Πολυετή κορσέ, σφιχτό και επώδυνο, προβλέπουν τα τρία σενάρια που κατέθεσε στο Eurogroup της περασμένης Δευτέρας ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) για την πορεία του ελληνικού χρέους και των πλεονασμάτων.
Το πρώτο σενάριο -που δημοσιοποίησε χθες το πρακτορείο Reuters επικαλούμενο εμπιστευτικό έγγραφο του ESM- θεωρεί ότι η αν Ελλάδα καταφέρει να διατηρήσει το πρωτογενές της πλεόνασμα πάνω από το 3,5% του ΑΕΠ ώς το 2032 και πάνω από το 3% ώς το 2038, τότε μπορεί να μη χρειαστεί ελάφρυνση του χρέους.
Η δεύτερη επιλογή αυτού του σεναρίου υποθέτει ότι η Ελλάδα διασφαλίζει την ανώτατη δυνατή ελάφρυνση χρέους με βάση τη συμφωνία του Μαΐου του 2016.
Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να διατηρήσει το πρωτογενές της πλεόνασμα στο 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022, στο 2% μέχρι τα μέσα του 2030 και στο 1,5% μέχρι το 2048, διαμορφώνοντας ένα μέσο όρο 2,2% του ΑΕΠ την περίοδο 2023-2060.
Η μέγιστη δυνατή ελάφρυνση του χρέους που μελετάται συνίσταται σε: α. νέα επέκταση της ωρίμανσης των δανείων κατά 17,5 χρόνια από τα σημερινά 32,5 χρόνια, με τα τελευταία δάνεια να λήγουν το 2080, β. ταβάνι των αποπληρωμών χρέους στο 0,4% του ΑΕΠ ώς το 2050, γ. πλαφόν στο επιτόκιο των δανείων στο 1% ώς το 2050, δ. αγορά των ύψους 13 δισ. ευρώ υψηλότοκων δανείων του ΔΝΤ από τον ESM. Οι παρεμβάσεις αυτές εκτιμάται ότι ώς το 2060 θα μείωναν τις χρηματοδοτικές ανάγκες στο 13% του ΑΕΠ και το χρέος στο 65,4% του ΑΕΠ.
Το δεύτερο σενάριο έχει δομηθεί με βάση τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ για μέση ανάπτυξη 1% και πρωτογενές πλεόνασμα 1,5% του ΑΕΠ μετά το 2023. Το σενάριο αυτό βλέπει: α. το χρέος σε συνεχή άνοδο μετά το 2022 και να προσεγγίζει το 226% του ΑΕΠ το 2060, β. νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, γ. εκτόξευση των χρηματοδοτικών αναγκών πάνω από το 15% του ΑΕΠ μετά το 2030 και πάνω από το 50% το 2060.
Σε μια τέτοια περίπτωση θα χρειαστεί μεγαλύτερη ελάφρυνση από αυτήν που υποσχέθηκαν πέρυσι οι Ευρωπαίοι.
Το τρίτο σενάριο αποτελεί συγκερασμό των δύο πρώτων, εκτιμώντας μέση ανάπτυξη 1,25%, πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% ώς το 2022 και 1,8% από το 2023 ώς το 2060.
Εδώ η βιωσιμότητα του χρέους επιτυγχάνεται με επιμήκυνση των ευρωπαϊκών δανείων κατά 15 έτη, κλείδωμα του επιτοκίου στο 1% ώς το 2050 και «ταβάνι» στις αποπληρωμές των δανείων στο 0,4% του ΑΕΠ.
