αναμονής», είναι μήπως ξεσπιτωθούν από τον οικισμό της ΛΑΡΚΟ και αναγκαστούν να «μεταναστεύσουν» τα περίπου 150 παιδιά που ακόμη πάνε στο σχολείο της περιοχής.
Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, εάν ο ειδικός διαχειριστής δεν έχει μεταβιβάσει το 75% του ενεργητικού της μέχρι τη λήξη της θητείας του, τότε η ΛΑΡΚΟ οδηγείται στην πτώχευση. Το σωματείο ζητεί από τα αρμόδια υπουργεία να οριστεί άμεσα συνάντηση, ώστε να δοθούν συγκεκριμένες απαντήσεις πάνω «στην προοπτική επαναλειτουργίας και ανάπτυξης της ΛΑΡΚΟ».
Υπάρχει, άραγε, τέτοια προοπτική; Το σωματείο της Λάρυμνας εντάσσει το επιφανειακό τέλμα γύρω από το μέλλον της ΛΑΡΚΟ στη μεγάλη εικόνα των εξελίξεων στην παγκόσμια οικονομία και των αναγκών της Ε.Ε. για αυτονομία σε στρατηγικά μέταλλα απαραίτητα για την «πράσινη μετάβαση» και την πολεμική οικονομία. Δεν πέρασαν απαρατήρητα από τα στελέχη του σωματείου δημοσιεύματα και δημόσιες αναφορές στον τεράστιο ορυκτό πλούτο που περιλαμβάνεται στα περιουσιακά στοιχεία της ΛΑΡΚΟ, με έμφαση στους λατερίτες, στο νικέλιο και στο κοβάλτιο που μπορούν να εξαχθούν από τα κοιτάσματα με τη μέθοδο τη υδρομεταλλουργίας, όπως εδώ και χρόνια προτείνουν αλλά αγνοούνται προκλητικά.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα («Ναυτεμπορική»), στελέχη του ΥΠΕΝ, της ειδικής διαχείρισης και πανεπιστημιακοί της μεταλλουργίας συζήτησαν πρόσφατα σενάρια για τη μετατροπή της μονάδας στη Λάρυμνα σε μεγάλο τεχνολογικό κόμβο παραγωγής στρατηγικών μετάλλων που θεωρούνται απαραίτητα για την ασφάλεια προμηθειών της Ε.Ε. στην ενέργεια, στην άμυνα και στη βιομηχανία.
Χαρακτήρισαν μάλιστα μείζονα αστοχία το γεγονός ότι στην απόφαση της Κομισιόν τον περασμένο Μάρτιο να ανακοινώσει τη χρηματοδοτική στήριξη σε 47 επενδυτικά σχέδια κρίσιμων μετάλλων σε 13 χώρες της Ε.Ε., το μόνο ελληνικό ήταν της Metlen για εξόρυξη και επεξεργασία βωξίτη, αλουμίνας και γάλλιου. «Γιατί να μην υπάρχει ανάμεσα στις προτάσεις που υποβλήθηκαν, μία για επένδυση στη Λάρυμνα, τη στιγμή που η χώρα διαθέτει το 90% των ευρωπαϊκών αποθεμάτων της σε λατερίτες με νικέλιο;» αναρωτιούνται κορυφαία στελέχη της εξόρυξης και της μεταλλουργίας.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ρητορικό. Το ενδιαφέρον των ομίλων που είχαν πολιορκήσει τη ΛΑΡΚΟ στη διάρκεια του διαγωνισμού πώλησης (2020- 2024) δεν είναι νεκρό. Για την ακρίβεια έχει αναθερμανθεί λόγω της πρόθεσης των Βρυξελλών να ρίξουν χρήμα σε σχετικές επενδύσεις. Αυτό, βέβαια, αυξάνει τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης, που πέταξε στα σκουπίδια τον ορυκτό θησαυρό της ΛΑΡΚΟ.
Το περασμένο καλοκαίρι, ο σύμβουλος διοίκησης της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Δημήτρης Δημητριάδης, είχε δημόσια μιλήσει για το «πράσινο μέλλον της ΛΑΡΚΟ με επένδυση στην υδρομεταλλουργία». Προφανώς όχι από κεκτημένη ταχύτητα. Η διακήρυξη ήταν μια επανεκδήλωση ενδιαφέροντος. Κι αν τα 600 εκατ. ευρώ μιας επένδυσης –επιχορηγούμενης κατά γενναιόδωρο ποσοστό από την Ε.Ε.– φαίνονται πολλά, τα 350-500 εκατ ευρώ τον χρόνο που υπολογίζεται ότι μπορεί να βγάζει η παραγωγή 20.000 τόνων νικελίου και κοβαλτίου από μια νέα μονάδα, και μάλιστα για πολλές δεκαετίες, είναι απείρως περισσότερα.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο όμιλος ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ δεν είναι ο μόνος ορεγόμενος από τους «εθνικούς πρωταθλητές» του υβριδίου ενέργειας – κατασκευών – μεταλλουργίας. Κι άλλοι στρατηγικοί επενδυτές που είχαν αποσυρθεί πρόωρα, τώρα ξανασκέφτονται τη ΛΑΡΚΟ. Κι αν το ενδιαφέρον τους επιβεβαιωθεί, θα αναρωτηθεί κανείς αν ο «σούπερμαν» των μεταρρυθμιστικών άθλων Κωστής Χατζηδάκης, που αντιμετώπιζε τη ΛΑΡΚΟ ως σαπάκι και τους εργαζόμενους ως αντικείμενα φιλανθρωπίας, θα ισχυριστεί πάλι ότι «δεν έχει καμιά σχέση με τον φόνο», όπως έκανε με τα ΕΛΤΑ.
