Εμμεση διάκριση σε βάρος δικαιούχων διεθνούς προστασίας συνιστά η προϋπόθεση δεκαετούς διαμονής για τη λήψη κοινωνικής παροχής, σύμφωνα με το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ενωσης που δικαίωσε μετανάστη με το σκεπτικό ότι η χορήγηση επιδόματος διέπεται από την αρχή της ισότητας όσον αφορά την πρόσβαση στην απασχόληση και το δικαίωμα σε ένα ελάχιστο εισόδημα.
Το Δικαστήριο διαπίστωσε επίσης πως ο περιορισμός της δεκαετούς διαμονής, ο οποίος εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο στους πολίτες του κράτους-μέλους και στους δικαιούχους διεθνούς προστασίας, θίγει κυρίως τους αλλοδαπούς, παρότι η χορήγηση της ενίσχυσης συνεπάγεται τις ίδιες δαπάνες για τον αρμόδιο φορέα.
Η απόφαση εκδόθηκε έπειτα από αίτημα ιταλικού δικαστηρίου, όπου προσέφυγε ο μετανάστης λόγω της ανάκλησης του «εισοδήματος του πολίτη» ύστερα από διοικητικό έλεγχο κατά τον οποίο βρέθηκε ότι δεν πληρούσε την προβλεπόμενη από το Δίκαιο της γείτονος προϋπόθεση διαμονής δέκα ετών.
Ο ίδιος υποστήριξε πως πρόκειται για έμμεση διάκριση, που απαγορεύεται από το Δίκαιο της Ε.Ε., δεδομένου ότι μπορεί ευκολότερα να εκπληρωθεί από τους Ιταλούς υπηκόους. Στον αντίποδα, το Εθνικό Ιδρυμα Κοινωνικής Ασφάλισης (INPS) ισχυρίστηκε ότι η παροχή αυτή δεν αποσκοπεί στην κάλυψη πρωταρχικής ανάγκης αλλά εμπίπτει στις πολιτικές απασχόλησης και ένταξης, γεγονός που δικαιολογεί την απαίτηση ύπαρξης δεσμού με την ιταλική επικράτεια.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε πως η επίμαχη προϋπόθεση δεν δικαιολογείται αντικειμενικά από το γεγονός ότι η χορήγηση του «εισοδήματος του πολίτη» συνεπάγεται, κατά την ιταλική κυβέρνηση, σημαντική διοικητική και οικονομική επιβάρυνση, πράγμα που θα δικαιολογούσε τη χορήγηση του εισοδήματος αυτού μόνο στα πρόσωπα που έχουν πράγματι ενσωματωθεί στο εθνικό κοινωνικό σύνολο. Αλλωστε, η διάρκεια διαμονής δεν προβλέπεται κατά την Ε.Ε. ως κριτήριο για τη χορήγηση των σχετικών παροχών και η εξάρτησή τους από ένα τέτοιο κριτήριο αντιβαίνει στην εξασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου παροχών στους δικαιούχους διεθνούς προστασίας.
