Της Αλλοπάρ*

Μέχρι να δω τον Μαραντόνα σε Μουντιάλ, κυρίες και κύριοι, έλεγα κι εγώ, όπως πολλοί άλλοι, ότι παίκτες σαν τον Πούσκας, τον Πελέ και τον Κρόιφ δεν πρόκειται να γεννηθούν ξανά. Οταν τον είδα, κατάλαβα το λάθος μου.

Για να διαπιστώσω το πόσο καλύτερος από τους προηγούμενους άσους ήταν, που λέτε, κάθισα και είδα όλους τους αγώνες της Εθνικής Αργεντινής σ’ εκείνο το Μουντιάλ. Είχα πάρει άδεια απ’ τη δουλειά μου ειδικά γι’ αυτόν τον λόγο. Οχι για να δω ματς, αλλά αποκλειστικά Μαραντόνα. Τίποτ’ άλλο. Και μου βγήκαν τα μάτια, διότι το παιδί εκείνο δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής, αλλά και πολλά άλλα ακόμα. Εχουμε και λέμε:

1) Δεξιοτέχνης: Οταν από 8 χρόνων έκανε ό,τι ήθελε την μπάλα, ήταν φυσικό, ενήλικος πια, να τρελαίνει κόσμο. Η μπάλα, σαν να ’τανε δεμένη, δεν έφευγε από τα πόδια του και πήγαινε ακριβώς -και όχι στο περίπου- εκεί που την έστελνε, διότι ήξερε πού έπρεπε να τη χτυπήσει την κάθε φορά, όπως στο μπιλιάρδο.

2) Δρομέας: Σε κάθε ματς που είδα πρέπει να έτρεξε πάνω από 10 χιλιόμετρα -τότε δεν υπήρχαν στατιστικά γι’ αυτό το στοιχείο του παιχνιδιού. Δρομέας αντοχής, λοιπόν. Αλλά και σπρίντερ, να ξεπετάγεται με την μπάλα, να κάνει κούρσες 30 και 40 μέτρων και να μην τον φτάνουν. Παρά τις καταχρήσεις του…

3) Δυνατός σαν ταύρος, άντεχε το ξύλο της αρκούδας από τους ταπεινωμένους αντιπάλους, που ήταν αδύνατον να τον σταματήσουν. Ο Μέσι, ο σύγχρονος «θεός», πέφτει εύκολα -ίσως για να πάρει το φάουλ. Ο Μαραντόνα στεκόταν όρθιος και συνέχιζε τον ξέφρενο καλπασμό του προς το γκoλ.

4) Ιδιοφυΐα: Κατάλαβα τι θα πει «ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα» βλέποντάς τον να επινοεί συνεχώς νέους τρόπους για να δίνει την πάσα στους συμπαίκτες του. Οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν να προβλέψουν τι θα κάνει την κάθε φορά, καθώς αποφάσιζε σε κλάσματα του δευτερολέπτου, και τα πόδια υλοποιούσαν τις αποφάσεις του με ακρίβεια μοιρογνωμονίου.

Θα βγει κάποτε ένας νέος Μαραντόνα; Ασφαλώς και θα βγει. Το θέμα είναι πότε – και αν θα ζούμε για να τον απολαύσουμε…

*Η Αλλοπάρ, μαγεμένη, το τερμάτισε, αποκαλώντας τον «Μότσαρτ του ποδοσφαίρου». Τηρουμένων κάποιων αναλογιών, συμφωνώ.

Για τον πυρπολητή Κανάρη

Αδίκησα -δηλαδή η Αλλοπάρ- τη μνήμη του Ψαριανού θαλασσόλυκου και ήρωα της Επανάστασης, Κωνσταντίνου Κανάρη. Αυτός ήταν που, με το πυρπολικό του, ανατίναξε τη ναυαρχίδα του Καρά Αλή στο λιμάνι της Χίου την άνοιξη του 1822 και όχι ο, επίσης ήρωας και θαλασσόλυκος, Μιαούλης. Ζητώ συγγνώμη για την παραδρομή.