Αργά το βράδυ της Τρίτης ο πρόεδρος της Αργεντινής Μαουρίτσιο Μάκρι, σε διάγγελμά του, περιέγραψε με μελανά χρώματα την οικονομική κατάσταση της χώρας και εκστόμισε μία λέξη που είναι σχεδόν… απαγορευμένη. Αυτή δεν είναι άλλη από το ΔΝΤ, με τον πρόεδρο της Αργεντινής να ανακοινώνει ότι η χώρα ξεκίνησε εκ νέου διαδικασίες για υπογραφή οικονομικής συμφωνίας-δανείου με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Ο Μαουρίτσιο Μάκρι δεν ανέφερε το ακριβές ποσό που ζητάει η χώρα ως δάνειο, όμως εξήγησε ότι «το πρόβλημά μας είναι ότι εξαρτώμαστε πάρα πολύ από την εξωτερική χρηματοδότηση».
«Αντιμετωπίζοντας αυτή την κατάσταση ξεκίνησα προληπτικά συζητήσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Πριν από λίγα λεπτά μίλησα με την Κριστίν Λαγκάρτν και επιβεβαίωσε ότι θα αρχίσουμε να εργαζόμαστε προς μία οικονομική συμφωνία» ήταν τα λόγια του προέδρου της χώρας.
Παρότι ο Μάκρι δεν ανακοίνωσε πόσα χρήματα ζητάει η χώρα του, αξιωματούχοι από την Αργεντινή κάνουν λόγο για ένα ποσό ύψους 30 δισ. δολαρίων.
Το πέσο έπεσε σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα σε σχέση με το δολάριο και το χρέος της χώρας βυθίστηκε την περασμένη εβδομάδα μετά από μία σειρά δημοσιονομικών και νομισματικών αποφάσεων που δεν υποδέχθηκαν με καλό μάτι οι επενδυτές.
Το άκουσμα, όμως, του ονόματος του ΔΝΤ ξυπνά μόνο αλγεινές μνήμες στους πολίτες της χώρας, οι οποίοι, ως επί το πλείστον, θεωρούν το Ταμείο υπεύθυνο για τα περισσότερα δεινά που έχει υποστεί η χώρα τους, ιδιαίτερα για την κατάρρευση του 2001.
Η Αργεντινή έχει μία «εκρηκτική» σχέση με το ΔΝΤ έχοντας μία στενή δανειοληπτική σχέση μαζί του από το μακρινό 1957 και το πρώτο δάνειο που είχε συνάψει η χούντα. Από εκεί και πέρα η εκάστοτε έλευση του ΔΝΤ συνόδευε κάθε κρίση που ερχόταν να κλυδωνίσει την οικονομία της νοτιοαμερικανικής χώρας.
Η μεγαλύτερη κρίση, βέβαια, ήρθε στη δεκαετία του 1990 όταν το Ταμείο υποστήριξε με θέρμη τις τραγικές αποφάσεις των κυβερνήσεων του Κάρλος Μένεμ και του υπουργού Οικονομικών του Ντομίνγκο Καβάζο. Η ισοτιμία του νομίσματος δυνδέθηκε με το δολάριο (ένα πέσο=ένα δολάριο), το ΔΝΤ διαβεβαίωσε ότι θα εκταμιεύσει ένα «μαξιλάρι» 38 δισ. ευρώ προς τη χώρα, όμως οι εκταμιεύσεις δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ.
Αυτό επιτάχυνε τις διαδικασίες που οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση της χώρας στις αρχές του 21ου αιώνα.
