Αν εσείς, για να υπολογίζετε τον χρόνο και έτσι να κουμαντάρετε τις δουλειές και τα ραντεβού σας, έχετε επινοήσει τα λεπτά, τις ώρες, τα ρολόγια και τα ημερολόγια, εγώ, για να ξέρω πάντα τι μου γίνεται, έχω επινοήσει άλλο σύστημα. Το οποίο βασίζεται στο τι ακούω και τι βλέπω να συμβαίνει μέσα και έξω απ’ το σπίτι, μέσα και έξω απ’ τον κήπο μας.
Για να καταλάβετε: Τώρα, που για σας είναι φθινόπωρο, για μένα είναι η εποχή που ο δικός μου φέρνει τον κηπουρό και κλαδεύει τις μουριές -και η δικιά μου κλαδεύει μέχρι εξόντωσης όλα τ’ άλλα φυτά. Είναι επίσης η εποχή που λιγοστεύουν τα κουνούπια, που γεμίζει η αποθήκη ξύλα για το τζάκι, ο καυστηρατζής καθαρίζει τον καυστήρα του καλοριφέρ και ο Ηλίας, απ’ την Αλβανία, στεγανοποιεί την ταράτσα. Ολ’ αυτά για μένα σημαίνουν φθινόπωρο.
Χειμώνας για μένα είναι όταν δω τον δικό μου, βρίζοντας να φοράει γαλότσες και να ντύνεται σαν κρεμμύδι -μ’ έναν γελοίο σκούφο στην κορφή- για να μας πάει βόλτα. Οταν ανάβει το τζάκι και ψήνει υπέροχα λουκάνικα, τα οποία βέβαια μοιραζόμαστε εγώ, αυτός και ο Ταρζάν. Και όταν, γυρίζοντας απ’ τη βόλτα, τρέχω αμέσως να ξαπλώσω μπρος στο τζάκι να ζεστοκοπηθώ. Αυτό σημαίνει χειμώνας.
Αν η δική σας άνοιξη έρχεται όταν ανθίζει η αμυγδαλιά και βγαίνουν οι πρώτες παπαρούνες, για μένα έρχεται όταν ακούω τον τσιφή -ένα μικρό, τρισάθλιο πουλί, που τσιρίζει και μου σπάει τα νεύρα. Και όταν καταφτάνει η δικιά μου με νέες γλάστρες και φυτά για να αντικαταστήσει όσα φυτά δεν κατάφεραν να βγάλουν τον χειμώνα. Αυτά για μένα σημαίνουν «άνοιξη».
Τέλος, όταν προτιμάω να κοιμάμαι στην αυλή, να σκάβω δίπλα στις τριανταφυλλιές και στους ιβίσκους για να βρω δροσιά και όταν αράζω, αποχαυνωμένη, με τις ώρες κάτω απ’ τις φυλλωμένες μουριές, όταν βλέπω και ακούω τις καρακάξες να τριγυρίζουν τις ροδιές και τις συκιές, τότε για μένα είναι καλοκαίρι.
Ακόμα, όταν ξυπνάω από έναν έντονο σκυλοκαβγά, ξέρω ότι είναι επτά το πρωί, διότι κάθε μέρα τέτοια ώρα δύο αδεσποτάκια έρχονται μπροστά στη διπλανή αυλή και βρίζονται με τους 4 σκύλους που ζουν εκεί. Κι όταν, μόλις νυχτώσει, ακούσω μια φοβερή εξάτμιση, ξέρω ότι είναι 9 και ο ντελιβεράς φέρνει πίτσα στους γείτονες. Τι το θέλω το ρολόι;
* Το Αλλοπαράκι μου τα ’χει τακτοποιήσει τα θέματα του χρόνου με τον δικό της τρόπο. Οπως, πριν από 200 χρόνια πάνω-κάτω, οι κάτοικοι του Κένιξμπεργκ, στη Γερμανία, που όταν έβλεπαν τον φιλόσοφο συμπολίτη τους Εμάνουελ Καντ να βγαίνει για βόλτα ήξεραν ότι είναι 5 το απόγευμα. Απλά πράγματα.
