«Μετά από 50 χρόνια δημοσιογραφίας, δεν φιλοδοξώ να γίνω τώρα και συγγραφέας», γράφει ο καλός συνάδελφος Νίκος Γερακάρης στον πρόλογο του βιβλίου του με τίτλο «Εσωτερικός μετανάστης» (Αθήνα 2014, εκδόσεις Ποταμός, τηλ.: 210-7231271).
Και συμπληρώνει: «Είναι αργά πια…». Διαφωνώ για δύο λόγους.
Πρώτον, διότι το πρώτο αυτό δείγμα της συγγραφικής του δουλειάς είναι θαυμάσιο.
Και δεύτερον, διότι οι αναμνήσεις του απ’ τον μισό αιώνα δημοσιογραφίας είναι βέβαιο ότι δεν έχουν εξαντληθεί στο βιβλίο αυτό. Κρίνοντας απ’ αυτές που επέλεξε να δημοσιεύσει, πιστεύω ότι και οι άλλες, που κράτησε ως «εφεδρεία», θα είναι εξίσου απολαυστικές. Περιμένουμε…
Προσωπικά, με άγγιξε πολύ η κατάθεση της οικογενειακής του περιπέτειας, ο ξενιτεμός τους απ’ το γενέθλιο Οίτυλο της Μάνης, αρχικά στην Καλαμάτα κι ύστερα στην Αθήνα, μάλλον στον Κορυδαλλό, για να σωθούν απ’ τις αγριότητες της βεντέτας και του Εμφυλίου.
Τα φτωχικά παιδικά χρόνια του, αλλά και η θέλησή του να ξεφύγει απ’ τη μιζέρια, να σπουδάσει, να εργαστεί και να διακριθεί.
Και τα κατάφερε όλα μια χαρά, χωρίς ποτέ να ακουστεί κάτι κακό γι’ αυτόν στη δημοσιογραφική «πιάτσα», όπου λίγο-πολύ όλοι γνωριζόμαστε.
Τον Νίκο Γερακάρη τον γνώρισα το 1972 στην «Αθλητική Ηχώ» και ξαναβρεθήκαμε, το 1975, στην «Ελευθεροτυπία».
Τον εκτιμούσα πάντα και ως άνθρωπο και, κυρίως, ως επαγγελματία. Μου ήταν αδύνατον να καταλάβω πώς τα κατάφερνε να καλύπτει, ταυτοχρόνως, 3-4 υπουργεία, να είναι «γραφείο Τύπου» στον ΕΟΤ ή σύμβουλος επί θεμάτων ΜΜΕ της Εθνικής Τράπεζας!
Πρέπει να το διαβάσετε το βιβλίο αυτό, για να καταλάβετε πόσο σωστή ήταν η επιλογή του να μην ακολουθήσει τη μάχιμη δικηγορία, αλλά να αφοσιωθεί στη δημοσιογραφία.
Ποτέ, ως δικηγόρος, δεν θα είχε ταξιδέψει τόσο πολύ, δεν θα ‘χε γνωρίσει τόσους σημαντικούς ανθρώπους και δεν θα ‘χε μάθει τόσα απ’ αυτά που οι «κοινοί θνητοί» αγνοούν. Κάποια απ’ τα οποία διηγείται γλαφυρά.
Θα μάθετε, π.χ., την αλήθεια για το διαζύγιο του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου, που ο θρύλος το θέλει να βγήκε σε 24 ώρες.
Ή για το ποιο ήταν το πρώτο διάταγμα της «Επαναστατικής κυβερνήσεως» -της χούντας, δηλαδή.
Να το πάρει το ποτάμι; Λοιπόν, ήταν… το νέο τιμολόγιο για το ξύρισμα των νεκρών!
Δημοσιεύτηκε και στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως… Αφήστε τον Παττακό, που διέκοψε ποδοσφαιρικό αγώνα για να… μαλώσει τον Γιώργο Σιδέρη για τη συμπεριφορά του.
Κυρίως, όμως, θα δείτε πώς η άλλοτε κραταιή Εθνική Τράπεζα βρέθηκε στη σημερινή της κατάσταση -τρίτη μεταξύ των ελληνικών τραπεζών. Είναι ενδιαφέρον βιβλίο και σας το συνιστώ.
