Το θέαμα που αντίκρισαν οι κάτοικοι μιας παραλιακής πόλης στο νότιο νησί της Ν. Ζηλανδίας, ένα μήνα πριν, ήταν συγκλονιστικό και τραγικό μαζί: εκατοντάδες φάλαινες -416 για την ακρίβεια- είχαν βγει στη στεριά και ψυχορραγούσαν, ανίκανες να ξαναμπούν μόνες τους στο νερό.
Αμέσως σήμανε συναγερμός και ένα πλήθος ανθρώπων -εθελοντές, μαθητές και ειδικοί- προσπάθησε να βοηθήσει. Η αποστολή τους, όμως, ήταν πολύ δύσκολη: τα πελώρια αυτά ζώα ήταν αδύνατον να μεταφερθούν «σηκωτά» στη θάλασσα. Πάρα πολύ γρήγορα, 275 απ’ αυτά πέθαναν.
Τελικά, με τη βοήθεια και μιας φουσκοθαλασσιάς, μπόρεσαν να επιστρέψουν στο νερό 90. Αλλά κι εκείνα ξαναβγήκαν, λίγο αργότερα, στη στεριά.
Πού οφείλεται όμως αυτό το φαινόμενο, που παρατηρείται συχνά στη χώρα αυτή, αν και όχι σε τέτοιο μέγεθος; Οι φάλαινες εξοκέλλουν συνήθως όταν κυνηγούν τα θηράματά τους, οπότε παρασύρονται, ακολουθώντας τον αρχηγό του κοπαδιού. Εξοκέλλουν επίσης όταν ηλικιωμένα ή άρρωστα μέλη του κοπαδιού κατευθύνονται προς την ακτή αναζητώντας ασφαλές καταφύγιο, οπότε παγιδεύονται ακολουθώντας τα.
Αυτές οι φάλαινες ονομάζονται «πιλότοι», διότι ακολουθούν πάντα τον αρχηγό -συνηθέστερα την αρχηγό τους- ή κάποιο άρρωστο ζώο. Οταν φτάσουν κοντά στη στεριά, ένα μεγάλο κύμα μπορεί εύκολα να τις βγάλει στις ακτές. Ο μεγάλος αριθμός τους οφείλεται στο ότι αυτές οι φάλαινες «ταξιδεύουν» σε κοπάδια που συγκροτούν πολλές «οικογένειες» με τα μικρά τους.
