Πριν από χρόνια, εκεί γύρω στο ’90, μόλις που είχαμε χτίσει το σπιτάκι μας στον Σχινιά του Μαραθώνα, συνήθιζα να βάζω τον Αρη, τον αξέχαστο σκύλο-φίλο μου στο αυτοκίνητο και να πηγαίνουμε για ατελείωτες βόλτες στις παραλίες και τα βουναλάκια του πανέμορφου -και άγνωστου τότε σε μένα- αυτού δήμου. Από τη μια, είχα την περιέργεια να γνωρίσω την περιοχή και, από την άλλη, ήθελα να τρέξει και ο Αρης σε νέους τόπους και να γνωρίσει νέες μυρουδιές.
Τον έβαζα, λοιπόν, στο αυτοκίνητο, που τότε ήταν ένα πεντακάθαρο Σουζούκι 1300. Είχα προμηθευτεί ένα πλέγμα με το οποίο χώριζα την καμπίνα των επιβατών απ’ το πορτμπαγκάζ, όπου ήταν το βασίλειο του Αρη (αλλά και της, επίσης αξέχαστης, Φέης μας, που όμως σπάνια ερχόταν μαζί στις αποδράσεις μας). Απλωνα κάτω στο πορτμπαγκάζ μια παλιά κουβέρτα, ώστε να μη χρειάζεται κάθε φορά να κάνω… αποτρίχωση και όλα καλά: και ο Αρης άρχοντας και το αμάξι πεντακάθαρο. (Σήμερα, που το Ι.Χ. μου δεν είναι πεντάθυρο, απλώς δεν παίρνω την Αλλοπάρ ή τον Ταρζάν σε τέτοιου είδους βόλτες).
Τα θυμάμαι αυτά κάθε φορά που βλέπω, κατά τις κυνηγετικές περιόδους, πίσω από τζιπ ή πάνω σε καρότσες τεράστιων «αγροτικών» αυτά τα πανάθλια καφέ κουτιά, που οι οδηγοί τους βάζουν μέσα τους σκύλους όταν πάνε για κυνήγι. Με τον σκύλο να ταξιδεύει σ’ ένα θεοσκότεινο «δωμάτιο», με ελάχιστο -από κάτι χαραμάδες- αερισμό και να χτυπάει στα ξύλα -τους «τοίχους»- κάθε φορά που ο οδηγός φρενάρει απότομα ή παίρνει καμιά στροφή με ταχύτητα.
Είναι φανερό ότι οι οδηγοί-κυνηγοί που χρησιμοποιούν αυτά τα απαράδεκτα -και παράνομα- ξύλινα κελιά για τη μεταφορά των σκύλων τους δεν τους βλέπουν παρά σαν εργαλεία και όχι σαν φίλους και βοηθούς τους.
Εναντίον αυτής της πρακτικής είναι και η πρόσφατη έκκληση-καταγγελία της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας (ΠΦΠΟ), την οποία προσυπογράφω και αναδημοσιεύω, μπας και κάποια στιγμή σταματήσει αυτή η ταλαιπωρία των ζώων. (Απευθύνεται στα αρμόδια υπουργεία, εισαγγελείς και Αστυνομικά Τμήματα):
«Αξιότιμοι κ.κ.
Σύμφωνα με την Εγκύκλιο 1969/100521/14-8-2013 του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Γενική Δ/νση Κτηνιατρικής-Τμήμα ΚΑΦΕ οι κυνηγοί “οφείλουν να χρησιμοποιούν κατά τη μεταφορά του σκύλου τους μεταφορικά μέσα κατάλληλα, με επαρκή χώρο, φωτισμό και αερισμό που θα ικανοποιούν τις φυσιολογικές ανάγκες του ζώου και του επιτρέπουν να στέκεται όρθιο στη φυσική θέση του σώματός του, να ξαπλώνει, να στρέφει το σώμα του και να έχει πρόσβαση στο νερό όποτε επιθυμεί”.
Αντ’ αυτού σε όλη τη χώρα παρατηρούμε ότι υπάρχουν στο πίσω μέρος των αυτοκινήτων προσδεμένα κλουβιά, συνήθως μικρών διαστάσεων, όπου δεν είναι δυνατόν ούτε να σταθούν όρθια, ούτε να συστρέφουν το σώμα τους και συνήθως δεν έχουν πρόσβαση σε νερό.
Εκτός αυτών τα ζώα κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να σκοτωθούν σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος, αναπνέουν τα καυσαέρια που εκλύονται τόσο από το αυτοκίνητο του κυνηγού αλλά και όλων των άλλων που προπορεύονται, υφίστανται δε όλο το κρύο ή τη ζέστη της ατμόσφαιρας, μιας και είναι εκτεθειμένα σε εξωτερικό από το αυτοκίνητο χώρο.
Επιπλέον με την πρόσδεση των κλουβιών στις περισσότερες περιπτώσεις σημειώνεται παράβαση των διατάξεων του άρθρου 32 του ΚΟΚ (Ν. 2696/1999) σχετικά με τα προεξέχοντα αντικείμενα. Εδώ βέβαια έχουμε να επισημάνουμε ότι τα μεταφερόμενα ζώα δεν είναι αντικείμενα, αλλά ζωντανά πλάσματα τα οποία με τις τέτοιου είδους μετακινήσεις βασανίζονται και σύμφωνα με τον ν. 4039/12 οι παραβάτες του βασανισμού τιμωρούνται τόσο με διοικητικά πρόστιμα όσο και με φυλάκιση. Είναι λοιπόν απορίας άξιο που, ενώ αυτά συμβαίνουν σε όλη τη χώρα και βέβαια καθημερινά κατά την κυνηγετική περίοδο, δεν υπάρχουν έλεγχοι και πρόστιμα από την Τροχαία, Αστυνομία, Χωροφυλακή κ.λπ.
Παρακαλούμε για την άμεση και συστηματική εφαρμογή του νόμου, την παραδειγματική τιμωρία των παραβατών και τη συνεχή διενέργεια ελέγχων».
