Της Αλλοπάρ*

Τα νέα απ’ την περιοχή του Κωπηλατοδρόμιου, στον Μαραθώνα, όπου ζω με τον πανάθλιο Ταρζάν και τους δικούς μου, είναι μια χαρά – και τρεις τρομάρες: τους τελευταίους μήνες είχαμε διαρρήξεις, ένα δηλητηριασμένο σκυλί και μια κλοπή χρημάτων μέσα από σπίτι, χωρίς να το πάρει είδηση ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, που ήταν μέσα.

Είχαμε και κάτι περίεργα «αγροτικά» να κάνουν βόλτες στη γειτονιά – όλα καλά, δηλαδή. Είπαμε με 5-6 άλλους σκύλους να βγούμε βραδινό περίπολο, αλλά κάποιοι μάς πέρασαν για άγρια αγέλη, μας πήραν με τις πέτρες, οπότε γυρίσαμε στα σπίτια μας…

Την περασμένη Κυριακή, με ντάλα ήλιο και καθόλου αέρα, πήραμε τα ποδήλατά μας και βγήκαμε στη λεωφόρο Σχινιά, αυτή που πάει στη θάλασσα, μια ευθεία 2 χιλιομέτρων μήκους. Κι εκεί που απολαμβάναμε τη διαδρομή, ζβιννν, μια σφαίρα πέρασε ξυστά δίπλα μας.

Μια χιλιάρα και βάλε μηχανή, που πρέπει να πήγαινε τουλάχιστον με 150. Πριν προλάβουμε να συνέλθουμε κι άλλες σφαίρες συνέχισαν να μας προσπερνάνε, κι όλες να καταλήγουν στο πάρκινγκ του Κωπηλατοδρόμιου.

Πάνω στην ώρα πλάκωσε η αστυνομία. Δυο μηχανές με 4 αστυνομικούς. Κάτι είπαν στους κυρίους με τις θηριώδεις μηχανές, οπότε αυτοί άρχισαν να φεύγουν προς το δάσος του Σχινιά. Εφυγαν κι οι αστυνομικοί, απ’ την αντίθετη μεριά. Δεν προλάβαμε να χαρούμε και, τσουπ!, να τα πάλι τα παιδιά.

Είχαν κάνει μια ωραία βόλτα και ξαναγύρισαν. Στο μεταξύ, δεκάδες Ι.Χ., με οικογένειες και παιδιά, γέμιζαν τη λεωφόρο Σχινιά, με προορισμό την παραλία – ήταν 12 το μεσημέρι. Αυτό όμως δεν προβλημάτισε καθόλου τους κυρίους με τις μηχανές. Θα έδιναν το σόου τους – κι όποιον πάρει ο Χάρος.

Αλλωστε είχε μαζευτεί ένα πλήθος θεατών, με Ι.Χ. και παπάκια, ανδροπαρέες, οικογένειες και παιδιά, ακροβολισμένοι κατά μήκος της λεωφόρου. Και το σόου άρχισε, με τις μηχανές να πετάνε με πάνω από διακόσια στον πηγαιμό, που ο δρόμος ήταν άδειος, και με 150 στις λωρίδες που είχαν αυτοκίνητα, κάνοντας σλάλομ ανάμεσά τους… Μιλάμε για τον χορό του θανάτου, καθώς το παραμικρό λάθος θα οδηγούσε σε τραγωδία.

Αυτό κράτησε περίπου μία ώρα. Μετά οι κύριοι με τις μηχανές έφυγαν θριαμβευτικά, σε πομπή, και η λεωφόρος ξαναβρήκε τη γαλήνη και τη λογική της. Ξανάγινε από πίστα δρόμος…

* Η Αλλοπάρ δυσκολεύεται να καταλάβει το γιατί μπορεί ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει, όπου θέλει και όπως θέλει. Ναι, δεν υπάρχουν πίστες για τα μηχανοκίνητα σπορ, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν οι δρόμοι να γίνονται πίστες. Και, δυστυχώς, μπορούν.