Κυρίες και κύριοι, με μεγάλη μου χαρά σάς πληροφορώ ότι ούτε εγώ, αν και αρχηγίνα, ούτε κάποιο μέλος της αγέλης μας μπορεί να κάνει κολπάκια, εξυπνάδες, τούμπες στον αέρα, δεν ξέρει να φτιάξει καφέ ούτε να λύσει σταυρόλεξο!
Και αυτό διότι, δυστυχώς, είμαστε σκύλοι συντροφιάς και όχι -πάλι δυστυχώς- ακροβάτες για τσίρκο, γυμνάστριες του ανσάμπλ ούτε καν μπάτλερ.
Τα γράφω αυτά διότι προχθές είδα μια φιλοζωική εκπομπή στην τηλεόραση, όπου ένας εκπαιδευτής σκύλων παρουσίασε μια παράσταση τσίρκου μ’ ένα πανέμορφο σκυλάκι που -για να χρησιμοποιήσω μια γνωστή έκφραση- «έκανε παπάδες»!
Τι άλματα, τι κωλοτούμπες, τι ασκήσεις ακριβείας, τι κυλιόταν κάτω, τι ανέβαινε στο κεφάλι του δικού του!
Είναι βέβαιο ότι πολλούς θα εντυπωσίασε -και δικαίως- το φιλότιμο ζωάκι και ο δάσκαλός του.
Εμένα, πάντως, μου θύμισε την αρκούδα και τον αρκουδιάρη που πέρναγαν κάθε Πέμπτη απ’ την πλατεία Βαρνάβα, στο Παγκράτι, τη δεκαετία του 1950.
Το τι έκανε η αρκουδίτσα δεν περιγράφεται: ξάπλωνε, χόρευε στους ήχους του ντεφιού, έκανε την κουτσή στο παράγγελμα «πώς περπατάει ο γέρος;» και άλλα τέτοια. Και στο τέλος ο αρκουδιάρης μάζευε φραγκοδίφραγκα από το φιλοθεάμον κοινό…
Το ευτύχημα για μας είναι ότι ο δικός μας δεν μας έχει για να εντυπωσιάζει τους φίλους και γνωστούς του, βάζοντάς μας να κάνουμε πράγματα περίεργα. Κι όταν τον ρωτάνε, καμιά φορά, κάποιοι γνωστοί «τι ξέρουν να κάνουν τα σκυλιά σου;», τους απογοητεύει, λέγοντάς τους ένα ξερό «τίποτα».
Και όμως, ξέρουμε να κάνουμε πολλά, έστω κι αν δεν μας τα ‘χει μάθει αυτός.
Π.χ. ξέρουμε να κυνηγάμε σαυράκια, ποντίκια, καρακάξες, σκαντζόχοιρους, μύγες και άλλα ζούμπερα. Ξέρουμε να γαβγίζουμε όποιον πλησιάσει, απ’ τον δρόμο, τον φράχτη μας, ξέρουμε να κάνουμε αποθεωτικές υποδοχές στους δικούς μας όταν έρχονται απ’ την Αθήνα, ξέρουμε να βρίσκουμε και να τρώμε τα κατάλληλα χορταράκια όποτε έχουμε βαρυστομαχιά -όλα, δηλαδή, όσα πρέπει να ξέρει ένα κανονικό, φυσιολογικό σκυλί.
Μπορεί να στεναχωρούμε κάποιους, αλλά πρέπει να το λέμε και να το ξαναλέμε: Είναι άλλο πράγμα να ασχολείσαι με τα ζωάκια συντροφιάς για χόμπι ή και επαγγελματικά κι άλλο να είσαι ζωόφιλος, δηλαδή να αγαπάς και να σέβεσαι τα ζώα όπως αυτά είναι.
Τα ζώα -όπως το βλέπουμε εμείς- δεν είναι «ανθρωπάκια» ούτε υπηρέτες του ανθρώπου.
Και είναι άλλο πράγμα το να μάθεις, με τον καιρό, το σκυλάκι σου να ζει ήρεμα μαζί σου κι άλλο να το… εκπαιδεύσεις να κάνει τον Ταρζάν και την Τσίτα…
*Η Αλλοπάρ είναι η αγαπημένη μου σκυλίτσα -αν και… ανεκπαίδευτη. Και μόνο που στέκεται μπροστά μου και μου δίνει το κεφαλάκι της για χάδι και το χεράκι της για χαιρετούρα, μου φτάνει και μου περισσεύει. Δεν την έχω να μου τηγανίζει αυγά -τα τηγανίζω μόνος μου…
