Στην αγέλη μας ισχύει μια παράδοση που ξεκίνησε το 1987, με τον αγελάρχη μας -κατά το εθνάρχης-, τον ιδρυτή της δηλαδή, τον Αρη.
Ο Αρης ήταν ημίαιμος γκέκας, γι΄ αυτό και μοναδικός! Εκτοτε δεν μπήκε στην αγέλη μας σκύλος «ράτσας», δηλαδή καθαρόαιμος εκπρόσωπος κάποιας συγκεκριμένης φυλής.
Με μοναδική εξαίρεση τη γλυκιά μας τη Λουνίτσα, που τη βρήκαμε νεκρή -χωρίς να μάθουμε ποτέ το πώς και το γιατί- επιστρέφοντας στον Μαραθώνα έπειτα από μια διήμερη εκδρομή.
Η Λούνα ήταν ένα κατάλευκο σαμογέντ 10-12 κιλών και το μόνο «καθαρόαιμο» που μπήκε ποτέ στην αυλή μας.
Το πράγμα μού φάνηκε περίεργο και ρώτησα τον δικό μου αν είναι τυχαίο ή σκόπιμο το να μαζεύει μόνο ημίαιμα.
Μου απάντησε ότι ήταν απλώς θέμα τύχης και πως δεν ξεχωρίζει τα σκυλιά σε ράτσας και μη. «Ολα είναι γλυκά, όλα είναι πανέμορφα και το καθένα έχει τη δική του προσωπικότητα», μου είπε.
Διαβεβαιώνοντάς με ότι, το τελευταίο πράγμα που κοιτάζει όταν πρόκειται να υιοθετήσει ένα σκυλί είναι αν… το αίμα του είναι «καθαρό» ή όχι. «Απλώς, από τα αδεσποτάκια που ψάχνουν σπίτι, τα περισσότερα είναι ημίαιμα», μου εξήγησε.
– Εσύ είσαι «καθαρόαιμος»; τον ρώτησα.
– Αντίθετα, μου είπε, είμαι ο ορισμός του «ημίαιμου»! Και μου εξήγησε το γιατί:
«Λοιπόν, ο παππούς μου απ΄ τον πατέρα μου ήταν Τσάκωνας, απ΄ το Λεωνίδιο. Η γυναίκα του, η γιαγιά μου, ήταν απ΄ το Ναύπλιο.
Ο πατέρας μου γεννήθηκε στον Πειραιά και έζησε την περισσότερη ζωή του στην Αθήνα, αν και ήταν δικηγόρος στον Πειραιά. Ο παππούς μου απ΄ τη μητέρα μου ήταν Κεφαλλονίτης, μάλλον Ληξουριώτης.
Πήγε να δουλέψει στην Οδησσό -εκεί πήγαιναν τότε για να βρουν καλές δουλειές- και γνωρίστηκε με τη γιαγιά μου, που ήταν Ρωσίδα απ΄ την Αγία Πετρούπολη.
Η μητέρα μου γεννήθηκε στην Οδησσό και γνώρισε τον πατέρα μου στο… Τουρκολίμανο, στον Πειραιά. Κι εμένα μ΄ έκαναν στην Αθήνα! Σου φαίνομαι για… “καθαρόαιμος”;».
Επειδή είχα ζαλιστεί, του ζήτησα να μου τα ξαναπεί για να κρατάω σημειώσεις, μπας και βγάλω άκρη. Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το αίμα του δικού μου είναι:
•κατά 25% τσακώνικο
•κατά 25% ναυπλιώτικο
•κατά 25% ληξουριώτικο
•κατά 25% ρώσικο
Ε, θα ήταν περίεργο, ύστερα απ΄ όλα αυτά, να ενδιαφερόταν για την… καθαροαιμία των σκύλων του. Αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος που υιοθετεί κατά κανόνα ημίαιμα.
Πιστεύει ότι όλοι οι σκύλοι, ημίαιμοι και καθαρόαιμοι, μπορούν να μάθουν ό,τι θέλουμε αρκεί να ξέρουμε πώς να τους τα διδάξουμε.
* Η Αλλοπάρ είναι η αγαπημένη μου αρχηγίνα της αγέλης μας. Ημίαιμη εγγλέζικη σετερίνα η ίδια, μπορεί να μη… λύνει σταυρόλεξα, αλλά κάνει εκπληκτική παρεούλα, όπως κι ο Σούρτας, η Κάρμεν κι ο Ταρζανάκος μου! Γουάου!
