Η κυρία που μου τηλεφώνησε ήταν πολύ στενοχωρημένη. Μου είπε για περίπου 300-400 ζωάκια, γάτες και σκύλους, που έχει μαζέψει ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος ζωόφιλος και τα έχει εγκαταστήσει σε 3-4 εξοχικά σπίτια, σε διαφορετικές περιοχές της Αττικής, προκειμένου να τα φροντίζει.
Ολα ήταν αδέσποτα και περιφέρονταν στους δρόμους, κινδυνεύοντας τα ίδια, αλλά αποτελώντας και κίνδυνο για τους περαστικούς.
Η ιστορία ξεκίνησε πριν από χρόνια, όταν ο άνθρωπος αυτός ήταν και πιο νέος, με μεγαλύτερα κουράγια, αλλά και πιο ευκατάστατος.
Σήμερα, λόγω ηλικίας και λόγω έλλειψης χρημάτων, δεν μπορεί πια να ανταποκριθεί στις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες των «οικοτρόφων» του.
Με αποτέλεσμα την τραγική κατάσταση που επικρατεί στα ιδιότυπα αυτά «κυνοκομεία»-καταφύγια, όπου τα ζωάκια μένουν ατάιστα και απότιστα, σημειώνονται συνεχείς «σκυλοκαβγάδες» και κανιβαλισμοί.
Το θέμα αυτό δεν είναι, δυστυχώς, πρωτοφανές: Στα 25 χρόνια που εγώ και οι προκάτοχοί μου (ο Αρης, η Φέη, ο Μένιος, η Μαρίκα και τ’ άλλα παιδιά) διατηρούμε αυτή τη σελίδα, έχουμε αντιμετωπίσει πολλές φορές την ίδια κατάσταση.
Η οποία οφείλεται στη μεγάλη ευαισθησία κάποιων ζωόφιλων που δεν τους αφήνει να σκεφτούν λογικά και, έτσι, να υπολογίσουν σωστά και υπεύθυνα τις δυνάμεις τους – τωρινές και μελλοντικές.
Η αλήθεια είναι ότι κανένας άνθρωπος, μόνος του, όσο κι αν αγαπάει και νοιάζεται για τα ζωάκια, δεν μπορεί να φροντίσει ένα ολόκληρο… κυνοκομείο.
Οσο εύπορος και όσο υγιής κι αν είναι. Μακάρι να είχαν αναλάβει οι δήμοι αυτό το καθήκον – όπως έχουν υποχρέωση.
Αλλά ένας άνθρωπος μπορεί μεν να βοηθήσει τον δήμο στον τομέα αυτόν, όχι όμως και να τον υποκαταστήσει.
Δεν γίνεται, είναι αδύνατον. Και όσοι το επιχειρήσουν, από αγάπη προς τα ζωάκια, απλώς υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους.
Αργά ή γρήγορα θα βρεθούν μπροστά σε αδιέξοδο.
Προσοχή λοιπόν: Βοηθήστε τα αδέσποτα, φροντίστε τα, συνεργαστείτε με τις ζωοφιλικές οργανώσεις, αλλά μέσα στα όρια των δυνατοτήτων σας.
Μην αφήνεστε στο «έχει ο Θεός». Το θέμα είναι τι έχετε -και τι θα έχετε σε λίγα χρόνια- εσείς.
Και τι θα μπορείτε να προσφέρετε τότε στα ζωάκια σας.
Είναι προτιμότερο, αν έχετε την οικονομική ευχέρεια, να βοηθήσετε κάποιες ζωοφιλικές οργανώσεις, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους. Μόνοι σας δεν μπορείτε.
* Η Αλλοπάρ μου είναι η υπέροχη αρχηγίνα της ελεεινής μας αγέλης. Λατρεύει όσους φροντίζουν τα αδεσποτάκια, αλλά ξέρει επίσης και πού οδηγεί -με μαθηματική ακρίβεια- η υπερβολική ευαισθησία απέναντι σ’ αυτά. Και ως λογική σκύλα, κάνει έκκληση: Βοηθήστε όσο μπορείτε – όχι όσο θα θέλατε!
