Απόλυση εν μέσω πανδημίας από την Eurobank

Τι το τόσο μεμπτό έχει κάνει μία υπάλληλος της Eurobank για να απολυθεί ύστερα από 33 χρόνια προϋπηρεσίας και μάλιστα με τη διαπομπευτική θυροκόλληση της καταγγελίας σύμβασης εργασίας εν μέσω πανδημίας κι ενώ η διοίκηση γνωρίζει ότι και λόγω προχωρημένης ηλικίας ίσως να μην μπορέσει να βρει αλλού εργασία;

Η απόλυση ήλθε στη δημοσιότητα χθες από τον Σύλλογο των Εργαζομένων στο πρώην Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Ο φορέας ζήτησε ανάκληση της απόλυσης, κοινοποιώντας το θέμα και στη Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας. Στην ανακοίνωση, την οποία υπογράφουν οι Αντ. Δεληχάτσιος και Παν. Μπλάνας, αναφέρεται ότι «με τον πλέον ανάλγητο τρόπο, χωρίς οποιαδήποτε προειδοποίηση, η Τράπεζα κατήγγειλε τη σύμβαση εργασίας συναδέλφισσας με 33 χρόνια προϋπηρεσίας. Με απίστευτο κυνισμό θυροκόλλησε την καταγγελία “λόγω ελλιπούς υπηρεσιακής απόδοσης και επαγγελματικής ανεπάρκειας”».

Ο σύλλογος λέει και κάτι ακόμη, ότι η απόλυση γίνεται σε μια εργαζόμενη με «οικογενειακές υποχρεώσεις και βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό, εστιάζοντας μόνο στο γρήγορο κέρδος και στη δημιουργία ενός σκληρού εργοδοτικού προφίλ που θα καταπατά δικαιώματα, απολύοντας εργαζόμενους χωρίς κανένα σοβαρό λόγο».

Κάνει δε λόγο για «καταπάτηση ωραρίων, έλλειψη διαφάνειας στις διαδικασίες βαθμολόγησης και εξέλιξης του προσωπικού, κακές συμπεριφορές και εργασιακό mobbing» και τονίζει ότι «οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας, τα προβλήματα με την τηλεργασία, τα προβλήματα στο δίκτυο με τον όγκο εργασιών και την ασύλληπτη στοχοθεσία είναι τα πραγματικά προβλήματα που επηρεάζουν την επαγγελματική αλλά και την ψυχολογική κατάσταση των συναδέλφων«.

Αναζητήσαμε και τη θέση της Τράπεζας. «Σέβομαι τη συνάδελφο και δεν μπορώ να σας μεταφέρω προσωπικά δεδομένα, αλλά μόνο να σας πω το πώς αντιμετωπίζουμε το προσωπικό» απάντησε το αρμόδιο στέλεχος, υπενθυμίζοντας ότι τόσο κατά τη διάρκεια της πολυετούς κρίσης όσο και κατά τη μετακίνηση 500 εργαζομένων από τον όμιλο στην εταιρεία διαχείρισης «κόκκινων» δανείων ούτε εντάσεις υπήρξαν, ούτε απολύσεις.

«Οι όποιες ασκήσεις μείωσης προσωπικού» γίνονται πάντα με τη χρήση πακέτων εθελούσιας εξόδου. Ομως όταν κάποιος ως μεμονωμένη περίπτωση δεν συνεισφέρει, ιδιαίτερα σήμερα όπου υπάρχουν άδειες ειδικού σκοπού από συναδέλφους, όταν ταυτοχρόνως συγκεντρώνει τα παράπονα πελατών και συναδέλφων, όταν έχει δεχτεί γραπτές παραινέσεις και δεν έχει δεχτεί πρόγραμμα εθελούσιας που μπορεί να είναι ανοιχτό…».

Σαφής η εξήγηση. Aλλά δεν πείθει. Γιατί πώς είναι δυνατόν, ένας μεγάλος εργοδότης όπως ο Ομιλος της Eurobank με 12.094 υπαλλήλους να μην μπορεί να βρει μία θέση, μία λύση, μία διέξοδο για μία εργαζόμενη, ακόμη κι αν δεν έχει ανταποκριθεί στις ευκαιρίες που εξήγησε το στέλεχος της Τράπεζας. Κι αν η απόλυση δεν γίνεται για παραδειγματισμό, το λιγότερο που δείχνει είναι ότι όταν κάποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει τους τραπεζικούς ρυθμούς της εποχής -και συνήθως αυτό συμβαίνει σε μεγάλο τμήμα του προσωπικού του πρώην Τ.Τ.- αν δεν φύγει με εθελούσια, την/τον… φεύγουν. Κι αν αυτό γίνεται με τη συναίνεση και συναδέλφων ακόμη χειρότερα για την επιχείρηση.