Σε ανύποπτο χρόνο σάς είχα γράψει για κάποια «μεγάλα πουλιά» που βλέπω συχνά να πλανάρουν ψηλά στον ουρανό του Μαραθώνα, ψάχνοντας για τη λεία τους. Και που, ξαφνικά, χιμάνε σαν στούκας, βουτάνε το ποντίκι ή το βατραχάκι που είδαν και απογειώνονται. Γι’ αυτά τα φοβερά πουλιά, τις γερακίνες, έγραψε πρόσφατα στο ενδιαφέρον μπλογκ We love Marathon.gr η γεωπόνος Κασσάνδρα Κουσούλη ένα κατατοπιστικό άρθρο, το οποίο, με τη σχετική άδεια, αναδημοσιεύω:
Η γερακίνα είναι ένα ημερόβιο αρπακτικό πτηνό που έχει την επιστημονική ονομασία Buteo buteo και περιλαμβάνει 11 υποείδη. Βρίσκεται στην Ευρώπη και τραβά την προσοχή μας από την κραυγή της, την πτήση της και από την παρουσία της σε ψηλά σημεία.
Είναι ένα μεσαίου μεγέθους, στιβαρό αρπακτικό, από τα μεγαλύτερα είδη γερακιών (κιρκίνες, ξεφτέρια, σαΐνια, πετρίτες, κιρκινέζια) με μήκος σώματος 51 έως 56 εκατοστά, βάρος το αρσενικό 620-1.185 γραμμάρια, το θηλυκό 785-1.365 γραμμάρια και άνοιγμα πτερύγων 117-137 εκατοστά. Το ράμφος της γερακίνας είναι μαύρο και ανοιχτότερο προς το κεφάλι. Τα πόδια και το κήρωμα (χαρακτηριστική υβώδης προεξοχή στη βάση του ράμφους) είναι κίτρινα, αλλά στους νεοσσούς που έχουν πρόσφατα εκκολαφθεί είναι απαλά ροζ. Η ίριδα έχει κι αυτή μεταβλητό χρωματισμό, από γκρι έως γκρι-καφέ, σπάνια φωτεινό ή κιτρινωπό και εξαρτάται από τον γενικό χρωματισμό του πτερώματος.
Η γερακίνα έχει ένα εντυπωσιακό πέταγμα και κυρίως όταν ψάχνει για τροφή και δείχνει ελαφράδα στην κίνησή της. Αλλα σημαντικά χαρακτηριστικά της γερακίνας είναι η πολύ καλή ακοή της, η όρασή της, το δυνατό ράμφος και τα ισχυρά νύχια της με τα οποία κόβει τη σάρκα των θηραμάτων της.
Η κύρια τροφή της γερακίνας είναι τα μικρά θηλαστικά, κυρίως ποντίκια. Επίσης κυνηγάει μικρού μεγέθους πτηνά, ερπετά, σκουλήκια, νερόφιδα και αμφίβια, όπως βατράχους και φρύνους. Τα έντομα και οι προνύμφες των εντόμων μπορούν εν μέρει να αντιπροσωπεύουν ένα μικρό μερίδιο από τα λάφυρα, αλλά και θνησιμαία, σπανιότερα. Σε σπάνιες περιπτώσεις επιλέγει ως τροφή της τα ψάρια.
Η γερακίνα κατοικεί κυρίως σε μικρά δάση με παρακείμενα ανοικτά τοπία όπως λιβάδια, θαμνότοπους και καλλιέργειες.
Από την ηλικία των δύο έως τριών ετών οι γερακίνες είναι σεξουαλικά ώριμες. Συνήθως ζευγαρώνουν εφ’ όρου ζωής, με την αναπαραγωγική περίοδο να ξεκινάει στην Ευρώπη από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Απριλίου.
Η γέννα αποτελείται από 2-3 αυγά. Εναποτίθενται σε διαστήματα 2-3 ημερών, περί τα μέσα Απριλίου. Η επώαση πραγματοποιείται κυρίως από το θηλυκό, με τη συμμετοχή του αρσενικού κατά διαστήματα, και διαρκεί 33-35 ημέρες.
Θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη σημασία στην προστασία της γερακίνας ακόμα και αν υπάρχουν τώρα αρκετοί πληθυσμοί. Ολα τα ζώα που τείνουν προς εξαφάνιση είχαν μεγάλους πληθυσμούς πριν από τη σταδιακή επέμβαση του ανθρώπου…
