Της Αλλοπάρ

Μην έχοντας κάτι χειρότερο να κάνω, την Τετάρτη άκουσα το πρωινό κήρυγμα του Αρη Προτοσάλτε, στο ραδιόφωνο του Σκάι.

Στο δίωρό του, ο εντεταλμένος να ενημερώνει καθημερινά τους οπαδούς της Ν.Δ. αφιέρωσε μία ώρα μιλώντας με τον Αδωνι Γεωργιάδη, ένα τέταρτο με την κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, άλλο ένα τέταρτο με τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου της Ν.Δ., κ. Ρωμανό, και λίγα λεπτά με τον υπουργό κ. Χρυσοχοΐδη.

Οπως αντιλαμβάνεστε, η ενημέρωση του κοινού του υπήρξε πλήρης, έγκυρη, σφαιρική και, ως συνήθως, απολύτως αντικειμενική! Φυσικά δεν παρέλειψε να τα χώσει, γενικώς, και στον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι, για να πάει καλά η ημέρα…

Τελευταίος καλεσμένος, ο καθηγητής Ιστορίας κ. Κιτρομηλίδης. Ο οποίος εξέφρασε την ανησυχία του για την «κακή χρήση της ελληνικής γλώσσας, ακόμα και από κάποιους καθηγητές», όπως είπε. Ο κ. καθηγητής θα πρέπει να προσθέσει στη λίστα του και κάποιον πρωθυπουργό. Και να γιατί:

Το ίδιο εκείνο πρωί, που λέτε, έβαλα το κανάλι της Βουλής, όπου πέτυχα τον πρωθυπουργό μας σε μια πολύ κακή στιγμή: Ενώ μιλούσε από το βήμα, προσπάθησε να βρει πώς στο καλό κλίνεται στη γενική η «ενεργός εξωτερική πολιτική»!

Η πρώτη του προσπάθεια απέφερε ένα τραγικό… «ενεργούς εξωτερικής πολιτικής». Ζονγκ! Που θα πει: «αποτυχημένη προσπάθεια». Είχε, όμως, και μια δεύτερη ευκαιρία.

Αντί να ζητήσει τη «βοήθεια του κοινού», ο πρωθυπουργός, πιστεύοντας ότι με τόσα πτυχία και μεταπτυχιακά, διάολε!, θα έβρισκε αυτή την καταραμένη γενική, έβαλε τα δυνατά του. Και κοιτάζοντας θριαμβευτικά προς την αντιπολίτευση, πήρε φόρα και την αμόλησε: «Της ενεργής εξωτερικής πολιτικής»! Και μας ξανακούφανε: Νέο ζονγκ. Είδε κι απόειδε, λοιπόν, ο πρωθυπουργός, και συνέχισε την ομιλία του φροντίζοντας πια ν’ αφήσει στην ησυχία της την ατίθαση «ενεργό εξωτερική πολιτική»…

Λίγο αργότερα, όταν ήρθε η σειρά του, πήρε τον λόγο ένας άλλος Κυριάκος – ο Βελόπουλος. Δυστυχώς, όμως, η μέρα ήταν κακή για τους Κυριάκους, γενικά, και ειδικά για τους αρχηγούς που ακούνε σ’ αυτό το όνομα.

Τράβηξε λοιπόν ένα «κομπορρημονεύεσθε» που ήταν όλο δικό μας. (Το ρήμα είναι «κομπορρημονώ» – άρα, «κομπορρημονείτε», και σημαίνει καυχώμαι ή καυχιέμαι, αν προτιμάτε.)

Κατόπιν αυτών των τραγικών γεγονότων, κυρίες και κύριοι, πολύ φοβάμαι ότι ο καθηγητής Μπαμπινιώτης δεν θα πρέπει να περιοριστεί στις τηλεοπτικές εκπομπές του, αν θέλει να μάθουν οι Ελληνες να μιλάνε σωστά ελληνικά.

Νομίζω ότι θα μπορούσε να οργανώσει μερικά ιδιαίτερα μαθήματα μέσα στη Βουλή, για κάποιους αρχηγούς πολιτικών κομμάτων. Αυτοί, δυστυχώς, το ’χουν μεγαλύτερη ανάγκη.

* Η πρόταση της Αλλοπάρ δεν είναι κακή. Επειδή, όμως, μάλλον θα χρειαστεί χρόνος γι’ αυτό, προτείνω στον πρωθυπουργό, όποτε ανεβαίνει στο βήμα, να διαβάζει τον λόγο του, αντί να μιλάει από στήθους. Οι λογογράφοι, συνήθως, ξέρουν καλά ελληνικά. Μια άλλη λύση είναι να ’χει πάντα κοντά του τον Γεραπετρίτη, να του πετάει σκονάκια τις δύσκολες στιγμές…