Τι κάνουμε με τις φόλες;

Από τη ζωόφιλη κυρία Μαρτίν Δέδε (Ρόδος) πήραμε την παρακάτω επιστολή μέσω e-mail. Τη δημοσιεύουμε αυτούσια. Ακολουθεί και η δική μας απάντηση.

«Καλή σας μέρα…

»Στο παρελθόν όποτε είχα επικοινωνήσει μαζί σας ήταν για θέματα της Φιλοζωικής… Σήμερα έχω μια προσωπική/προχθεσινή ιστορία κι αν παρασυρθώ και πέσω στο μελό, εσείς μείνετε στα πραγματικά γεγονότα.

»Προχθές το πρωί έθαβα τον σκύλο μου, ο οποίος βρέθηκε στις 7.30 π.μ. πεθαμένος/παγωμένος στην πλατεία του χωριού μου… 200 μ. από το σπίτι μου.

»Το ότι οι φόλες μπήκαν για γάτες από ταβέρνα που χρησιμοποιεί την πλατεία είναι μια άλλη ιστορία… (λες και οι γάτες είναι αμελητέα ποσότης…). Εχουμε έναν αρκετά ικανό νόμο για όσους κακοποιούν/θανατώνουν τα ζώα… όταν υπάρχουν μάρτυρες… αλλά δεν υπάρχει τρόπος να χτυπήσουμε αυτούς που βάζουν φόλες – γιατί είναι ανώνυμοι-ύπουλοι-νυχτόβιοι-βαμπίρ.

»Προχθές έκανα μήνυση κατ’ αγνώστων – το μόνο που μπορεί κάποιος να κάνει. Χθες άρχισα μια ορθοπεταλιά σε φαινομενικά υπεύθυνες υπηρεσίες.

»Υγειονομείο: αν μια ταβέρνα έχει σκόνη στην κουζίνα της, υπόκειται σε πρόστιμο. Αν έχει δηλητήριο στην αυλή της… κτηνιατρική. Κτηνιατρική: ναι, να έρθουν να πάρουν δείγμα για τοξικολογική εξέταση, να αποδειχτεί ότι ήταν δηλητήριο και εκεί τελειώνει η τέχνη τους και η αρμοδιότητά τους… για τα υπόλοιπα, Υγειονομείο…

»Το δηλητήριο είναι οργανοφωσφορικά – παλαιότερα το εμπορικό όνομα ήταν «Λανέιτ» (το γράφω ελληνικά, μια και έχει ήδη απαγορευτεί η πώλησή του, αλλά φτάνουν και πέντε γραμμάρια που έχουν μείνει ή, όπως έμαθα, εισάγεται παράνομα από την Τουρκία). Οι αφροί στο στόμα και η άμεση ακαμψία σε μισή ώρα (!) είναι διαχρονικά γνωρίσματα.

»Η νεκροψία, αφού μόνο τη δραστική ουσία μπορεί να προσδιορίσει, σε τι ακριβώς θα χρησιμεύσει;

»Μετά από μισή ώρα συζήτηση με τον διευθυντή της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας Ρόδου καταλήξαμε στο ότι και αυτός έχασε τον σκύλο του από φόλα και μακάρι να βρεθεί μια ευθεία οδός ενάντια στους δολοφόνους που σπέρνουν φόλες και συντάσσεται μαζί μου – αλλά δεν είναι υπεύθυνος… Πίσω στο Υγειονομείο… άλλη μία ώρα συζήτηση για τις αρμοδιότητές τους, που δεν άπτονται της περιπτώσεως…

»Εναν τρόπο για ένα μέσο άτομο, όταν δηλητηριαστεί το ζώο του να ζητά ευθύνες; Ποιος είναι αρμόδιος; Εχουμε έναν νόμο που προστατεύει τα ζώα – πώς φτάνουμε σε αυτόν; Αν δεν ήταν το σκυλί μου (που ειρήσθω εν παρόδω ακολουθούσε τη σαγηνευτική μυρωδιά μιας μη στειρωμένης σκυλίτσας) και ήταν ένα αδέσποτο, ποιος θα έφερνε έστω Αστυνομία;

»Αμα βγάλετε μια ακρη ανάμεσα στις αλληλοαπεκδυόμενες ευθυνών υπηρεσίες – αυτό σας ζητάω ουσιαστικά… έναν απλό τρόπο με τον οποίο ο τελευταίος πολίτης -ή μετανάστης- σε μια χώρα, που τύποις προστατεύει τα ζώα, να μπορεί να ξέρει πού να απευθύνεται.

»Ξανά επανα-υπογραμμίζω: ο διευθυντής της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας έχασε τον σκύλο του από φόλα χωρίς να μπορέσει να αντιδράσει νομικά… Ημουν μέλος της τοπικής Φιλοζωικής Ν. Ρόδου και η Φιλοζωική Ρόδου, με δικηγόρο επικεφαλής, επίσης δεν μπορούσε να μου δώσει σαφείς κατευθύνσεις… Εσείς έχετε τον Τύπο. Κάντε κάτι.

Μαρτίν Δέδε»

Είναι γνωστό ότι η «επ’ αυτοφώρω» σύλληψη του ανθρώπου που ρίχνει «φόλες», δηλαδή δηλητηριασμένες τροφές για να εξοντώσει κάποιο ζωάκι (ή κάποια ζωάκια), είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο, γι’ αυτό και είναι σπάνιο. Πρέπει δηλαδή ή να παρακολουθείς συνεχώς, μέρα-νύχτα, έναν ύποπτο για μια τέτοια πράξη και να τον πιάσεις στα πράσα -και να ‘χεις και μάρτυρες ή φωτογραφικά ντοκουμέντα- ή αλλιώς να σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και να τον τσακώσεις «επί το έργον» (και όχι «επί τω έργω» που λένε κάποιοι).

Αυτά είναι τα κακά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι, παρ’ όλα αυτά, υπήρξαν περιπτώσεις που… το ‘σπασε ο διάολος το ποδάρι του και ο ένοχος κάθισε στο σκαμνί – και πλήρωσε ακριβά (κάποιες χιλιάδες ευρώ) το έγκλημά του. Μία απ’ αυτές συνέβη προ ετών:

Ενας ηλικιωμένος στο Π. Φάληρο, ενοχλημένος από τα γαβγίσματα μιας ημιαδέσποτης σκυλίτσας (τη φρόντιζαν οι γείτονες, αλλά έξω από τα σπίτια τους), την εξόντωσε ταΐζοντάς την βραστό κοτόπουλο, στο οποίο είχε βάλει ισχυρή δόση ποντικοφάρμακου. Οι γείτονες, που τον θεώρησαν αμέσως κύριο ύποπτο, πήγαν με αστυνομικό στο σπίτι του, όπου βρήκαν στην κουζίνα, μέσα στην κατσαρόλα, το υπόλοιπο κοτόπουλο. Ο δολοφόνος καταδικάστηκε σε φυλάκιση (με αναστολή) και πλήρωσε 3.000 ευρώ. Εφυγε αμετανόητος από το δικαστήριο, βρίζοντας τους πάντες…

Υπήρξαν κι άλλες καταδίκες για δηλητηρίαση ή κακοποίηση ζώων – και όχι μόνο σκύλων. Κάτι που δείχνει ότι και ο ισχύων νόμος λειτουργεί, αλλά και οι δικαστές είναι πιο αυστηροί στην εφαρμογή του απ’ ό,τι άλλοτε. Ειδικά αν έχουν χειροπιαστές και καλά τεκμηριωμένες αποδείξεις.

Κλείνω με μια συμβουλή: Αν έχετε βάσιμες υποψίες ότι κάποιος γνωστός στην περιοχή έχει κακό σκοπό -που θα μπορούσε να φτάσει μέχρι και τη δηλητηρίαση- για τα αδέσποτα ή δεσποζόμενα σκυλιά που φροντίζετε, προειδοποιήστε τον ότι, αν τους κάνει κακό, θα τον καταγγείλετε και ότι έχετε ήδη κάνει γνωστές στην Αστυνομία τις υποψίες σας. Εννιά φορές στις δέκα η προειδοποίηση φέρνει καλά αποτελέσματα.