Οπως θα γνωρίζετε ήδη, είμαστε μια εντελώς(!) φίλαθλη αγέλη, που δεν αφήνει ματς για ματς που να μην το δει στην τηλεόραση. (Την τελευταία φορά που πήγαμε να μπούμε, 4 σκύλοι, σε γήπεδο μας έδιωξαν με τις κλοτσιές…).
Βέβαια, για να παρακολουθείς ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα στην τηλεόραση πρέπει να ‘χεις ατσάλινα νεύρα, χώρια που πρέπει να πίνεις πολλούς καφέδες για να μην κοιμηθείς. Αλλά εμείς… το ‘χουμε!
Αλλά αν το θέαμα είναι προβληματικό, το ακρόαμα -αντίθετα- είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, δεδομένου ότι, σχεδόν σε κάθε ματς, οι καλοί συνάδελφοι που κάνουν τις μεταδόσεις ανακαλύπτουν ή επινοούν νέες λέξεις και εκφράσεις, πλουτίζοντας έτσι την ελληνική γλώσσα.
Προχθές, π.χ., ακούσαμε τον σπίκερ να λέει ότι «δημιουργήθηκαν συνθήκες υπεραριθμίας».(!) Και επειδή το ‘λεγε σαν κάτι το καλό, κοντέψαμε να τρελαθούμε.
Διότι «υπεράριθμος» στα ελληνικά, θα πει «αυτός που περισσεύει», ο «πλεονάζων», αυτός που δεν τον χρειάζονται. Οπως π.χ. ο Ντουρμάζ, που κρίθηκε υπεράριθμος και κόπηκε απ’ τη λίστα του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο σπίκερ ήθελε να πει ότι, με κάποιο σύστημα, μια ομάδα φέρνει περισσότερους επιθετικούς παίκτες στην αντίπαλη περιοχή κι έτσι υπερισχύει αριθμητικά. Πώς να τον πει όλον αυτόν τον σιδηρόδρομο με μια λέξη; Εσπασε το κεφάλι του και τελικά κατέληξε στην… «υπεραριθμία». Γουάου!
Μα, θα μου πείτε, «είναι λάθος!». Και βέβαια είναι, αλλά μήπως είναι το πρώτο; Μήπως εκείνα τα «αμυντικογενής» και «επιθετικογενής», που λένε εννοώντας απλώς «αμυντικός» ή «επιθετικός» παίκτης είναι σωστά;
Οχι, βέβαια. Διότι «αμυντικογενής» είναι ο παίκτης εκείνος που ξεκίνησε («γεννήθηκε») να παίζει στην άμυνα, αλλά τώρα τον βάζουν να παίζει στην επίθεση. Και «επιθετικογενής» είναι ο παίκτης που έπαιζε κάποτε στην επίθεση και τώρα παίζει στην άμυνα.
Λάθη επί λαθών, λοιπόν, αλλά, καλώς ή κακώς, έτσι εξελίσσεται η γλώσσα μας εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οταν τα «νεαρόν ύδωρ» των αρχαίων έγινε το «νερό» που λέμε σήμερα, όταν ο «ιχθύς» έγινε «οψάριον» και κατέληξε στο τωρινό «ψάρι», γιατί να μας στενοχωρεί η «υπεραριθμία»;
Κάποτε παραξενευόμασταν ακούγοντας την Τρέμη, τον Τσίμα, τον Χατζηνικολάου και τ’ άλλα τα παιδιά να κλίνουν σ’ όλες τις φωνές και τις εγκλίσεις το ανύπαρκτο ρήμα «διαρρέομαι»!
Σήμερα ακούμε τους πάντες να λένε «διαρρέονταν», «διαρρεόντουσαν», «αυτός διαρρέει», «εκείνοι διέρρεαν» και δεν μας καίγεται καρφί. Είπαμε: Η γλώσσα μας είναι αρχαία μεν, ζωντανή δε. Και αλλάζει χάρη στα λάθη των ομιλητών της.
* Η Αλλοπάρ είναι σκύλα -η σκύλα μου- φίλαθλη, αρχηγίνα αγέλης και, ταυτόχρονα, λάτρης της γλώσσας μας. Μην την πιστεύετε που κάνει την «υπεράνω»: Σεληνιάζεται κάθε φορά που ακούει την «υπεραριθμία» ή το φοβερό «διαρρέεται απ’ του Μαξίμου…».
