Φαίνεται ότι η γάτα της σημερινής μας σελίδας δεν ήταν μια συνηθισμένη γάτα. Θα το καταλάβει αμέσως όποιος διαβάσει το κείμενο που ακολουθεί -μας το έστειλε παλιά αναγνώστρια της σελίδας «από την εποχή της “Ελευθεροτυπίας”». Γι’ αυτό κι εμείς αφιερώνουμε περισσότερο απ’ τον συνηθισμένο χώρο στην Julie (Ζιλί), που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ.
Την πρωτοσυνάντησα να βαθουλώνει ελαφρά το πάπλωμα ενός κρεβατιού. Θα μπορούσα να πω ότι είδα ένα μικρό γατάκι, εάν δεν είχε ήδη ολοκληρωμένα τα χαρακτηριστικά μιας ενήλικης γάτας, απλά σε μινιατούρα.
Αρχοντική, καθόταν στο κέντρο του κρεβατιού με τα χέρια διπλωμένα σαν μπαλκονάκι και ατένιζε. Μια σταλίτσα γάτα τόση δα, η οποία όμως στεκόταν στητή, σοβαρή και πανέμορφη, έχοντας ήδη τον αέρα της μεγαλοπρεπούς γάτας, στην οποία εξελίχθηκε. Ηταν πέντε μηνών. Γεννημένη στις Βρυξέλλες.
Την είχαν ονομάσει Julie εξ ανάγκης, διότι η αρχική εκτίμηση ήταν ότι επρόκειτο για Jule! Αγόρι αυτή η πανέμορφη πριγκίπισσα; Ποτέ! Αγοροκόριτσο όμως; Σίγουρα. Κυνηγούσε και έφερνε περήφανη διάφορα ζωντανά στα πόδια μας για να της πούμε μπράβο.
Στην Ελλάδα προτιμούσε τα τζιτζίκια. Ενίοτε και κανένα σπουργιτάκι. Δεν τα σκότωνε, όμως, ευτυχώς. Τα έπιανε και τα έφερνε για να αποφασίσουμε εμείς. Για να μας δείξει τι μπορεί να κάνει.
Κι αυτό, όταν δεν σουλάτσαρε στα κεραμίδια, ακόμη και μετά τα 15 της χρόνια, όταν για να κατέβει από τη σκεπή, προσγειώθηκε σε μια ομπρέλα και μετά στον κορμό ενός δέντρου. Χωρίς ούτε ένα νιάου φόβου…
Είναι η μόνη γάτα που γνωρίζω, η οποία μπορούσε με ένα μόνο πήδο να φτάσει πάνω από 2 μέτρα. Ισως να το έμαθε γιατί ήταν αναγκασμένη να πηδά τον τοίχο του κήπου στο Βέλγιο για να κόβει βόλτες. Αλήτισσα από μικρή. Επέστρεφε όμως. Φτάνει να είχε πέσει η νύχτα.
Μόλις τη φώναζες, έτρεχε πίσω σαν πιστό σκυλί και με τέτοιο τρόπο που μερικές φορές είχα την εντύπωση ότι ανέμιζαν τα αφτιά της, όπως των σκυλιών. Κοιμότανε και σαν τα σκυλιά. Ανάσκελα ή με τη μύτη βουτηγμένη μέσα στα χέρια της. Ισως επειδή μεγάλωσε με σκύλο έγινε γατόσκυλο!
Αυτό εξηγεί μάλλον και την απαθέστατη αντίδρασή της, όταν πρωτοσυνάντησε ρώσικο λυκόσκυλο με ροπή να κυνηγά γάτες, και αυτό στα 15 της χρόνια.
Οχι μόνο δεν το φοβήθηκε αλλά το κοίταξε αφ’ υψηλού, έκανε ένα αυστηρότατο χχχ! δείχνοντας τα δόντια της και από τότε η εντολή για το σκυλί ήταν ξεκάθαρη. Οταν περνάω εγώ, σταματάς. Οταν τρώω (από το φαγητό σου!), περιμένεις να τελειώσω για να φας και γενικά δεν μπερδεύεσαι στα πόδια μου…
Μεγαλόπρεπη! Η πριγκίπισσα Julie, η Βελγίδα, με το γυαλιστερό σκούρο γκρι τρίχωμα και τα σμαραγδί μάτια, στα οχτώ της χρόνια μετακόμισε στην Ελλάδα, χωρίς να βαρυγκωμήσει ούτε στιγμή στην πτήση και δεν έχασε για κανένα λόγο την αριστοκρατική της συμπεριφορά και δεν έγινε ποτέ Ιουλία, πόσο μάλλον Ιουλίτσα, παρ’ όλο που τη φωνάζαμε χαϊδευτικά έτσι, ούτε όταν αναγκάστηκε για κάποιους μήνες να μοιραστεί τον χώρο της και με άλλα γατιά, ούτε όταν μεγάλωσε πολύ κι έχασε τις δυνάμεις της κι έπαψε να διαφεντεύει και μίκρυνε πάλι σε όγκο και περνούσε τις πιο πολλές ώρες της κοιμισμένη…
Ακόμη και τότε, αυτοκρατορική, επέβαλλε να κοιμάται ψηλά, καθαρίζοντας με τρόπο το τραπέζι από διάφορα άχρηστα αντικείμενα, όπως λάμπες και μπιμπελό, τα οποία έπεφταν κι έσπαζαν κατά λάθος σιγά σιγά, για να πάρουν τη θέση τους μαλακά μαξιλαράκια, πάνω στα οποία καθισμένη μπορούσε να επιτηρεί τον χώρο…
Julie, η πολυταξιδεμένη που κατέρριψε τον μύθο ότι οι γάτες δένονται με σπίτια κι όχι με ανθρώπους. Στη μακρά ζωή της άλλαξε τουλάχιστον 8 και φιλοξενήθηκε και για κάποια διαστήματα σε μερικά άλλα, παρέμεινε όμως πάντοτε πιστή στους δικούς της ανθρώπους, ακόμη κι αν αγάπησε και μερικούς επιπλέον που προστέθηκαν στη συνέχεια…
Η πριγκίπισσα Julie, η Βελγίδα, μας συντρόφευσε 21 ολόκληρα χρόνια, δίνοντάς μας μόνο χαρά και ζεστασιά, ακόμη και σε πολύ δύσκολες στιγμές.
Αποτέλεσε το σταθερό σημείο αναφοράς γύρω από τις ζωές μας που άλλαζαν, αγαπημένους ανθρώπους που έφευγαν και νέους που έρχονταν να μας ξαναδώσουν ελπίδα.
Η πριγκίπισσα Julie έζησε μια γεμάτη ζωή, ξεπερνώντας κατά πολύ τον γατίσιο μέσο όρο ζωής και σήμερα κοιμήθηκε για πάντα, αφήνοντας πίσω της μόνο όμορφες αναμνήσεις, μόνο θετικές εικόνες και πολλή αγάπη. (Παρασκευή, 18-9-2015)
