Σε θέση επιφυλακής είναι οι Ελληνες ζυθοποιοί, έχοντας ακόμα δυο εβδομάδες μέχρι τη λήξη της διαβούλευσης για την απονομή «Ελληνικού Σήματος Ζύθου» στις 31 Αυγούστου. Σε αντίθεση με σημαντικά και σχοινοτενή νομοσχέδια, όπως το Περιβαλλοντικό, που τέθηκαν σε διαβούλευση-fast track λίγων ημερών, ο ευσύνοπτος κανονισμός για την απονομή ελληνικού σήματος στην μπίρα είναι αναρτημένος στο opengov.gr από τις 20 Ιουλίου, δίνοντας άπλετο χρόνο στους ενδιαφερόμενους να συμμετέχουν στον διάλογο. Παρ’ όλα αυτά τον πρώτο μήνα της διαβούλευσης δεν κατατέθηκε κανένα σχόλιο, ενώ μέχρι χθες ο μόνος φορέας που κατέθεσε επίσημα θέση είναι η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «ΕΛΛΑ-ΔΙΚΑ ΜΑΣ». Βασική ένσταση της πρωτοβουλίας είναι ότι το σήμα θα απονέμεται υπό την προϋπόθεση όλα τα παραγωγικά στάδια της ζυθοποίησης γίνονται στην Ελλάδα, χωρίς να εξετάζεται η «ελληνικότητα» της ιδιοκτησίας της εταιρείας.
Ο δεύτερος φορέας που αντιδρά, ενώ αναμένεται να καταθέσει επισήμως την άποψή του στη διαβούλευση, είναι ο Σύνδεσμος Μικρών Ανεξάρτητων Ζυθοποιών Ελλάδας (ΣΜΑΖΕ), ο οποίος ιδρύθηκε το 2003 στην Κομοτηνή, απέκτησε νομική υπόσταση το 2018 και σήμερα εκπροσωπεί πάνω από 30 μικρά ζυθοποιία. Ιδρυτικό μέλος του ΣΜΑΖΕ είναι η Ζυθοποιία Μακεδονίας – Θράκης, η οποία διαθέτει καθετοποιημένη μονάδα βυνοποίησης που τροφοδοτεί και άλλους ζυθοποιούς με βύνη από ελληνικό κριθάρι ενώ παράγει και διακινεί τη γνωστή μπίρα «Βεργίνα».
Μπίρα από ελληνική βύνη παράγει και η Αθηναϊκή Ζυθοποιία (Amstel, Heineken, Aλφα κ.ά.), η οποία συνεργάζεται με χιλιάδες Ελληνες καλλιεργητές, ενώ έχει φτάσει να εξάγει βύνη και στο εξωτερικό, σε χρονιές που υπήρξε μεγάλη παραγωγή κριθαριού. Ωστόσο η εγχώρια βύνη δεν φτάνει για να καλύψει όλους τους παίκτες της αγοράς, ειδικά τους μικρότερους, οι οποίοι είναι αναγκασμένοι να προμηθεύονται από το εξωτερικό, με την Ουκρανία να είναι από τους βασικότερους προμηθευτές πρώτων υλών. Οι συνέπειες του πολέμου απογείωσαν τις τιμές της εισαγόμενης βύνης, η οποία είχε ήδη υποστεί διαδοχικές ανατιμήσεις λόγω του ενεργειακού κόστους και της αύξησης των μεταφορικών (π.χ. από 450 ευρώ τον τόνο το 2021, πάνω από 650 την άνοιξη του 2022). Αυξήσεις αλλά και προβλήματα διαθεσιμότητας υπήρξαν και στις φιάλες, οι οποίες εισάγονται επίσης από την Ουκρανία.
Σε ένα επιχειρηματικό τοπίο πολλαπλών προκλήσεων, που επηρεάζεται από τις διεθνείς γεωπολιτικές αναταράξεις, είναι λογικό ο νέος κανονισμός για το Ελληνικό Σήμα Ζύθου να πυροδοτήσει ανταγωνισμούς και διαφωνίες, για θέματα που υπερβαίνουν τη «μάχη της σημαίας». Ο πρόεδρος του ΣΜΑΖΕ και διευθύνων σύμβουλος της Ζυθοποιίας Μακεδονίας-Θράκης σε συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» (30/7) υποστήριξε ότι η απονομή ελληνικού σήματος σε μπίρες που παράγονται στην Ελλάδα από εταιρείες που είναι συνδεδεμένες με πολυεθνικές, λειτουργεί εις βάρος των ανεξάρτητων ζυθοποιών. Ο ίδιος κατέληξε ότι «οι κολοσσοί επιχειρούν να καρπωθούν μόνο οφέλη από την ελληνική αγορά μπίρας, χωρίς να αναλαμβάνουν το επιχειρηματικό ρίσκο ή να καταβάλλουν τα φορολογικά έσοδα που θα τους αναλογούσαν εάν είχαν την έδρα τους στην Ελλάδα».
Στο τελευταίο αυτό επιχείρημα αντέδρασε η «Αθηναϊκή Ζυθοποιία», η οποία δεν κατονομάστηκε από τον πρόεδρο του ΣΜΑΖΕ αναφέρεται όμως στο άρθρο της «Εφ.Συν.». Οπως δήλωσε ο διευθυντής επικοινωνίας και εταιρικών υποθέσεων της εταιρείας Γιάννης Γεωργακέλλος «η Αθηναϊκή Ζυθοποιία δεν έχει μέχρι στιγμής εμπλακεί με το θέμα του Σήματος, ούτε στη δημόσια διαβούλευση ούτε σε οποιοδήποτε άλλο επίπεδο. Ολες οι απόψεις επί του σημαντικού αυτού για τον κλάδο μας θέματος είναι θεμιτές και θα πρέπει να είναι απολύτως σεβαστές, αρκεί βέβαια να μη χρησιμοποιούνται για τη στήριξή τους επιχειρήματα που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα περιέχοντας κραυγαλέες αναλήθειες και ανυπόστατους χαρακτηρισμούς. Αυτό δυστυχώς έγινε, με άμεσες και έμμεσες αναφορές στην Εταιρεία μας, μέσω των δηλώσεων του εκπροσώπου του ΣΜΑΖΕ και της Ζυθοποιίας Μακεδονίας-Θράκης οι οποίες συμπεριελήφθησαν στο προηγούμενο σχετικό δημοσίευμα».
Η δήλωση της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας τονίζει ότι «το κύριο ζήτημα για εμάς είναι το τι επικοινωνεί πραγματικά ένα τέτοιο Σήμα και το πώς μπορεί να σηματοδοτείται η θετική επίδραση που έχει στην Ελληνική Οικονομία η παραγωγή του προϊόντος στην Ελλάδα, ιδανικά από ντόπιες πρώτες ύλες, και όχι το “διαβατήριο” του μετόχου. Βασικό στοίχημα για την οικονομία της χώρας μας είναι η στήριξη της παραγωγικής της βάσης, απ’ όπου αυτή και αν προέρχεται. Χρειαζόμαστε προσέλκυση ουσιαστικών επενδύσεων, οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά βιώσιμων και όχι ανούσιους διαχωρισμούς με βάση την προέλευση των μετόχων».
Καταλήγει λέγοντας ότι «η Αθηναϊκή Ζυθοποιία έχει την έδρα της στην Ελλάδα από την ίδρυσή της το 1963. Μόνο την τελευταία πενταετία έχει καταβάλλει άμεσους και έμμεσους φόρους που πλησιάζουν το 1 δισ. ευρώ, ενώ συνδέεται με πάνω από 2.000 Ελληνες αγρότες σε ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα συμβολαιακής καλλιέργειας στη χώρα και πρωτοπορεί σε πολλές ενέργειες σε σχέση με το περιβάλλον, την απασχόληση και τα εργασιακά δικαιώματα. Ελπίζουμε, αν υπάρξει ένας γόνιμος διάλογος σε σχέση με το ποιος αξίζει να φέρει το Ελληνικό Σήμα στη συσκευασία του, να γίνει με τέτοιου ή αντίστοιχου είδους κριτήρια και επιχειρήματα».
