Η σελίδα μας έγινε (20+7) 27 χρονών!

Πριν από λίγες μέρες η εφημερίδα αυτή έκλεισε τα 7 πρώτα της χρόνια. Το ίδιο και η (νέα) σελίδα μας, η οποία μετακόμισε, θα έλεγα, από την «Ελευθεροτυπία» όταν έκλεισε, όπως έκλεισε, τον Νοέμβρη του 2011. Τρία ήταν τα κίνητρα που είχα για να συνεχίσω να γράφω αυτή τη σελίδα, σε μια στιγμή, μάλιστα, που το είχα πάρει απόφαση ότι η δημοσιογραφία είχε τελειώσει για μένα:

1. Η πρόσκληση από παλιούς φίλους, απ’ την «Ελευθεροτυπία»: «Βγάζουμε εφημερίδα, θα μας βοηθήσετε;». Πώς να αρνηθείς να βάλεις πλάτη όταν σ’ το ζητάνε νέοι άνθρωποι, που ξαφνικά, και χωρίς να φταίνε, βρέθηκαν άνεργοι, με υποχρεώσεις να τρέχουν (παιδιά, δάνεια κ.λπ.);

2. Πάντα μ’ άρεσαν τα «γεννητούρια» μιας εφημερίδας. Της εφημερίδας αυτής θα ήταν τα τρίτα για μένα. Είχαν προηγηθεί της «Αθηναϊκής», στις 24/7/1974, την ίδια βραδιά που κατέρρευσε η χούντα και επέστρεψε απ’ τη Γαλλία ο Καραμανλής. Και της «Ελευθεροτυπίας», στις 25/7/1975. Και στις δύο «γεννήσεις» αυτές ήμουν παρών, τις έζησα «από μέσα» και τις θεωρώ τις πιο σημαντικές στιγμές της δημοσιογραφικής μου σταδιοδρομίας. Πώς μπορούσα να αρνηθώ τη συμμετοχή, έστω ως συνεργάτης, στη «γέννηση» της «Εφημερίδας των Συντακτών»;

3. Το τρίτο κίνητρο ήταν καθαρά συναισθηματικό – περισσότερο από τα άλλα δύο: Η εφημερίδα αυτή βγήκε στο ίδιο κτίριο (Κολοκοτρώνη 8) που είχε «γεννηθεί» και η αγαπημένη μου «Ελευθεροτυπία»! Εκπληκτική σύμπτωση. Μάλιστα, το νέο μου γραφείο βρίσκεται ακριβώς στο ίδιο σημείο που βρισκόταν και το παλιό, του 1975, κι «έβλεπε» το πίσω μέρος του Αϊ-Γιώργη του Καρύτση!

Η νέα σελίδα ήταν συνέχεια της παλιάς, που την είχα ξεκινήσει τον Νοέμβριο (άλλη σύμπτωση) του 1991. Και όπως είναι φυσικό, έχει περίπου την ίδια μορφή: σχόλια, ειδήσεις, περίεργα, επιστολές αναγνωστών, όλα με σκοπό τη διάδοση της υπεύθυνης ζωοφιλίας και την υπεράσπιση των ζώων – όλων των ζώων.

Πρέπει να παραδεχτώ ότι η ανταπόκριση που έχει στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό δεν είναι ίδια με εκείνη της σελίδας όταν δημοσιευόταν στην «Ελευθεροτυπία».

Αλλά δεν στεναχωριέμαι:

● Η ανάπτυξη του ίντερνετ και η μεγάλη αύξηση των χρηστών του οδήγησε τις εφημερίδες σε συρρίκνωση των κυκλοφοριών τους. Ετσι, δημιουργήθηκαν, κυρίως από νέους ανθρώπους, δεκάδες ιστοσελίδες με ζωοφιλικό περιεχόμενο. Κάτι που το βρίσκω υπέροχο! Ειδικά διότι όλες ανεξαιρέτως υπηρετούν την υπεύθυνη ζωοφιλία, ακολουθώντας πιστά τους κανόνες που ακολούθησα κι εγώ, στα 27 χρόνια που γράφω αυτή τη σελίδα:

1. Αδιαπραγμάτευτη αγάπη για τα ζώα και δυναμική υπεράσπισή τους.

2. Υπεύθυνη πληροφόρηση, ειδικά σε θέματα υγείας των ζώων, όπως ο εμβολιασμός, η στείρωση κ.λπ., σε συνεργασία με κτηνιάτρους και όχι με ανεύθυνους «εμπειρικούς».

3. Προβολή του κοινωνικού έργου των ζωοφιλικών σωματείων και μεμονωμένων ανθρώπων, που είναι αφιερωμένοι στην προστασία των ζώων. Τους οποίους θαυμάζω και συγχαίρω, διότι όλοι είναι εθελοντές και δεν περιμένουν καμία ανταμοιβή για όσα κάνουν.

Κοιτάζοντας πίσω στο 1991, οφείλω να πω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο και, μάλιστα, εντυπωσιακά. Η κοινωνία αγκαλιάζει τα αδέσποτα – ακόμα και εκεί όπου άλλοτε τα έπαιρναν με τις πέτρες.

Τότε γέλαγαν όταν άκουγαν ότι «ο σκύλος μου έχει καρδιακή ανεπάρκεια», σήμερα το θεωρούν -όπως και είναι- απολύτως φυσικό. Δεν ακούς πια το «πρόσεχε, θα σε φάει ο σκύλος» – έμαθαν ότι ο σκύλος… δεν τρώει ανθρώπους. Και πολλοί, πια, έμαθαν να μαζεύουν τα «κακά» των σκύλων τους απ’ τον δρόμο. Μπορεί να χρειάστηκε να περάσουν μερικές δεκαετίες, αλλά τελικά άλλαξε η συμπεριφορά μας προς τα ζώα, γενικά.

Βέβαια, ακόμα υπάρχουν αυτοί που μισούν τα ζώα, αυτοί που πιστεύουν ότι η στείρωση τα βλάπτει, ότι όταν αρρωστήσει το ζωάκι τους πρέπει να το πετάξουν στον δρόμο – αντί να το πάνε στον γιατρό. Ε, γι’ αυτό και εγώ θα συνεχίσω να γράφω αυτή τη σελίδα, δίνοντας τη μάχη μαζί με τις πολλές και καλές σχετικές ιστοσελίδες. Εχουμε δουλειά μπροστά μας, η Αλλοπάρ, ο Ταρζάν κι εγώ!