Κάθε φορά που η Ελενα (η κτηνίατρος που γράφει τα ιατρικά θέματα στη σελίδα μας) πληροφορεί τον δικό μας ότι θα περιγράψει άλλη «Μια μέρα στο ιατρείο», ο νους μου γυρίζει πίσω και θυμάμαι το τι έχουν τραβήξει οι σκύλοι της αγέλης μας κατά τις επισκέψεις τους στα κτηνιατρεία – αλλά και τι έχουν τραβήξει οι κατά καιρούς κτηνίατροί τους απ’ αυτά!
Κορυφαία στιγμή ήταν όταν οι δικοί μας είχαν τη φαεινή ιδέα να πάνε τον Μένιο στον γιατρό. Μιλάμε για έναν αλητάμπουρα αδέσποτο σκύλο, γλυκύτατο, όμως, που είχαν μαζέψει από τους δρόμους του Μαραθώνα. Ο Μένιος, 2 χρόνων τότε, δεν είχε πάει ποτέ του στον γιατρό. Ανυποψίαστος, λοιπόν, μπήκε γεμάτος χαρά, πιστεύοντας ότι θα τον πήγαιναν βόλτα.
Με το που έφτασε, όμως, στην πόρτα του ιατρείου, μύρισε όλες αυτές τις περίεργες μυρουδιές, οπότε ψυλλιάστηκε τη δουλειά. Και μουλάρωσε. Τον τραβούσε η δικιά μας από το λουρί, τον έσπρωχνε ο δικός μας από πίσω, αλλά ο Μένιος προέβαλε σθεναρή αντίσταση: Απλωσε χέρια-πόδια, φράκαρε και δεν περνούσε με τίποτα την πόρτα. Χρειάστηκε να σπρώξει και ο γιατρός και η βοηθός του για να μπει, τελικά, ο Μένιος και να βρεθεί στο τραπέζι της (Ιεράς) εξέτασης. Τότε, ξαφνικά, του χάθηκε η μαγκιά. Και παραδόθηκε…
Αντίθετα, η μικροσκοπική -αλλά δυναμική- Λου, η πινέζα, αντιστάθηκε μέχρι τέλους, αποφασισμένη να πουλήσει ακριβά το τομάρι της: Αρχισε με μερικά προειδοποιητικά γρυλίσματα, όρμησε να φάει το χέρι του γιατρού, κουνιόταν συνεχώς μπας και αποφύγει τη θερμομέτρηση (από τον πισινό) και έδωσε ηρωική μάχη για να γλιτώσει την ένεση. Μόνο όταν στα 2 χέρια του γιατρού προστέθηκαν και τα 4 των δικών μου, η Λου υπέκυψε. Τι να σου κάνει ένα πλασματάκι 4 κιλών απέναντι σε 3 βασανιστές;
Η Μαρικούλα μας, αντίθετα, ήταν η χαρά του γιατρού. Παρά τη φοβερή της εμφάνιση -ένα πολύ μαλλιαρό κατάμαυρο σκυλί- δεν έφερε καμιά αντίσταση: Εχοντας προφανώς εσωτερική πληροφόρηση, ήξερε ότι… το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Κάθισε, λοιπόν και το απόλαυσε…
*Η Αλλοπάρ μου, έχοντας κι αυτή υπόψη τι θα πει «Πάμε στον γιατρό», απλώς αρνείται να μπει στο αυτοκίνητο. Τεντώνει χέρια-πόδια, κλαίει, βρυχάται, προσπαθεί να την κοπανήσει με κάθε τρόπο. Και όταν έκλεισε τα 11 και ο γιατρός είπε ότι από δω και μπρος δεν θα κάνει άλλα εμβόλια, πέταξε από τη χαρά της.
