Εχουμε γράψει για ηρωικούς σκύλους και παρασημοφορημένα ταχυδρομικά περιστέρια, ε, καιρός είναι να σας μιλήσω και για τις γάτες-αλεξιπτωτίστριες. Ναι, καλά διαβάσατε. Οι γάτες αυτές δεν πήραν μέρος σε κάποια πολεμική σύγκρουση, αλλά σ’ έναν πόλεμο εναντίον των τρωκτικών, το 1950, στο νησί Βόρνεο, που σήμερα είναι τμήμα της Μαλαισίας.
Τότε το Βόρνεο ήταν βρετανική αποικία και οι Βρετανοί έδιναν, επί δεκαετίες, μεγάλες μάχες κατά των κουνουπιών και της ελονοσίας, χωρίς σημαντικά αποτελέσματα. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όμως, είχε χρησιμοποιηθεί το DTT, μια χημική ένωση που είχε εφεύρει ένας Αυστριακός, η οποία είχε καλά αποτελέσματα – σκότωνε τα κουνούπια. Αρχισαν λοιπόν να ραντίζουν την τεράστια ελώδη περιοχή Σαραουάκ του νησιού, όπου τα κουνούπια έκαναν το πάρτι τους. Και τα εξαφάνισαν!
Μόνο που το DTT, εκτός από τα κουνούπια, τσάκισε και κάποια άλλα είδη άγριας ζωής. Μεταξύ αυτών και μια άγρια μύγα, η οποία ζούσε τρώγοντας σκόρους. Με τη σειρά τους, οι σκόροι τρέφονταν με τα μεγάλα φύλλα ενός δέντρου με τα οποία οι ιθαγενείς κατασκεύαζαν τις σκεπές των σπιτιών τους. Οταν οι μύγες πέθαναν, οι σκόροι πολλαπλασιάστηκαν τόσο πολύ ώστε έφαγαν όλες τις στέγες!
Αλλά δεν έφτανε μόνο αυτό: Οι μολυσμένες και ετοιμοθάνατες μύγες έγιναν σπουδαίο φαγητό για τις σαύρες της περιοχής, οι οποίες μολύνονταν κι αυτές τρώγοντάς τες. Οι γάτες της περιοχής έτρωγαν τις σαύρες και πέθαιναν κι αυτές. Χωρίς τις γάτες, όμως, αυξήθηκε δραματικά ο πληθυσμός των τρωκτικών, προκαλώντας θανατηφόρες επιδημίες στους κατοίκους.
Οπως έγραψαν οι New York Times στις 22/5/1955, η λύση που προκρίθηκε ήταν να σταλεί μια… μεραρχία από γάτες για να φάνε τα ποντίκια. Και επειδή δεν υπήρχε δρόμος για να μεταφερθούν οδικώς, θα έφταναν στον βάλτο με αεροπλάνα. Μία εβδομάδα μετά, λοιπόν, 14.000 γάτες έπεσαν από αεροσκάφη της RAF μέσα σε ξύλινα κουτιά, που διαλύονταν αμέσως μόλις ακουμπούσαν στο έδαφος, με αποστολή να βρουν και να εξοντώσουν τα ποντίκια! Ποτέ δεν έγινε γνωστό πόσες επέζησαν, αλλά όσες τα κατάφεραν έκαναν καλή δουλειά, μειώνοντας τον πληθυσμό των τρωκτικών – και τους κινδύνους από την παρουσία τους.
Ηταν ένα μεγάλο μάθημα για το πόσο επικίνδυνες είναι οι ανθρώπινες επεμβάσεις στη φύση: η λύση ενός προβλήματος συχνά συνεπάγεται τη δημιουργία νέων, ακόμη μεγαλύτερων προβλημάτων. Μετά απ’ αυτό, οι Βρετανοί έπαψαν να χρησιμοποιούν το DTT και η φύση ξαναβρήκε την πρόσκαιρα χαμένη ισορροπία της. Το DTT χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα και στην Ελλάδα, τη δεκαετία του ’50, αλλά θεωρήθηκε υπεύθυνο για καρκινογενέσεις και απαγορεύτηκε η χρήση του.
