«Θερμός» πόλεμος Αγγελόπουλων – ΕΤΕ

«Τίτλοι τέλους στη Χαλυβουργική». Να ένας δημοσιογραφικός τίτλος που γράφεται και ξαναγράφεται εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, από τον Δεκέμβριο του 2018, όταν η ΔΕΗ διέκοψε οριστικά την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, βυθίζοντας στο σκοτάδι την ήδη απαξιωμένη ιστορική επιχείρηση, η οποία της όφειλε πάνω από 31 εκατ. ευρώ. Ο ίδιος τίτλος τέλους ξαναγράφτηκε στις αρχές του 2020, όταν αποχωρούσαν και οι τελευταίοι εργαζόμενοι, έχοντας λάβει εξόφληση και αποζημιώσεις ύψους 6 εκατομμυρίων ευρώ από τον βασικό μέτοχο της επιχείρησης, Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο, και ενώ συνεχιζόταν το ενδοοικογενειακό-επιχειρηματικό θρίλερ μεταξύ του ίδιου και των υιών του, με πολύκροτες δικαστικές διενέξεις.

Οι τίτλοι τέλους ξανάπεσαν φέτος στις 23 Φεβρουαρίου, όταν κατατέθηκε από την Εθνική Τράπεζα η αίτηση υπαγωγής της Χαλυβουργικής σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης, η οποία πρόκειται να συζητηθεί από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στις 5 Απριλίου.

Φαίνεται όμως ότι όσες φορές και να πέφτει και να ξαναπέφτει η αυλαία, το έργο συνεχίζεται στα παρασκήνια, με μετόχους, πιστωτές και αφανείς μνηστήρες να ερίζουν πάνω από την πτωχευμένη επιχείρηση, που άλλοι αντιμετωπίζουν ως άταφο νεκρό και άλλοι ως επενδυτική ευκαιρία η οποία μπορεί να αποφέρει κέρδη αν αξιοποιηθεί με νέα μορφή και χρήση. Η τελευταία πρόταση που έπεσε στο τραπέζι, από την πλευρά της κυβέρνησης, είναι η αξιοποίηση των εγκαταστάσεων της Χαλυβουργικής για καύση απορριμμάτων, όπως αποκάλυψε η «Εφ.Συν.» στις 4/11/2020, ενώ είχαν ήδη ακουστεί προτάσεις για μετατροπή σε κέντρο logistics.

Το νέο επιχειρηματικό-τραπεζικό σίριαλ μεταξύ των υιών Αγγελόπουλου και της Εθνικής Τράπεζας που μαίνεται εδώ και δύο εβδομάδες αποδεικνύει ότι η διοίκηση της Χαλυβουργικής δεν είναι αποφασισμένη να παραδώσει αμαχητί τα υποθηκευμένα αλλά βαρύτιμα «ασημικά». Η ΕΤΕ είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής της επιχείρησης, έχοντας απαιτήσεις πάνω από 344 εκατ. ευρώ, ενώ ακολουθούν οι υπόλοιπες τρεις συστημικές τράπεζες, προμηθευτές και το ελληνικό κράτος, με οφειλές άνω των 41 εκατ. ευρώ σε δημόσιες επιχειρήσεις και ΝΠΔΔ, και περίπου 26 εκατ. ευρώ σε αναβαλλόμενες φορολογικές υποχρεώσεις. Η διοίκηση της Χαλυβουργικής, δηλαδή οι γιοι του Κ. Αγγελόπουλου, Παναγιώτης και Γιώργος, με τον διευθύνοντα σύμβουλο Γ. Σκινδύλια, πέρασε στην αντεπίθεση εξαπολύοντας δριμύ κατηγορώ εναντίον της ΕΤΕ, με προσωπικές βολές κατά του διευθύνοντος συμβούλου της, Π. Μυλωνά.

Η Χαλυβουργική, αφού επικαλείται το ένδοξο παρελθόν της, υποστηρίζει ότι η διοίκηση της Εθνικής ουδέποτε ανταποκρίθηκε στις προτάσεις της για αναδιάρθρωση του χρέους, καταλογίζοντάς της εχθρότητα και αδιαφορία και αφήνοντας αιχμές για υπόγεια εξυπηρέτηση αλλότριων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Η Χαλυβουργική υποστηρίζει ότι η υπαγωγή της σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης «οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη απαξίωση και καταστροφή της επιχείρησης» και ότι το τίμημα της ρευστοποίησης περιουσιακών στοιχείων θα είναι «ουσιωδώς χαμηλότερο από αυτό που θα εισέπραττε η τράπεζα εάν ακολουθούσε την οδό της συναίνεσης και των συμφωνιών αναδιάρθρωσης».

Σκληρή ανταπάντηση εξέδωσε χθες η ΕΤΕ, υπενθυμίζοντας ότι η Χαλυβουργική «έχει περιστείλει ουσιωδώς την παραγωγική δραστηριότητα χάλυβα σταδιακά από το 2012», ότι έχει σταματήσει να εξυπηρετεί τις δανειακές της υποχρεώσεις από τον Νοέμβριο του 2015 και αποτελεί σήμερα «το μακράν μεγαλύτερο μη εξυπηρετούμενο δάνειο στον ισολογισμό της ΕΤΕ».

Ανταποδίδει τις αιτιάσεις ότι δεν φάνηκε συνεργάσιμη και τονίζει ότι η τελευταία πρόταση αναδιάρθρωσης που της υποβλήθηκε, τον Δεκέμβριο του 2017, «συνίστατο κυρίως στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του τραπεζικού δανεισμού -διατηρώντας το status quo της εταιρείας- σε ποσοστό το οποίο η Εθνική Τράπεζα δεν μπορούσε να κάνει αποδεκτό, λαμβάνοντας υπόψη τις εναλλακτικές οδούς ανάκτησης των δανειακών απαιτήσεών της». Τέλος, απορρίπτει ως αβάσιμα και αναληθέστατα τα σενάρια περί «εξυπηρέτησης συμφερόντων» και επιφυλάσσεται για άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματος.

Με την παρούσα διοίκηση της Χαλυβουργικής συντάσσονται λίγες δεκάδες εργαζόμενοι, που επαναπροσλήφθηκαν κυρίως σε εργασίες συντήρησης και φύλαξης των ανενεργών εγκαταστάσεων, υποστηρίζοντας ότι ακόμα και τώρα οι μηχανές μπορούν να ξαναπάρουν μπροστά, επιμένοντας ότι «η Χαλυβουργική δεν είναι κουφάρι, είναι φιλέτο» και ζητώντας βιώσιμη λύση για τα χρέη.