Της Αλλοπάρ*

Κάθε φορά που αποφασίζω να τακτοποιήσω τη βιβλιοθήκη μου, εδώ στον Μαραθώνα -ξέρετε, ξεσκόνισμα, ξεσκαρτάρισμα από βιβλία που δεν διάβασα ποτέ και δεν πρόκειται να διαβάσω ποτέ κ.λπ.- όλο και ανακαλύπτω ξεχασμένους «θησαυρούς», μικρά βιβλιαράκια που κάποτε αγόρασα ή μου χάρισαν, τα έβαλα στο ράφι για να τα δω κάποια στιγμή, αλλά η στιγμή δεν ήρθε.

Ενα απ’ αυτά ανακάλυψα προχθές σε μια τέτοια «επιχείρηση καθαρισμού» της βιβλιοθήκης μου. Τίτλος του: «Πολιτικαί ιδέαι παρά Πλουτάρχω» και συγγραφέας του ο Ιωάννης Χρ. Πούλλος, φιλόλογος, γυμνασιάρχης στο 4ο Γυμνάσιο Θηλέων (Παγκράτι) τη δεκαετία του 1950.

Το 4ο Γυμνάσιο Θηλέων Αθηνών συστεγαζόταν με το 7ο Γυμνάσιο Αρρένων στο κτιριακό συγκρότημα που βρίσκεται απέναντι από το Αλσος Παγκρατίου και που είχε ανεγερθεί στις αρχές του 1930, όταν ο Ελ. Βενιζέλος ήταν πρωθυπουργός και υπουργός Παιδείας ο Γεώργιος Παπανδρέου – ο «Γέρος της Δημοκρατίας».

Στο 4ο πήγαινε η αδελφή μου και αυτό είχε τελειώσει και η μητέρα μου – και η Ελένη Γκύκατζη-Αρβελέρ, αλλά και η Δέσποινα, η μετέπειτα σύζυγος του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου.

Πήρα, λοιπόν, το βιβλιαράκι του Πούλλου, το ξεφύλλισα και… κόλλησα. Αν και γραμμένο σε βαριά καθαρεύουσα, με πολλούς αρχαϊσμούς, ήταν απολαυστικό.

Μεταξύ άλλων, βρήκα και πολλά «ανέκδοτα» του πολυγραφότατου Βοιωτού συγγραφέα, του Πλουτάρχου, που έζησε μεταξύ 1ου και 2ου μ.Χ. αιώνα γράφοντας και διδάσκοντας. Ενα απ’ αυτά σας μεταφέρω εδώ σήμερα:

Κάποτε, ο Μ. Αλέξανδρος επισκέφτηκε τα Μέγαρα και οι Μεγαρείς, για να τον τιμήσουν, αποφάσισαν να τον κάνουν επίτιμο δημότη, δηλαδή να του δώσουν το δικαίωμα «της μεταλείψεως των εν πόλει δικαίων».

Ο Αλέξανδρος γέλασε ειρωνικά – «σιγά την τιμή», θα σκέφτηκε ο νεαρός και αλαζόνας ηγεμόνας. Οι άρχοντες των Μεγάρων, όμως, τον πληροφόρησαν ότι μια τέτοια μεγάλη τιμή είχε κάνει η πόλη τους μόνο στον Ηρακλή, πριν από αιώνες.

Τότε ο Αλέξανδρος το ξανασκέφτηκε και, δεδομένου ότι κι ο ίδιος ανήκε -κατά τον μύθο- στο γένος των Ηρακλειδών, άλλαξε συμπεριφορά και δέχτηκε κολακευμένος την τιμή που του έκαναν! Δεν ήταν και λίγο, εδώ που τα λέμε, να μοιράζεται μια τέτοια διάκριση με τον ημίθεο Ηρακλή.

* Η ιστοριούλα αυτή αναφέρεται στα «Ηθικά» του Πλουτάρχου.

* Το γλυκό μου Αλλοπαράκι, όποτε δεν κυνηγάει αναιδέστατες καρακάξες ή θρασύτατες σαυρούλες, κι όποτε δεν πλακώνεται στις φάπες με τον Ταρζάν και την Κάρμεν, διαβάζει τα βιβλία που είχα ξεχάσει ότι έχω. Και μου κάνει την έξυπνη μετά…