Εξαιτίας της πανδημίας, αγαπητοί φίλοι, χιλιάδες συμπατριώτες μας αποφάσισαν να πάρουν έναν σκύλο -για βόλτες, αλλά και για παρεούλα μέσα στην απομόνωση- κάτι που ίσως ήθελαν από καιρό αλλά το ανέβαλαν για διάφορους λόγους. Η σύζυγός μου, που δεν εννοεί να αφήσει την αγαπημένη της Αθήνα, μου μεταφέρει καθημερινά τα νέα του Λυκαβηττού, το σπουδαιότερο από τα οποία είναι η εντυπωσιακή αύξηση του αριθμού αυτών που βγάζουν έξω τον σκύλο τους. Αλλά κι εδώ στον Μαραθώνα, πρώτη φορά είδα τόσους σκύλους να βολτάρουν με τους δικούς τους.
Κατόπιν αυτού, ως βετεράνος πια στο άθλημα, θεώρησα χρήσιμο να μοιραστώ μαζί σας την πείρα μου, ώστε η βόλτα να είναι χαρά και όχι μαρτύριο για το αγαπημένο σας φιλαράκι. Και θα το κάνω αυτό, αφού πρώτα σας διαβεβαιώσω ότι όλοι οι σκύλοι περιμένουν με λαχτάρα τη βόλτα και δεν τη βαριούνται ποτέ, παρά τα όσα έχουν γραφεί, με αρκετό χιούμορ, κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού μας.
Η βόλτα, λοιπόν, πέρα από την άσκηση, είναι και μια πολύ καλή ευκαιρία για να ικανοποιήσει ο σκύλος μας τις «ανάγκες» του. Ετσι, πρέπει εμείς να προσέχουμε συνεχώς το ζωάκι μας, ώστε να δούμε πότε θα σταματήσει για να ξαλαφρώσει. Και όταν το δούμε να παίρνει την κατάλληλη στάση, να σταματάμε κι εμείς το περπάτημα για όσο χρόνο διαρκέσει αυτή η διαδικασία. Κάποιοι ίσως πουν ότι αυτό είναι αυτονόητο, αλλά δεν είναι: Συχνά, καθώς οι άνθρωποι συζητούν με τούς φίλους τους, διά ζώσης η στο κινητό τους, δεν προσέχουν ότι το ζωάκι τους έχει πολύ σοβαρούς λόγους που σταματάει, με αποτέλεσμα να το τραβολογάνε για να συνεχίσει μαζί τους το περπάτημα. Ελάτε στη θέση του και θα καταλάβετε πόσο δυσάρεστο και βασανιστικό είναι.
Ενα ακόμα λάθος είναι το να μην αφήνουμε το ζωάκι μας να ξαλαφρώσει ξανά στη διάρκεια της βόλτας. Είναι γνωστό ότι οι σκύλοι, συχνά, δεν αδειάζουν την κύστη η το έντερό τους «με τη μία», αλλά επαναλαμβάνουν τη διαδικασία δύο και τρεις φορές -ειδικά για την ούρηση χάνεται το μέτρημα. Μην ορίζετε, λοιπόν, εσείς πόσες φορές θα ξαλαφρώσουν -αφήστε να το κάνουν τα ίδια.
Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που κάνει τον σκύλο να… πατάει φρένο: Θέλει να μυρίσει θάμνους, δέντρα και στύλους, όπου πιθανότατα εκεί έχει ψεκάσει προηγουμένως κάποιος άλλος σκύλος. Μυρίζοντας, ο σκύλος μας είναι σαν να διαβάζει την αλληλογραφία του ή σαν να ακούει τις ειδήσεις. Π.χ. αν μάθει ότι κάποιος νέος σκύλος ήρθε στην περιοχή, θα πρέπει να ψεκάσει κι αυτός, στέλνοντας ένα σαφές και αυστηρό μήνυμα ότι «Εδώ είναι δική μου περιοχή- και άρα στρίβε!» Πρόκειται για μια διαδικασία αναμφίβολα βαρετή για μας, αλλά πρέπει να τη σεβόμαστε.
Και μια τελευταία συμβουλή: Μην αφήνετε ποτέ τούς «κόπους» του σκύλου σας εκεί που τούς έκανε, μέσα στον δρόμο. Βάλτε μερικές νάιλον σακουλίτσες στην τσέπη πριν βγείτε και μαζέψτε τις ακαθαρσίες του, με προορισμό τον πρώτο κάδο που θα συναντήσετε. Αν δεν το κάνετε, υπάρχει η πιθανότητα να τα πατήσει κάποιος περαστικός, οπότε μάλλον θα ’χετε πρόβλημα. Χώρια που είναι και θέμα αισθητικής -εκτός αν εσάς δεν σας ενοχλεί…
