Εχω ακούσει πολλές ιστορίες για σκύλους που, ενώ δείχνουν ευτυχισμένοι και απολαμβάνουν τα χάδια των δικών τους, «ξαφνικά» χραπ! τούς ρίχνουν κι ένα δάγκωμα. Εβαλα εισαγωγικά στο «ξαφνικά» διότι, στην πραγματικότητα, η αλλαγή αυτή της συμπεριφοράς του σκύλου πάντα έχει κάποια αιτία, την οποία όμως εσείς, οι άνθρωποι, δυσκολεύεστε ή δεν μπορείτε να εντοπίσετε.
Αφορμή για το σημερινό μου πόνημα ήταν ένα τηλεφώνημα αναγνώστη της σελίδας μας απ’ την Κω:
– Εχω τρελαθεί, Αλλοπάρ μου. Το μικρόσωμο σκυλάκι μας, ενώ όλη τη μέρα είναι τρυφερό και χαδιάρικο, μόλις νυχτώνει γίνεται άλλος άνθρωπος -ε, άλλος σκύλος ήθελα να πω. Χωρίς κανέναν λόγο, μας επιτίθεται και μας δαγκώνει! Μήπως ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό;
Ομολογώ πως δεν μπορώ να εξηγήσω αυτή την αλλαγή. Επειδή, όμως, όπως σας είπα, κάτι πρέπει να φταίει, ρώτησα να μάθω μερικές λεπτομέρειες απ’ την καθημερινή ζωή του σκυλάκου αυτού, πού και πώς ζει, πώς του φέρονται κ.λπ. Ο συνομιλητής μου με διαβεβαίωσε ότι του φέρονται με πολλή αγάπη και τρυφερότητα γενικά και ότι το σκυλάκι, νιώθοντας ευτυχισμένο, ανταποδίδει. Υπάρχει κάτι, όμως, που με προβλημάτισε. Στην ερώτηση «πού κοιμάται τα βράδια;» η απάντηση ήταν «έξω, στο κηπάκι, του έχουμε ένα σπιτάκι».
Χωρίς να είμαι σίγουρη, φοβάμαι ότι αυτός είναι ο λόγος της «νυχτερινής» συμπεριφοράς του σκυλιού: Ενα μικρόσωμο ζωάκι, μένοντας έξω τα βράδια -έστω και στην αυλή του σπιτιού του- έχει πολλούς λόγους να φοβάται και να τρομοκρατείται. Λόγους που εσείς είναι αδύνατον να καταλάβετε. Π.χ. η φωνή μιας κουκουβάγιας για σας δεν σημαίνει τίποτα, γι’ αυτό σημαίνει απειλή. Το ίδιο και η φωνή του γκιώνη. Ακόμη κι ένα μηχανάκι που περνάει με θόρυβο έξω απ’ το σπίτι προκαλεί φόβο. Το ίδιο και οι γάτες της περιοχής, που κάθε βράδυ βγαίνουν για «κυνήγι»: οι γάτες είναι πολύ δυνατά ζώα, μην τις υποτιμάτε. Τα μικρόσωμα σκυλάκια τις τρέμουν.
Ετσι, λοιπόν, για το συγκεκριμένο σκυλάκι η νύχτα είναι γεμάτη κινδύνους και φόβους, που δεν θα υπήρχαν αν το ζωάκι την πέρναγε σ’ ένα χαλάκι μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού. Γι’ αυτό, πιστεύω, κάθε φορά που νυχτώνει το σκυλί φοβάται και, πιστεύοντας ότι απειλείται, δαγκώνει. Ισως θα άξιζε να δοκιμάσουν να το αφήσουν να κοιμάται μέσα στο σπίτι για κάνα δυο μήνες. Αν η θεωρία μου είναι σωστή, η συμπεριφορά του θα αλλάξει.
* Η Αλλοπάρ είναι η αγαπημένη μου σκύλα και αρχηγίνα του σκυλίσιου κλάδου της αγέλης μας, στον Μαραθώνα. Σκυλοψυχολόγος δεν είναι, απλώς έβαλε τα δυνατά της να λύσει ένα μυστήριο -και μάλλον τα κατάφερε! Λέω «μάλλον», διότι ποτέ δεν ξέρεις τι μυαλά κουβαλάει το κάθε σκυλί…
