Ο σκύλος ο Ταρζάν, μια γάτα κι ένα φίδι

Κύριε Διαμαντή, χαίρετε!

Αφορμή για τη σημερινή επιστολή αποτέλεσε το όνομα του σκύλου σας «Ταρζάν» που είχατε αναφέρει και στο προηγούμενο φύλλο αλλά και το τωρινό κείμενό σας για τα φίδια, γιατί όλα αυτά μου ξύπνησαν έντονες μνήμες του παρελθόντος από την «άγρια δύση» της επαρχίας.

Κατ’ αρχάς στα ζώα ακολουθούνταν μια πεπατημένη ονοματοδοσία. Στα σερνικά σκυλιά κυριαρχούσαν δυο ονόματα: στα μαύρα κυνηγιάρικα με τις καφέ βούλες και τα κρεμαστά αυτιά το Γκέκας και στα υπόλοιπα το «μοντέρνο» Ταρζάν λόγω των έργων ζούγκλας με τον Τζόνι Βαϊσμίλερ στον ομώνυμο ρόλο που παίζονταν από τους πλανόδιους κινηματογράφους στα καφενεία αλλά και λόγω του περιοδικού «Γκαούρ Ταρζάν» που με μανία διαβάζαμε.

Στα θηλυκά ήταν το Τζίνα και το «μοντέρνο» Λάικα από τη σκυλίτσα που έστειλαν οι Σοβιετικοί το ’57 στο Διάστημα. Οι γάτες ήτανε πάντα no name και μόνο… ψιτ… ψιτ.

Στο σπίτι μας έτυχε να φιλοξενήσουμε και τα δυο «μοντέρνα»! Ο Ταρζάν, ένα μεγάλο τσοπανόσκυλο με άσπρες και μαύρες βούλες, ήρθε στην αρχή για περίθαλψη και παρέμεινε. Τον βρήκε τραυματία ο κατά εφτά χρόνια μεγαλύτερος αδερφός μου Γιώργης, στον οποίο και χρωστάω πολλά από την αγάπη μου για τα ζώα.

Ηταν εποχή θερισμού, σούρουπο και γύριζαν από τα χωράφια. Είδε τη σκηνή από μακριά: πάνω από το άλογο και για άγνωστο λόγο, το αφεντικό του Ταρζάν (ένας πολύ κακός άνθρωπος) εκσφενδόνισε το δρεπάνι με δύναμη προς το ζώο που άρχισε να ουρλιάζει και τρεκλίζοντας πήγε και έπεσε στα χορτάρια στην άκρη του δρόμου.

Κατέβηκε ο τύπος, τράβηξε από την κοιλιά του το καρφωμένο δρεπάνι, ξανακαβάλησε το άλογο και έφυγε ατάραχος χωρίς να κοιτάξει πίσω.

Οταν έφτασε ο Γιώργης βρήκε τον Ταρζάν να κλαίει γοερά με το αίμα να τρέχει και ένα μέρος του εντέρου να χύνεται προς τα έξω. Τον πήρε στην αγκαλιά του, ευτυχώς που ήταν κοντά στο χωριό και με κόπο τον έφερε στο σπίτι όπου η μάνα μου με συνεχή καταπλάσματα από λάδι του καντηλιού με καπνιά από τον τοίχο δίπλα από το παραγώνι, κατάφερε έπειτα από αρκετές μέρες να στήσει το ζώο στα πόδια του.

Δεν αναζήτησε τα αφεντικά του, αλλά και ούτε και αυτοί ενδιαφέρθηκαν. Εμεινε ο Ταρζάν σε μας, ήταν παιχνιδιάρης αλλά είχε και τα χρονάκια του. Σε δυο χρόνια «αναχώρησε».

Ακολούθησε η Λάικα. Κοντά πόδια, άσπρο κοντό μαλλί με κανελί βούλες. Παιχνιδιάρα πολύ αλλά και πολύ αφελής με τις οχιές. Είχαμε γύρω από την αυλή μια πέτρινη άχτιστη μάντρα που αποτελούσε τον παράδεισο για τα επικίνδυνα αυτά ερπετά. Στην περιοχή μας έχουμε αυτή τη ράτσα που στη φωτογραφία τη λέτε «Μικρή οχιά».

Είδε μια μέρα η Λάικα μέσα σε μια τρύπα να κουνιέται ένα κεφαλάκι και έχωσε τη μουσούδα της με αποτέλεσμα να δεχτεί απανωτά δαγκώματα και να αρχίσει να ουρλιάζει ορμώντας για πρώτη φορά μέσα στο σπίτι και να χώνεται κάτω από το κρεβατάκι μου.

Πάλι ο Γιώργης την έπιασε, της πίεσε με δύναμη τη μουσούδα κοντά στα μάτια και της την τρύπησε απανωτά με καρφίτσα για να βγει το «κακό» αίμα. Πάλι η Λάικα κάτω από το κρεβάτι όπου έμεινε σιγοκλαψουρίζοντας επί τρεις ακριβώς μέρες χωρίς να δεχτεί να φάει ή να πιει τίποτα.

Ούτε γάλα ούτε νερό, τίποτα, τίποτα, και την τέταρτη μέρα να τη η Λάικα στην αυλή να γαβγίζει και να κουνάει χαρούμενα την ουρίτσα της. Ηταν νεαρή και μακροημέρευσε.

Ενώ μανούλες στην εξόντωση της οχιάς είναι οι γάτες. Είχα την τύχη μάλιστα να παρακολουθήσω «ιδίοις όμμασιν» όλο το σκηνικό μιας τέτοιας επιχείρησης από τη γάτα μας: πάνω στην ίδια μάντρα την είδα να ακινητοποιείται «κόκαλο» και να κοιτάει επίμονα προς ένα σημείο.

Υστερα από κάποια ώρα μια αστραπιαία κίνηση και με δαγκωμένη την οχιά από την ουρά να της χτυπάει γκάπα-γκούπα, γκάπα-γκούπα το κεφάλι πάνω στις πέτρες. Να το συνθλίβει και δαγκώνοντας το άψυχο ερπετό από τη μέση να έρχεται και να το απιθώνει μπροστά στα πόδια μου.

Με εκτίμηση:

Δημήτρης Κουκουλάς, συγγραφέας