ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Παναγιώτης Διαμαντής
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Του Χρήστου Φωτιάδη

Αποφεύγω να εξιστορώ ιστορίες ζώων, γιατί πάντα προκαλώ… βρύσες από δάκρυα! Αλλά αυτή τη φορά δεν γίνεται αλλιώς, αφού πρόκειται για μια εξαιρετική προσωπικότητα, ένα φαινόμενο αξιοπρέπειας, αλλά και αντοχής. Ο μόνος που τον λύγισε ήταν ο παντοτινός νικητής…

Η γνωριμία μας έγινε σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Εκείνος ξεχάστηκε από τη γυναίκα που ήταν επιφορτισμένη με το τάισμά του (παλιννόστησε…) και προοριζόταν για πρόωρη «αποχώρηση», με αιματολογικό αποτύπωμα… μακαρίτη! Τον… απαγάγαμε και τον εμπιστευτήκαμε στα χέρια του γιατρού. «Ούτε 50% πιθανότητες επιβίωσης δεν του δίνω», ήταν η απαισιόδοξη διάγνωση…

Δυο μόλις μέρες αργότερα, ο τότε «Κανέλος» με περίμενε όρθιος στο κλουβί της φιλοζωικής. Με αντιμετώπισε ελαφρώς επιφυλακτικά και δεν έφαγε το μεζέ που του πρόσφερα. Την επομένη μού κούνησε ουρά και καταβρόχθισε ό,τι είχα μαζί μου! Ηταν η αρχή μιας μοναδικής σχέσης…

Με το νέο του όνομα «Λάζαρος», για ευνόητους λόγους, ο ήδη τότε ευθυτενής γεροντάκος μετακόμισε σε φιλόξενες συνθήκες, όπου έμελλε να ζήσει μια ανέμελη ζωή για τα τελευταία τέσσερα χρόνια του. Χρόνια που ήταν και για μένα δύσκολα, γεγονός που μας έδεσε ακόμη περισσότερο. Τον επισκεπτόμουν καθημερινά, για τον καθιερωμένο μεζέ και την αγαπημένη του βόλτα. Αυτή η αμοιβαία σχέση αγάπης ήταν το αντίδοτό μου για την ανθρώπινη κακία…

Το άτσαλο βραχνό του γάβγισμα με καλωσόριζε, καθώς η… διχρωμία των ματιών του φανέρωνε επίσης τη χαρά του. Ενα ματάκι «κανονικό» καφέ κι ένα από… χάσκι! Ηταν άλλο ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, που τον έκαναν ξεχωριστό και αξιαγάπητο. «Ο γιος σου», τον είχε βαφτίσει η μοναδική φιλόζωη κυρία Σοφία, διακρίνοντας την αμοιβαία αγάπη που εξαρχής γεννήθηκε ανάμεσά μας! «Αυτό το σκυλί σ’ έχει αγαπήσει όσο κανέναν άλλο», μου έλεγε κάθε τόσο…

Ο Λαζαράκος επανέφερε στο μυαλό μου το φιλοσοφικό ερώτημα: Είναι, άραγε, άτυχοι όσοι δεν γνώρισαν την αγάπη του σκύλου ή μήπως τυχεροί; Γιατί η άδολη προσφορά αγάπης λήγει αναπόφευκτα με την οδυνηρή δοκιμασία της απώλειας! Ναι, μου λείπει το γάβγισμα καλωσορίσματος και το κούνημα της ουράς του, ακόμα και στα τελευταία του. Οι βόλτες που λάτρευε και τα κοκαλάκια που ανακάλυπτε και μασούλαγε με ικανοποίηση. Ομως διαπιστώνω ότι ο Λάζαρος κατάφερε να μου προσφέρει πολύ περισσότερα από όσα του έδωσα εγώ. Οχι, δεν θα άλλαζα με τίποτε τη σχέση αυτή, για να γλιτώσω τα λίγα δάκρυα στη μνήμη του…