Αυτός φταίει που αγάπησα τους σκύλους

Τα ζώα τα αγαπούσα από παιδί, ειδικά τις γάτες που τις είχαμε σε αφθονία στην αυλή μας. Μέναμε τότε στην πλατεία Βαρνάβα, πολύ γνωστή σήμερα για τα μπαρ και τις ατελείωτες και θορυβώδεις νύχτες της. Τότε ήταν μια πλατεία με δυο περιβολάκια, πέντε ταβέρνες και εκατοντάδες γάτες -ούτε ένας σκύλος, ούτε μια πολυκατοικία. Και ένα μόνο αυτοκίνητο (ένα μικρούλι Μόρις 1.000, μαύρο) που το ‘χε ένας εισαγγελέας. Ακόμα και ο ένδοξος στρατηγός Γρηγορόπουλος, γείτονάς μας, κυκλοφορούσε με ένα στρατιωτικό τζιπ με μια κόκκινη σημαιούλα μπροστά.

Οι γάτες της αυλής μας δεν είχαν έρθει μόνες τους. Τις κουβαλάγαμε εμείς, η αδελφή μου κι εγώ, απ’ τον δρόμο και ήταν όλες τους αξιοθρήνητες: η μία είχε ένα μάτι, η άλλη κομμένη ουρά, η τρίτη κούτσαινε, τα χάλια τους είχανε. Τις κρύβαμε όπου μπορούσαμε για να μην τις δει ο πατέρας μας, που δεν χώνευε τα ζώα, γενικώς, και τις φροντίζαμε. Μόλις έρχονταν σε μια κάπως καλή κατάσταση, τις παρουσιάζαμε και έπαιρναν, νόμιμα πια, την άδεια να περιφέρονται στην αυλή. Φυσικά γεννοβολούσαν, αυξάνονταν και πληθύνονταν…

Α! Είχαμε κι έναν γάτο ομοφυλόφιλο που τον είχαμε βγάλει Τηλέμαχο, μέχρι που τον είδαμε, σε πολύ απρεπή στάση, κάτω από τον «μάτσο» γάτο της γειτονιάς, οπότε του αλλάξαμε όνομα: Τηλεμαχίνα.

Με σκύλους πρωτόρθαμε σε επαφή στο Καστρί όπου παραθερίζαμε τα καλοκαίρια. Ηταν ένας λεβέντης «τσοπάνος», ο Μαξ, που βασίλευε σ’ όλη την περιοχή. Αγαθός γίγαντας. Ξεθαρρέψαμε γρήγορα και γίναμε φιλαράκια -όπου πηγαίναμε, ερχόταν κι αυτός και έγινε η μασκότ της παιδοπαρέας. Παρ’ όλα αυτά, στο Παγκράτι σκύλο δεν θέλαμε. Αλλωστε, και να θέλαμε δεν υπήρχε σκύλος στην περιοχή εκείνη την εποχή. Ετσι μεγαλώσαμε μόνο με γάτες.

Ο Αρης, δεκαετίες μετά, ήταν ο πρώτος μου σκύλος -ένας ημίαιμος μεγαλόσωμος γκέκας-, και τον βρήκα, κουταβάκι μια σταλιά, στην παραλία της Ραφήνας, όπου έκανα βόλτες ένα βροχερό χειμωνιάτικο πρωί. Τον έφερα στην Αθήνα -όπως παλιά έφερνα τις γάτες- χωρίς να το ‘χω σκεφτεί. Ευτυχώς τον λυπήθηκε η γυναίκα μου -«άσ’ τον εδώ, μέχρι να δούμε πού θα τον δώσουμε…». Κι έμεινε μαζί μας 11 χρόνια. Το πρώτο εξάμηνο ήταν δύσκολο: πρόλαβε και μας έφαγε ένα τραπεζάκι του καθιστικού, παπούτσια, παντόφλες και άπειρες κάλτσες, αλλά και 4 μεγάλα βιβλία απ’ το κάτω ράφι της βιβλιοθήκης -ας προσέχαμε.

Αλλά δεν ήταν σκύλος, ήταν έρωτας. Καθώς κατάλαβε ότι είχαμε μεσάνυχτα από σκύλους -εγώ ειδικά, η γυναίκα μου είχε μια μικρή προϋπηρεσία- μας πήρε γρήγορα τον αέρα κι έκανε ό,τι ήθελε κι εμείς τρέχαμε από πίσω του μη μας πάθει τίποτα.

Στη βόλτα, πάντα λυτός, την κοπάναγε και τον ψάχναμε απ’ τον Παναθηναϊκό έως το Κολωνάκι, με επιστρατευμένους επί τούτου φίλους και γείτονες. Αλλά έφτανε μια «υποδοχή» του, τα βράδια που γυρίζαμε απ’ τις δουλειές μας, για να του τα συγχωρούμε όλα: τι σάλτα, τι χαρά που μας έβλεπε, τι ουρανομήκεις κραυγές, μας έκανε να νιώθουμε βασιλιάδες!

Ετσι, χάρη στον Αρη, αλλά και τη Φέη, που επίσης μαζέψαμε απ’ τον δρόμο, έγινα αυτό που οι Αγγλοι λένε dog person, δηλαδή φίλος των σκύλων. Τώρα ξέρω το γιατί: διότι ο σκύλος είναι ντόμπρος – η γάτα είναι συμφεροντολόγα και πονηρή. Ο σκύλος θα σε βοηθήσει – η γάτα θα κοιτάξει την πάρτη της. Ο σκύλος ανέχεται από σένα πολλά – η γάτα θυμώνει και επιτίθεται. Ο σκύλος σε κοιτάζει στα μάτια να μαντέψει τι θέλεις – η γάτα αδιαφορεί για το τι θες, τη νοιάζει μόνο τι θέλει η ίδια. Εχει μια κρυφή γοητεία η συμπεριφορά της γάτας, αλλά σαν τον σκύλο δεν υπάρχει. Οι 13 σκύλοι που έχουν παρελάσει απ’ το σπίτι μας, στην Αθήνα και στον Μαραθώνα, επιβεβαιώνουν το δίκιο της επιλογής μου…