Αυτό που συμβαίνει στα ποδοσφαιρικά μας γήπεδα με τις φωτοβολίδες «ευθείας βολής» είναι τουλάχιστον εξοργιστικό. Και δείχνει, με πολύ αδρό τρόπο, το πόσο νοιάζονται οι «παράγοντες» του ελληνικού ποδοσφαίρου για τη διαφύλαξη της σωματικής ακεραιότητας των θεατών και των παιδιών (των ποδοσφαιριστών, δηλαδή) που αγωνίζονται μέσα στο γήπεδο.
Πριν από χρόνια, στο «Αλκαζάρ», ένα γήπεδο στη Λάρισα, από μια τέτοια φωτοβολίδα έχασε τη ζωή του ένας 29χρονος φίλαθλος -ονόματι Μπλιόνας- που είχε την ατυχή έμπνευση να πάει να παρακολουθήσει τον αγώνα της τοπικής ομάδας με τον ΠΑΟΚ.
Ενα κακοποιό στοιχείο, που βρισκόταν στην κερκίδα των οπαδών του ΠΑΟΚ, εκτόξευσε μια τέτοια φωτοβολίδα, σημαδεύοντας την κερκίδα με τους οπαδούς της Λάρισας. Ο άτυχος Μπλιόνας δέχτηκε το βλήμα στο μάτι κι έμεινε στον τόπο.
Θα περίμενε κανείς ότι, με τέτοιο προηγούμενο, οι παράγοντες του ποδοσφαίρου -αλλά, πρώτα πρώτα η Πολιτεία- θα είχαν φροντίσει να εξαφανίσουν κάθε πιθανότητα επανάληψης τέτοιων περιστατικών απ’ τα γήπεδα, θεσπίζοντας δρακόντειους νόμους και καθιστώντας τις διοικήσεις των ομάδων υπεύθυνες για την τήρησή τους. Και, φυσικά, θα επέβαλλαν στον διαιτητή την άμεση διακοπή του αγώνα αν, παρ’ όλα αυτά, κάποιος εγκληματίας «φίλαθλος» εκτόξευε τέτοια φωτοβολίδα στο γήπεδο.
Ε, λοιπόν, επειδή… εδώ είναι Βαλκάνια, ο σχετικός κανονισμός διεξαγωγής των ποδοσφαιρικών αγώνων προβλέπει άλλα των άλλων.
Συγκεκριμένα, δεν επιβάλλει -πέρα από ένα μικρό πρόστιμο- καμία άλλη ποινή στον σύλλογο του οποίου οι οπαδοί εκτόξευσαν την -πιθανότατα φονική- φωτοβολίδα. Και δεν ορίζει τη διακοπή του αγώνα.
Τουλάχιστον την πρώτη φορά, στην πρώτη φωτοβολίδα. Ο αγώνας διακόπτεται -λέει ο κανονισμός- αν πέσει και δεύτερη φωτοβολίδα!
Δηλαδή, αν ο κακοποιός που εκτοξεύει τις φωτοβολίδες αστοχήσει την πρώτη φορά -και το φλεγόμενο βλήμα δεν σκοτώσει κανέναν- να έχει και μια δεύτερη ευκαιρία ώστε να στοχεύσει καλύτερα… Αυτά τα απίστευτα ισχύουν στα ελληνικά γήπεδα.
Κι ύστερα… ψάχνουν να βρουν γιατί δεν πάνε πολλοί φίλαθλοι να παρακολουθήσουν τα ελληνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου.
Στο σημείο αυτό θα σας πω τι συνέβη σ’ ένα γηπεδάκι (στο Μετς, στην Αθήνα) την τελευταία φορά που πήγα να δω αγώνα μπάσκετ της αγαπημένης μου ομάδας, του Παγκρατίου: Λίγο πριν αρχίσει το ματς, έφτασαν οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας – του Περιστερίου.
Με το που μπήκαν, άρχισαν οι βρισιές μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων. Κάποια στιγμή, απ’ τη μεριά των οπαδών του Περιστερίου ρίχτηκε μια τέτοια φωτοβολίδα προς τους Παγκρατιώτες, οπότε άρχισε μια απίστευτη συμπλοκή, ενώ ένα καπνογόνο έκανε αποπνικτική την ατμόσφαιρα. Σηκώθηκα και με πολλή δυσκολία βγήκα έξω, στον καθαρό αέρα. Δεν έχω ξαναπάει γήπεδο από τότε.
* Η Αλλοπάρ, η σκυλίτσα μου, είναι πολύ πιο προνοητική από μένα. Πάει στο γήπεδο, αλλά παίρνει πάντα μαζί το κράνος της, την αντιασφυξιογόνα μάσκα, ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο κι ένα Καλάσνικοφ – καλού κακού…
