Της Αλλοπάρ

Με τους ξένους (σκύλους), κυρίες και κύριοι, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Γενικά μπορώ να πω ότι η ξενοφοβία, τουλάχιστον στην αγέλη μας, ήταν άγνωστη στα 30 τόσα χρόνια της ύπαρξής της: Ελληνες γκέκες (όπως ο αξέχαστος Αρης μας), γερμανικά ποιμενικά (όπως ο Ταρζάν), ρωσικά σαμογέντ (όπως η Λουνίτσα), εγγλέζικα γιορκσάιρ (όπως η Κιττάρα) και σέτερ (όπως εγώ) ζήσαμε αρμονικά, πήραμε ο ένας απ’ τον άλλον ό,τι νομίζαμε καλό και πάντα ήμασταν αγαπημένοι. Και έτσι προχωρήσαμε.

Κάτι ανάλογο, άλλωστε, συνέβαινε και στην αρχαία Αθήνα, ειδικά του λαμπρού -Χρυσού- πέμπτου π.Χ. αιώνα. Δείτε πώς τον περιγράφει ο Γερμανός ιστορικός Ρίχαρντ Χάρντερ (1896-1957) στο έργο του «Ο τρόπος των αρχαίων Ελλήνων» (Εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2008):

■ «Οταν διέσχιζε την πόλη του ο Αθηναίος της κλασικής εποχής, περπατούσε μέσα σ’ ένα πλήθος εισαγόμενων πραγμάτων: ο χιτών που φορούσε είχε σημιτικό όνομα, όπως και ο αυλός (σύριγξ), η παλλακίς, ο πίνακας γραφής (δέλτος), τα ρεβίθια (ερέβινθος). Ετρωγε ξαπλωτός στα συμπόσια, όπως στην Ανατολή. Η γραφή ήταν ανατολικής προέλευσης, τα ιερά, και τα γλυπτά, ελληνικά μεν, αλλά αδιανόητα χωρίς τους ανατολικούς προδρόμους τους. Ο Λυκαβηττός, ο Ιλισός, ο Κηφισός, η Πάρνηθα, ο Υμηττός είχαν ονόματα προελληνικά, όπως και τα σύκα, τα ρόδια, ο βασιλιάς και ο τύραννος. Οι θεοί τους, πολλοί απ’ αυτούς, ήταν εισαγόμενοι -ο Απόλλων, ο Διόνυσος, η Αφροδίτη κ.λπ.» […]

■ «Οι Ελληνες αποδεικνύουν μιαν απροσδόκητη αφομοιωτική δύναμη: ούτε στον Απόλλωνα ούτε στον ναό διακρίνεται η παραμικρή ξενική προέλευση. Αντίθετα κι οι δύο αναδείχτηκαν σε κλασική έκφραση της ουσίας του ελληνισμού» […]

■ «Στη μυκηναϊκή περίοδο ο ελληνισμός ήταν ανοιχτός στις εξωτερικές επιρροές. Η δωρική κάθοδος ενίσχυσε τις τάσεις απομονωτισμού. Οταν οι καιροί γίνονται πιο πρωτόγονοι αυξάνεται το μίσος για τους ξένους. Στη Σπάρτη, στους κλασικούς χρόνους, κυριαρχεί τεχνητή ξενοφοβία και αγχωτική απομόνωση. Στην Αθήνα, αντίθετα, η γενναιόδωρη αποδοχή των αλλοδαπών προβάλλεται ως τίτλος τιμής (Θουκυδίδης, 2.39)».

■ «Το ξένο στοιχείο είναι ένα βασικό θέμα της ελληνικής ιστορίας. Η εσωτερική επεξεργασία του συνόλου των πολλών ξένων επιρροών, η υπερέχουσα ελευθερία στη συναναστροφή με τους άλλους, ανοίγει τώρα τον δρόμο για την αντίστροφη δυνατότητα: η ελληνική δύναμη αντακτινοβολεί προς τους άλλους. Δεν είναι μόνο τα ξένα αγαθά, αλλά κι οι άνθρωποι. Ανοίγει έτσι ο δρόμος για την ανεκτίμητη επιρροή στον κόσμο. Από τον τέταρτο π.Χ. αιώνα και εξής αυξάνει διαρκώς ο αριθμός των ξένων που παρουσιάζονται ως φορείς του ελληνικού πολιτισμού».

* Η καλή μου η Αλλοπάρ έχει γίνει πια ξεφτέρι: Πού τη χάνεις, πού τη βρίσκεις, όλο στη βιβλιοθήκη μου ψάχνει και ανεβοκατεβάζει βιβλία, με τα οποία περνάει ωραία όσην ώρα ο Ταρζάν τρέχει πάνω-κάτω κυνηγώντας τις πανάθλιες καρακάξες…