Πριν από καμιά 20αριά χρόνια, εποχή που οι ελληνικές τράπεζες ανακοίνωναν κάθε χρόνο τεράστια κέρδη (50, 60 και 70%), ένα ιδιωτικό κανάλι οργάνωσε τηλεοπτική συζήτηση με θέμα τη σκανδαλώδη διαφορά μεταξύ επιτοκίων δανεισμού και επιτοκίων καταθέσεων. Δηλαδή, γιατί οι τράπεζες να δίνουν δάνεια με επιτόκια 4-20% και να πληρώνουν επιτόκια 1% στους καταθέτες.
Ουσιαστικά ήταν μια «ανάκριση» του τότε γ.γ. της Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών από μια ομάδα πολιτών, μεταξύ των οποίων και δημοσιογράφοι.
Ολοι περίμεναν με μεγάλο ενδιαφέρον το πώς ο εκπρόσωπος των τραπεζών θα δικαιολογούσε αυτή τη διαφορά, χάρη στην οποία οι τράπεζες κέρδιζαν τεράστια ποσά τα οποία ξαναδάνειζαν στους ενδιαφερόμενους, χωρίς πολλούς ελέγχους και εγγυήσεις, προσθέτοντας στα ταμεία τους κι άλλα κέρδη.
Και να τι είχε πει ο κ. εκπρόσωπος:
«Πράγματι, είναι μεγάλη η διαφορά μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων και δανεισμού, αλλά είναι αναγκαία, δεδομένου ότι ο Ελληνας δανειολήπτης δεν είναι πολύ συνεπής στην εξυπηρέτηση των δανείων του, αντίθετα με τον Ευρωπαίο, που είναι πολύ συνεπής. Είναι ένα είδος εξασφάλισης των τραπεζών απέναντι στους ασυνεπείς δανειολήπτες…».
Ασφαλώς και δεν είχε τελείως άδικο ο (τότε) εκπρόσωπος των τραπεζών: Είναι γνωστό ότι κάποιοι δανειολήπτες, που πάντως δεν ήταν η πλειονότητα, ξεχνούσαν την αποπληρωμή των δανείων τους αμέσως μόλις «έβαζαν το δάνειο στην τσέπη».
Και έτρεχαν να γίνουν μέλη των συλλόγων δανειοληπτών, ελπίζοντας ότι έτσι θα πλήρωναν μικρότερες δόσεις ή χαμηλότερα επιτόκια.
Ομως, ακόμα και απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές -όπως εξήγησε ο κ. εκπρόσωπος- οι τράπεζες ήταν ασφαλισμένες, χάρη στη μεγάλη διαφορά μεταξύ των επιτοκίων δανεισμού και καταθέσεων: Οι συνεπείς δανειολήπτες, εξυπηρετώντας ανελλιπώς τα δάνειά τους με τα υπέρογκα επιτόκια, όχι μόνο πάτσιζαν τις απώλειες απ’ τους κακοπληρωτές αλλά έφερναν και κέρδη στις τράπεζες.
Γεννιέται το ερώτημα, λοιπόν, κατά πόσο νομιμοποιούνται σήμερα οι τράπεζες να διαμαρτύρονται για τα λεγόμενα «κόκκινα» δάνεια και τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές».
Οταν είναι γνωστό ότι, το «φέσι» που τους φόρεσαν οι (λίγοι) ασυνεπείς δανειολήπτες, το έχουμε πληρώσει, θέλοντας και μη, οι (πολλοί) συνεπείς.
Το μόνο που δικαιούνται να κάνουν είναι να μην ξαναδανείσουν ούτε δεκάρα τσακιστή πια στους σεσημασμένους «στρατηγικούς» κακοπληρωτές.
Δηλαδή σ’ εκείνους που, αν και είχαν τη δυνατότητα, αποφάσισαν να μην ξεπληρώσουν τα δάνειά τους.
*Η Αλλοπάρ, για να με πείσει για το δίκιο της, έφερε το παράδειγμα του μανάβη, που ανεβάζει την τιμή της ντομάτας, π.χ. προσθέτοντας και τη «φύρα». Στο τέλος της μέρας πετάει τις χαλασμένες ντομάτες, αλλά δεν τον νοιάζει, διότι τις έχει πληρωθεί, έτσι κι αλλιώς.
-320x213.png)
