Δριμύ «κατηγορώ» κατά της σημερινής γαλλικής και γερμανικής πολιτικής ηγεσίας εξαπέλυσε ο γνωστός οικονομολόγος Τομά Πικετί για την απελπιστική ανικανότητά τους να αρθρώσουν τις απαιτούμενες προτάσεις για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης.
Σε άρθρο του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde, ο Πικετί χαρακτηρίζει ούτε λίγο ούτε πολύ τις δύο κορυφαίες πολιτικές φιγούρες της Ε.Ε. σήμερα, την Ανγκελα Μέρκελ και τον Εμανουέλ Μακρόν, …θεόστραβες.
«Είναι θύματα της ίδιας τύφλωσης! Θεωρούν ότι οι δυο χώρες τους δεν τα καταφέρνουν άσχημα και ότι δεν φέρνουν καμία ευθύνη για τις παλινωδίες της Νότιας Ευρώπης. Και έτσι κινδυνεύουν να τα τινάξουν όλα στον αέρα. Αφού το 2015 ταπείνωσαν την Ελλάδα (η “ακροαριστερή” κυβέρνηση της οποίας ίσως δεν ήταν τέλεια, είχε όμως το προσόν να προωθεί τις αξίες της αλληλεγγύης προς τους πιο φτωχούς και τους μετανάστες), βρίσκονται αντιμέτωποι το 2018 με την Ακροδεξιά στην Ιταλία, με μια κυβέρνηση που το μόνο που την ενώνει είναι το κυνήγι των ξένων».
«Την ώρα που η πολιτική κρίση χειροτερεύει σε Ιταλία και Ισπανία, η Γαλλία και η Γερμανία εξακολουθούν να μην μπορούν να διατυπώσουν συγκεκριμένες και φιλόδοξες προτάσεις για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης» και να συμφωνήσουν σε μια κοινή βάση.
Ο συγγραφέας του γνωστού μπεστ σέλερ «Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα» χαρακτηρίζει τις ιδιαίτερα προβεβλημένες προτάσεις του Εμανουέλ Μακρόν για τη μεταρρύθμιση της ευρωζώνης υπερβολικά αόριστες, σε βαθμό που επί της ουσίας να μην υφίστανται.
«Ουδείς μπορεί να εξηγήσει με ποιους κοινούς φόρους θα χρηματοδοτηθεί ο προτεινόμενος κοινός προϋπολογισμός, ποια θα είναι η σύνθεση της προτεινόμενης Συνέλευσης της Ευρωζώνης, ποιος θα ασκεί την εξουσία επί των δημοσιονομικών», τονίζει συμπληρώνοντας ότι στις προτάσεις Μακρόν δεν υπάρχει ακόμη τίποτα για τον αναγκαίο εκδημοκρατισμό της ευρωζώνης.
Οι προτάσεις «εκφράζουν με αρκετή σαφήνεια ένα υπερσυντηρητικό όραμα, την εφαρμογή του μοντέλου του ΔΝΤ στη διακυβέρνηση της Ευρώπης, δηλαδή μια κυβέρνηση κεκλεισμένων των θυρών που θα την πιλοτάρουν οι υπουργοί Οικονομικών και οι τεχνοκράτες».
Οσον αφορά τους Γερμανούς και τους άλλους Βορειοευρωπαίους, ο Πικετί βρίσκει τον λόγο τους «παραληρηματικό». «Εδώ και χρόνια λένε στους ψηφοφόρους τους ότι για όλα τα δεινά της Ευρώπης φταίνε οι τεμπέληδες του Νότου που θέλουν τα χρήματά τους και ότι θα αρκούσε να δούλευαν και να εξήγαν όπως οι Γερμανοί ή οι Ολλανδοί και όλα θα τακτοποιούνταν». Αυτό το «φάντασμα της ένωσης μεταβιβάσεων κεφαλαίων» (από τον εργατικό Βορά στον τεμπέλικο Νότο) εμποδίζει όμως κάθε άλλη σκέψη, σημειώνει.
Για να βγει η ευρωζώνη από αυτό το αδιέξοδο, σύμφωνα με τον Γάλλο οικονομολόγο, θα πρέπει να φορολογηθούν τουλάχιστον όσο οι φτωχοί και οι πλούσιοι από μια ευρωπαϊκή δημόσια αρχή.
Και σε αυτό σημαντικό ρόλο μπορεί να διαδραματίσει ένας «μελλοντικός κοινός προϋπολογισμός της ευρωζώνης που θα χρηματοδοτείται από τη φορολόγηση των κερδών των επιχειρήσεων και των υψηλότερων εισοδημάτων και περιουσιών και θα έχει ψηφιστεί από μια αληθινή δημοκρατική συνέλευση».
