Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τις επαγγελματικές δεξιότητες και το πολυδιαφημιζόμενο «έλλειμμά» τους που πατάει σταθερά στο έδαφος. Μεταξύ του ΙΝΕ και των τριών εργοδοτικών οργανώσεων. Τη διοργάνωσε χθες το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ.
Διεξήχθη στο πλαίσιο του επιστημονικού συνεδρίου με θέμα «τις παρεμβάσεις των κοινωνικών εταίρων για τη διάγνωση αναγκών δεξιοτήτων» και ανέδειξε, μεταξύ άλλων, ξανά το απευκταίο: να σπαταληθούν τα πολύτιμα κονδύλια των 4 δισ. ευρώ (εκ των οποίων 1 δισ. από το Ταμείο Ανάκαμψης) σε προγράμματα και δράσεις για την απόκτηση δεξιοτήτων που ουδεμία σχέση έχουν με τις πραγματικές αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας.
Προγράμματα που μοιράζουν προεκλογικά επιδόματα 1.000 ευρώ μέσω ΔΥΠΑ, αλλά και δεν έχουν καμία συνάφεια με τα αποτελέσματα του μηχανισμού διάγνωσης αναγκών. Ενός μηχανισμού που ορίστηκε από την Ε.Ε. και την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 να παίζει ακριβώς αυτόν τον ρόλο, να στηρίζει επιστημονικά τα προγράμματα απασχόλησης και κατάρτισης με τις αναγκαίες πληροφορίες σε εθνικό και τοπικό επίπεδο για τις ανάγκες της αγοράς.
«Οχι, δεν μας ζητήθηκε η γνώμη», απάντησε ο επιστημονικός υπεύθυνος του μηχανισμού, Σταύρος Γαβρόγλου, σε ερώτηση για το εάν ελήφθησαν υπόψη οι μελέτες του για το πρόγραμμα των 90 εκατ. ευρώ κατάρτισης 120.000 ατόμων σε ψηφιακές και πράσινες δεξιότητες. Να ήταν μόνο η κατάρτιση! Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι διαφθείρονται πλέον η έννοια και η σημασία της πιστοποίησης.
Σύμφωνα με τη ρύθμιση της ΔΥΠΑ, οι καταρτιζόμενοι και οι φορείς εκπαίδευσης εφόσον δεν έχουν επιτυχία στις εξετάσεις πιστοποίησης (που έπονται της κατάρτισης) λαμβάνουν μόνο το 70% της αμοιβής και όχι το 100%. Κι έτσι εξηγείται το «παράδοξο» φαινόμενο να περνάει την εξέταση της πιστοποίησης το 99% των καταρτιζόμενων.
«Οπως μπορούμε να αντιληφθούμε όλοι, δημιουργείται ένα πολύ ευνοϊκό καθεστώς για συναλλαγές μεταξύ καταρτιζόμενων και φορέων κατάρτισης και πιστοποίησης», επισήμανε ο Δημήτρης Πρίφτης, επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Εμπορίου και Υπηρεσιών της ΕΣΕΕ, και πρόσθεσε: «Η πιστοποίηση από μόνη της μετατοπίζει το βάρος της εκπαίδευσης από την προώθηση των δεξιοτήτων του ατόμου στο “ξέρω να περνάω τις εξετάσεις”»!
Αλλά και το αντίστοιχο Ινστιτούτο Μελετών του ΣΕΤΕ, που εργάστηκε με σχέδιο και κατέληξε σε 49 συγκεκριμένες ειδικότητες οι οποίες έχουν ζήτηση στον τουρισμό σε μεσοπρόθεσμο επίπεδο, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο επιστημονικός διευθυντής του, Ηλίας Κικίλιας, μοιάζει να πορεύεται σε ένα μοναχικό ταξίδι στη χώρα των κωφών.
Και πώς άλλωστε να υπάρξει ενδιαφέρον από τα αρμόδια υπουργεία για τις ειδικότητες που χρειάζονται οι επιχειρήσεις όταν η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε καν να συγκροτήσει ένα εθνικό σχέδιο δεξιοτήτων; Ενα σχέδιο που να έχει σχέση με τα έργα που έχουν προκηρυχθεί… τουλάχιστον;
«Εχει κουράσει η συζήτηση αναφορικά με το ότι υπάρχει μια ακίνητη οικονομία και μια αγορά εργασίας και υπάρχουν θεσμικά υποσυστήματα που τρέχουν αγωνιωδώς για να καλύψουν αυτή την ανάγκη», επισήμανε ο διευθυντής του ΙΜΕ της ΓΣΕΒΕΕ, Πάρις Λιντζέρης.
«Να μεταθέσουμε τη συζήτηση στο ποια είναι η ζήτηση δεξιοτήτων κι όχι στο ποια είναι η προσφορά. Διότι το πρόβλημα δεν είναι οι δεξιότητες καθαυτές, όσο η σχέση των δεξιοτήτων με το παραγωγικό σύστημα», σημείωσε ο κ. Λιντζέρης.
«Τα επαγγέλματα δεν είναι συλλογές δεξιοτήτων και δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε τη συζήτηση γι’ αυτές από το γεγονός της χαμηλής κάλυψης των εργαζομένων (μόλις 25%) από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας», ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, Κωνσταντίνος Μαρκίδης.
