Ξαφνικά, έφυγε η Κάρμεν

Την περασμένη Πέμπτη η αγέλη μας έγινε φτωχότερη: η Κάρμεν, η γλυκιά και παμπόνηρη σκυλίτσα μας, «κοιμήθηκε» για πάντα, μετά από 20ήμερη επώδυνη -για εκείνη και για μας- και απελπισμένη μάχη με μια καρδιακή διαταραχή.

Και αυτό, πάνω που είχαμε χαρεί ότι ξεπέρασε τα δύσκολα -μια διάγνωση για Καλαζάρ, πέρσι το καλοκαίρι, που όμως την αντιμετωπίσαμε με κατάλληλη θεραπεία. Δυστυχώς, καραδοκούσε η καρδιά.

Το Καρμενάκι το είδε για πρώτη φορά η γυναίκα μου σε φωτογραφία στη στήλη «Επείγοντα», που δημοσίευσα τον Απρίλιο του 2009, στην «Ελευθεροτυπία».

Απ’ τα 10 σκυλάκια που ζητούσαν να υιοθετηθούν, η Κάρμεν την ξετρέλανε. «Τη θέλω!», μού είπε.

Ετσι, αφού επικοινωνήσαμε με το κυνοκομείο Χαλκίδας, που είχε στείλει την αγγελία, ξεκινήσαμε για Χαλκίδα πρωί-πρωί και το απομεσήμερο φέραμε την Κάρμεν -που μέχρι τότε τη λέγανε Κάθριν- στον Μαραθώνα.

Ανησυχούσαμε, όσο να ‘ναι, για το πώς θα υποδεχτεί η Αλλοπάρ τη νέα της συγκάτοικο. Θέλαμε να της φέρουμε μια παρέα, γιατί είχε μείνει ολομόναχη και ξέρουμε ότι η μοναξιά είναι φριχτή για ζώα και ανθρώπους.

Αν την έπαιρνε όμως με κακό μάτι; Τελικά, μετά από επίμονο αλληλομύρισμα, τα βρήκαν μέσα σε δέκα λεπτά! Ηταν το μόνο σκυλί που η Αλλοπάρ δέχτηκε στον κήπο «της» χωρίς να το πλακώσει πρώτα στις φάπες: και ο Σούρτας και ο Ταρζανάκος έφαγαν το ξύλο της αρκούδας, καθώς η Αλλοπάρ τούς ξεκαθάριζε ότι αυτή ήταν η αρχηγίνα -τελεία και παύλα.

Το Καρμενάκι ήταν από την αρχή κάπως ξέμακρο, δεν πήγαινε κοντά στην Αλλοπάρ όταν τις έβγαζα βόλτα, προτιμούσε να ‘ναι μόνη της.

Γυρίζαμε απ’ τη βόλτα εγώ κι η Αλλοπάρ, αλλά η Κάρμεν δεν φαινόταν πουθενά. Επαιρνα το ποδήλατο ή το αυτοκίνητο και την έψαχνα.

Την έβρισκα πάντα κάτι να ‘χει βρει και να μασουλάει. Κι όταν την πλησίαζα να τη δέσω για να πάμε σπίτι, βούταγε ό,τι μασούλαγε κι έτρεχε μακριά. Γύριζε μόνη της ύστερα από πολλή ώρα. Είχε άποψη ως προς τη διάρκεια της βόλτας.

Τελικά ήταν υγιέστατη, μέχρι το περασμένο καλοκαίρι που μια περίεργη ανορεξία, μια ισχυαλγία και μια πολυδιψία μάς οδήγησε στον γιατρό: Καλαζάρ. Τη θεραπεύσαμε, όμως: μέσα σε δύο μήνες ξανάγινε η ζωηρή και γυριστρούλα Κάρμεν που ξέραμε.

Τελειώνοντας ο Μάρτιος, φέτος, παρατήρησα πάλι ανορεξία, μαζί με μια δυσκολία στην αναπνοή.

Πάλι στον γιατρό: Καρδιά. Της έδωσε ένα κοκτέιλ 3 χαπιών, πρωί-βράδυ, κάτι πήγε να γίνει, αλλά γρήγορα χειροτέρεψε. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει.

Η ανάσα της ακουγόταν σαν «αμάξι γέρικο στην ανηφοριά», από 50 μέτρα. Υπέφερε πολύ, γούρλωνε τα ματάκια της γεμάτη αγωνία. Την ξαναπήγα στον γιατρό. Δεν γινόταν τίποτα. Ευθανασία.

Τη θρηνήσαμε, γιατί ήταν ένα καλό και τρυφερό πλασματάκι. Δύο πράγματα ήθελε στη ζωούλα της -και τα είχε σε αφθονία: χάδια και μεζεδάκια.

Καρμενάκι μας, δώσε χαιρετισμούς στους: Αρη, Φέη, Μένιο, διποδάκι, Αλμα, τριγωνάκι, Μαρικούλα, Χηνοφώτη, Λουνάκι, Κιτταρούλα και Λου. Θα σε θυμόμαστε πάντα, όπως κι αυτά. Καλό ταξίδι, μωρό μου.

*Η Αλλοπάρ πενθεί τον χαμό της Κάρμεν και δεν γράφει σήμερα. Ηταν γι’ αυτήν η καλύτερη παρέα. Αντε, και καλό Πάσχα…